Where are that old bayrams?

Bayramda babaanneme giderdik. Te Sivas'tan osmaneli'ye. Babamın dedemden yadigar açık metalik yeşil ford taunus'u vardı. Koltukları koyu yeşil kadife kaplamalı. 

Annem arka koltuğun önüne, valizleri yığar üstüne yorgan falan serer koltuk hizasına getirirdi. Çift kişilik yatak gibi olurdu, yayla gibi olurdu, bize öyle gelirdi... 

İlk başta hiç kot farkı olmayan, cillop gibi mekan biz kardeşimle itişip tepiştikçe mayın tarlasına dönerdi. 

O yol bitmezdi arkadaş. Öyle mola verip, dinlenme tesislerinde yemek falan da yemezdik. Bu tarz lükslere paramız yoktu. Annem sandöviçler, meyveler, abur cuburlar, yolluklar hazırlar; arabada onları yerdik. 

2,5 litrelik şişeden plastik bardaklara doldurup sidik gibi kola içerdik.

Panik atak, can sıkıntısından vefat edeyazma ve deneysel darlanmalar eşliğinde babaannemin evine varırdık. 

Halamlar İstanbul'dan yola çıktıkları halde hep bizden sonra gelirlerdi. Pencerenin önünde Sıla'yı beklerdik. Sıla halamgızı. En sevdiğimiz bayram ekürimiz. (Ege sanırım o ara piyasada yok. Varsa da bebek) 

Babaannemin küçük evinde sınırsız yatak kapasitesi ve bir yüklük dolusu yastık yorgan vardı. Hepsi de birbirinden alakasız patchwork güllü yorganlar ve mavi-beyaz kalın çizgili çarşafların kombiniydi. (Patchwork diyip ambiyansı bozar gibi oldum, artık kumaştan alakasız yamalama style diyeyim siz anlayın) 

Üçerli beşerli yatardık odalarda. Sabah erkenden kalkardık. Babannem sobayı yakmış, çayı demlemiş, patatesleri biberleri kızartmış ve mükellef bir kahvaltı sofrası kurmuş olurdu. Ama ne keyif! O kahvaltının tadı hiçbirşeyde yoktu! 

Kahvaltı sonrası bayramlıkları çekerdik. Waikikiden alınma yepisyeni kotlar kazaklar salopetler falan. Waikikinin Lcw olmadığı yıllar ama baqın. Maymunlu olduğu yıllar. 

El öpüp bayram harçlığı cukkalama kısmı en sevdiğimiz bölümdü elbet. Zaten babam-halam-Babannem kombosunun vereceği meblağ fixti. Tedavüldeki en büyük kağıt parayı verirlerdi. Bunları hep hesaplardık, hepimiz mali müşavir olacak çocuklardık. Kuş kadar harçlık veren cimri akrabalarla taşak geçerdik. Bizim çocuk aklımızla off ya onlar para vermiyo diye mızıklanıp, laf giydirdiğimiz akraba gıybetleri babamları çok güldürürdü. 

Sonra işin sıkıcı ötesi kısmı başlardı. Köye gitme, yaşlı tayfa ziyaretleri falan filan. Biz gitmeyelim evde kalalım diye ağlansak da mecburen giderdik. Ha tabi cash verilme ihtimali olan yerlere koşa koşa gidiyorduk ama. Öyle de piranaydık, öyle de barakudaydık. 

Biz köye vardığımızda kurban çoktan kesilmiş olurdu. Balkondan arka bahçeye bakar hayvanın parçalanma, yüzülme, iç organlarının ayrılma, işkembe yıkanma falan sahnelerini izlerdik hep. Ortalık kan gölü, vahşetli +18li , işidli ortam. 

Buna rağmen, çok acayip ama: Zırnık etkilendiğimi hatırlamıyoum. Dünyanın en normal şeyiydi sanki. (Şimdi düşündükçe kafayı yiyorum ya nasıl olur? Nasıl bir çocuk bu görüntülere maruz kalır? Ben edonun ölü sinek görünce bile travmatize olacağını düşünüyorum şuan çünkü) 

Hatta diğer çocuklar kesimi izlediklerini uzun uzun anlatır hava atarlardı. Biz de izlemek üzere gaza gelirdik ama sabah ezanında kalkmamız gerektiğinden hep kaçırırdık. Tabi ki ne kadar tembihlesek de büyükler tarafından asla kaldırılmazdık. 

Ziyaretler bol miktarda kavurma, zeytinyağlı yaprak sarma ve baklava içerirdi. Evde olduğumuz vakitlerde, oyunların eğlencenin makara kukaranın dibine vurulurdu. 

