Çocuklu hayattan 2 mini tespit

Mini tespit 1: 

Geçen şu video viral oldu bi anda, görmüşsünüzdür. Ben ilk gördüğümde baya bi güldüm:))) sonra bi baktım nette acayip yorumlar dönüyor. İnsanlar çocukların itilip kakılmasına "hırpalanmasına" kızmış. Ama bunlara kızanlar hep çocuksuz insanlar :)) 

O iş öyle değil diyip o sahneyi anlatmak istedim çocuksuz arkadaşlarıma, şu yazacağım yazıyı Facebook'a yazarak. Ama sonra "siz anne olmadığınız için bilmezsiniz" antipatisi yaratmak istemedim. Yazmadım. Ama bari içimde kalmasın burda anlatayım, nasıl olsa siz anlayacaksınız:)) 

O çocuğun itilip kakılması olayı bir tür "ebeveynlikteki panik refleksi" çünkü bence. Yani toddler sahibi ebeveynler bu sahneyi günde 1500 kez yaşar. Çocuk tehlikeli yerlere hamle ettiğinde; mesela ocaktaki yemeğe, masadaki bıçağa, tam yerde bişeye takılıp düşmesine ramak kala falan böyle çocuğu hunharca enseleyip hop o ortamdan kurtarma refleksi gelişir ister istemez :))) 

Ben de çok bilirim benim bebeleri böyle ite kaka bazı ortamlardan çektiğimi :) bir de kimse kusura bakmasın ama aynı şeye 1500 kez maruz kalınca, "yapma evladım, gitme evladım X1500" cümleleri kurulunca ve çocuk ısrarla aynı hareketi yapınca işin içine azcık hırs ve ciğer solması da giriyor bebeyi son hamle çekerken :) 

Yani ben o çekme olayını "çocuksuz ekürilerimin" gördüğü gibi çocuğa kötü davranış, istismar olarak değil de fix reflex olarak okumladım heheheh 

Baba canlı yayındayken bir de çocuğu eliyle itiyor denmiş. İtmiyor! Adam eliyle bloklayıp çocuğun bilgisayara kablolara erişmesini engellemeye çalışıyor sadece. Bir yere basmasın, yayını kesmesin diye... Ayrıca ucunda ekmek parası var ayol, yine o çocukların rızkı var yani. Basiret bağlanması normal... 

Yok neymiş efendim çocuğu kucağına oturtaymış da sevgi pıtırcıklığı yapaymış daha tatlişko olurmuş. Adam kuzey Kore'den bahsediyor o anda; eniştesini köpeklere yediren başganı var o ülkenin, konu kilitbahir asdhfjfk 

Valla ben olaya güldüm, ingiliz Prof abi ve Koreli hanım abla sizi de Aslan gibi savundum alırım bi dal "ARO başakito" nuzu, tıstıstıs. 

Zaten çocuksuz insanlar çocuklar için neler tehlikeli, nerden düşerler, şöyle tutarlarsa bebeğin canı acır mı, böyle yaparlarsa çocuk rahatsız olur mu, bunları hiç bilemiyorlar. Aşırı hassaslar ve çekinceliler bu konularda. Çok doğal, ben de öyleydim. 

Mesela benim görümce maya 20cm lik yüksekliğe tırmansa "ay düşecek" diye çığlığı basıp yerinden fırlıyor. Bi tişörtü 3 dakikada anca giydiriyor, kafası acıyacak kolu burkulacak diye. Hiç bir şeyi denemesine izin vermeyip "dur ben yapayım senin yerine" diyor. Bu da o hesap işte. 

Mini tespit 2:

Sıradaki konumuz; bir ortamda hem ana hem baba varken çocukların ille de anaya sarma durumu. Ay Nası gıcık oluyorum bi bilseniz.

Şimdi allahı var benim çocuklar ille de anamız yedirsin, anamız yatırsın diye bana yapışan tipler değiller babaya da gayet güzel okey veriyorlar. (Ha anam yapsın dönemleri olmadı mı elbet oldu, ama o yaşları geçtiler artık) ama yine de hepimiz sofrada otururken bitmek bilmez istekler bana sıralanır; yerinden kaldırılan hep ben olurum.

Su derler, yoğurt derler, ketçap derler, bu çatalı beğenmedim pembesini isterim derler, ekmeğim yere düştü sen al diye ağlarlar, bunu beğenmedim tabağımdan çek diye zırlarlar ve daha niceleri. Beyim hiç oralı olmaz, ben de komutu duyduğum an K9 gibi yerimden fırlarım zaten niyeyse bunu böyle kanıksadık. Ya da kendim ettim kendim buldum. Ben sonunda açlıktan şekerim düşmüş ve 30 kez kalkmaktan ciğerim solmuş vaziyette ya çocuklara "kalkın kendiniz alın" (ben sizin hızmatçınız mıyım quote una henüz geçmedim o ileriki yaşların level ı) diye çemkiriyorum ve ya beyime "her telefona sen bak, her kapıya sen koş beni hatırla" diye ağlanıyorum.

Ama işler bu raddeye gelmeden ne çocuklar "aynen yaa bi de babamız var di mi bu kez de onu darlayalım" diyo, ne beyim "dur bişeyi de ben halledeyim" diyo. Otomatikman "anne dediler, demek ki bu cümlenin muhatabı ben değilim" diye düşünüyo. 

Sadece sofrada değil evin her köşesinde durum böyle. Haris kahvesini yudumlayıp gazetesini okuyo, efendime söyliyim çalışma odasına gidip bilgisayarda takılıyo, evin içinde on numara keyfine bakıyo; çocuklar bi kere bile darlamıyo onu. Beni beni bihterinizi ise, ortama 3 dk da bir bişey için darlıyolar.

-sen de bizle oyna

-yukarı gidelim mi? 

-aşağı gidelim mi? 

-dışarı çıkalım mı? 

-iPad izleyebilir miyik? 

-şunu bunu bilmemneyi yiyebilir miyiz? 

-kitap okuyalım mı? 

-elimi yıkarken tişörtümde 1 cm2 lik alan ıslandı, yeni tişört 

-maya'yı alır mısın?

-edin beni itti

-dolabın tepesindeki şu kutu oyununu istiyorum ama ortalığa feci şekilde saçıp 48 saniye sonra sıkılacağım. Asla toplamayacağım. Ve akabinde başka oyuncak isteyeceğim, ona göre. 

-sulu boyaları çıkarır mısın? Tam takım önümde hazır istiyorum! Fırçayla sadece bir adet çizgi çekip suyu devireceğim. Sonra yine sıkılacağım. 

-hamurları çıkarır mısın? Yapışmadık koltuk kenarı, halı altı kaldıysa onların da icabına bakalım. 

-bu niye çalışmıyo? Pili mi bitmiş? Pil tak

-ben bu kıyafeti kendim seçtiğim halde beğenmedim, tayt giydir

-suyla oynayalım, kumla oynayalım, kartondan süt yapalım. 

-anne boaaaak. Anne bak. Anne bah. Anne bük. Anne bik. Nasıl da yastığın üstünden atladım. Şu harekete bak. 

....

Tüm bunlar için benim peşimde mızırdanılıyor. "Babanıza gidin, o yardımcı olsun" diyerek püskürtüyorum bazen. Baba ya istediklerini yapıp dehliyo, ya ignore ediyo falan ne yapıyo nası yapıyo bilmiyorum ama 5 dk sonra yine bendeler!