Anne itirafları:

Kendi çocuklarım olduğundan beri çocuk sevmiyorum! :) Eskiden sokakta, toplu taşıma araçlarında vs. çocuklarla muhabbet ederdim. Laf atar, sever, gönüllerini hoş ederdim. Artık çocuk görünce hiç yüz vermiyorum. Ay inş bu çocuk şimdi gelip bana sarmaz fln diye dua ediyorum. Yanıma gelirse ignore ediyorum falan. :)) Geçen ay, 3,5 yıl sonra ilk kez tek başıma uçak seyahati yaptım ve inanır mısınız koltuğumu acil çıkış kapısı yanına aldım ki, yanımda çocuklu insan oturamayacağı garanti olsun :) Sonra arkalarda boş bir üçlü koltuk vardı, gittim oraya yayıldım; yemek yedim, şarap içtim, kahve içtim kitap okudum ve biraz uyudum. Rüya gibi bir 2 saatti ;) -keyif standartımın düştüğü noktaya dikkat çekerim-

bile birsey degil tabi ki :) ama resmen böyle hissettim

Yabancıların edoyla ilgilenmesini sevmiyorum! Özellikle Türkiye'de cahil cahil tiplerin saçma muhabbetler açmasını hiç sevmiyorum. Garson, bakkal çakkal muavin fln tayfanın (insanları eğitim seviyesi ve mesleğiyle asla yargılamam. Ama cehalet ve laubaliliğe tahammül sınırım çok düştü artık. Niyet iyi de olsa, insanların fütursuzca her aklına eseni lap lap söylemesi olayı artık bitmeli.) Edoya gelip 'sen erkek adamsın yauuu, o elindekini ver bakam benim olsun, gel sen ben seni gezdiriyim' falan tarzı gereksiz ötesi muhabbetlerini sevmiyorum. 

Çocuklarıma dokunulmasını sevmiyorum. Bebekken zaten hiç sevmiyordum. Nerden bileyim senin elin sümüklü mü tükmüklü mü, tuvaletten çıkınca elini yıkadın mı? 

Büyüdüklerinde ise yabancılar sana dokunabilir, bunda birşey yok algısı oluşmasını istemiyorum. 

Ben sormadan çocuklarım hakkında tavsiye verilmesini sevmiyorum. Hayır kuru kayısı kabızlığa iyi gelmiyor, evet denedik. Hayır tşk çocuğumun totosuna zeytinyağı sürmeyi düşünmüyorum. Evet emerse süt gelir, biliyorum bol bol emzirmeliyim. Evet kaynında da var evet. 

Çocuk övmeyi, çocuk övenleri sevmiyorum. "İngilizce ona kadar sayıyor teyzesi, bütün renkleri biliyor, geçen bize aşırı zekice bir laf etti ay biz şok" tarzı muhabbetlerden darlanıyorum. Boyama kitabı boyamaya, patates baskısı yapmaya "etkinlik" denmesini saçma buluyorum. Çocuk varken evde tv açılmasına uyuz oluyorum. 

Çocukla harika vakit geçiren anane-dedelere bayılıyorum. İyi ki varsınız ❤️ 

benimkiler (temsili)

Kendi kayınpederimin aşırı tırt bir dede olmasına hayıflanıyorum. Torunuyla hiçbir diyaloğu, oynadığı tek bir oyunu, yaşamımıza kattığı tek bir güzelliği bile olmamasına ramen bize gelip durmasındaki ısrarı anlayamıyorum. 

bu da kayinpeder (temsili) 

Çocuksuz insanların, çocuk yetiştirmeyi kolay iş görmesine, kendilerinin çok cool ebeveyn olacağını düşünmesine kıçımla gülüyorum. (Bir zamanlar benim de öyle olduğumu bilmek beni bozmaz, aksine daha çok eğlendirir. incecik kaşlı kızıl saçlı ergenlik fotolarıma bakmamla aynı hissiyat :))) 

Komiklik ve nostalji olsun diye çocuklarıma:

-Laf dinleme bakiim sen aaa büyükler konuşurken çocuklar karışmaz 

-Aa bi rahat vermedin anana 

tarzı laflar edenlere

-Hafif argo ve hafif küfürlü konuşanlara

-Senin şuranı buranı yerim, ısırırım, parçalarım diyene

O an sinir olsam da bozmamaya çalışıyorum. Tabi bu tarz densiz esprilere prim vermeyip, çocukların üstünde durmamasını sağlayıp, konuyu kapatıyorum. 

İnsanlara çocukların yanında nasıl davranmaları gerektiğini (ya da benim nasıl istediğimi/uygun bulduğumu) dayatmak da doğru değil. Çünkü onlar hayatta, çocuklarımın ben yanlarında yokken de karşılaşacağı türde insanlar. Çocuklar bunu da görmeli. Ama bu tepkilerin komik/olağan/doğru tepkiler olduğunu kanıksayacak kadar maruz kalmasınlar yeter. 

Öğlene kadar yatır gibi uyuyanlara sinir oluyorum. Ben 6da kalkarken insanların teee öğlen 12lerde yüz göz şiş uyanıp "günaydın cnm yha" demeleri dayanılır işkence deil. 

Çocuksuz kankilerim de hemen derhal acilen çocuk yapabilirler mi artık? :) Zira onların çocuksuz hayatlarına, it gibi içip partilemelerine, haftasonlarını spontan yaşayabilmelerine git gide uzaklaşıyorum... Gerçi aynı ülkede yaşamadığımız için şimdilik bu olay çok fazla koymuyor. Türkiye'de olsam kesin kafayı yerdim :)) Gerçi yemeyedebilirdim, çünkü o zaman da yanımda anam, danam, bakıcım falan olacaktı. Çocuksuz eğlentilere sık sık dahil olabilirdim kendi çapımda :) 

bu da ben (temsili)

Ama yine de, çocuklu arkadaşlarımla bebek ve çocuk üzerine uzun uzun konuşabilmeyi, birbirimizin halinden anlamamızı, aynı yollarda düşe kalka yürüyor olmamızı seviyorum. 

Şimdilik bu kadar. Gerisi gelir ama bunun.