Harika bi senaryosu olan ve hayatımda en çok eğlendiğim oyunlardan biri "kabzımallık" oyunu yine böyle bir bayram gününde icat edilmişti. 

Yüklük dediğimiz (bi nevi köy stili gömme dolap) olay büyük bir kamyonun kasası oluyordu. İçindeki yastık yorgan da karpuz. Biz üç ırgat (sıla, ekin, ben) birimiz yüklüğün tepesine, birimiz ortaya, birimiz de karşıdaki yatağa dikilip; karpuzları birbirimize atarak kamyondan yatağa boşaltıyorduk. Ama kan ter içinde kalarak ve bir an önce bitirmek için dev stres yaparak! Arada "karpuuuuz kan" diye bağırıp anırarak gülmeyi de ihmal etmiyorduk. Sonra nedense bir anda polis (sanırım zabıta'yı kastediyoruz) ihbarı alıp, kaçak mallarımızı boşaltır boşaltmaz topuklamak üzere hunharca bağıra çağıra yüklüğe tırmanıp dolabın kapılarını kapatıyorduk. İnanılmaz aksiyonlu bi oyundu, kısa sürede gelenekselleşti ve uzun yıllar oynandı. 

Bir diğer absürd oyunumuz "şalvarın içine eşya toplamaca" oyunuydu. Üçümüz de babamnemin şalvarlarından birer tane giyer çorapları paçaya sokar, içine artık yürüyemeyecek hale gelene kadar ne bulursak toplardık. En çok ve en abuk parçaları toplayan kazanırdı. Ekin'in şalvarından bir kez ütü ve canlı köpek çıkmıştı. Köpeğin içerde olduğunu envanter sayımı bitene kadar farketmedik asdfkljhj. Bu oyunu oynarken yaşanan aksiyon ve kahkahanın da haddi hesabı yok tabi. 

Yeaaani ben şimdi aslında bayram fan'ı bi insan değilim. Hiç olmadım.. Bayram ritüelimiz de bundan ibaretti. Namazlı niyazlı, dini esintili; önem verilen bir gelenek falan değildi zaten bu olaylar aile içinde. Babannem için giderdik, bir arada olmayı severdik... 

Çocukluğumu ve canımın içi güzeller güzeli rahmetli babannemi anayım istedim bayram münasebetiyle. 

Keşke yine ona gitseydim pamuk elini öpüp harçlığımı cukkalasaydım (Canım benim 30 yaşında olsam da öptürürken elinin altına sıkıştırdığı parayı toka etmeyi ihmal etmezdi hiç. Tam bir drug dealer gibi, çaktırmadan, ciddiyetle..Ne gülerdik) efsane sarmalarından yiyip, dizinde yatsaydım. 

Ela-yeşil gözlü, bembeyaz tenli, kocaman memeli, 34 numara ayaklı minyon bir afeti devrandı benim babannem. Korkunç zeki, yaratıcı, mucit; aynı zamanda kimsenin yaşam tarzına yorum yapmayan, açık fikirli, sağlam duruşlu, karakterli, imanlı bir hacıydı da... Bilgeydi, çalışkandı, atom karınca gibi koştururdu. Kızına, gelinine torunlarına kıyamaz; bize hiçbir iş yaptırmazdı. Ömrü vefa ettiğince hiçbirşeyden şikayet ettiğini görmedim. İyice yaşlanıp, hastalığının son evresine geldiğinde bile fiziksel sıkıntılarından yakınmazdı. Yaşlılığa, yalnızlığa, hastalıklara, bizim onunla yeterince ilgilenmediğimize dair tek bir ima, tek bir sitem duymadım. Sanırım en sevdiği torunu da bendim. İlk göz ağrısıydım. Çocukluk anılarımı anlatmaya bayılırdı, özellikle komik olanları. Şahane masallar uydururdu. Masal kahramanları da konu komşu akraba falan olurdu ki; absürdlük tavan yapsın. İştahla yiyen, alengirli tarifler deneyen bir kadın olmadı hiç. Tabağına kuş kadar bir porsiyon alır, tarhana çorbası ve kuru ekmekle karnını doyururdu. Bir tek 'peynir helvası'na bayılırdı ama. Gülerken göbeği hoplar, ay Başak sus kız diye beni dürterdi. Ah ben onu nasıl anlatayım ki size... Çok seviyorum, çok özlüyorum... 

Bu yazımı okuyan herkese mutlu bayramlar!