Çocukluğumun tatilleri gibi bir tatil (Ve Almanlık)

Çocuklu hayatımızın tatil ekürisi, ayrılmaz 8li olduğumuz, tatil voltranı oluşturduğumuz pek sevgili W. Ailesiyle bu kez de kendimizi Hırvatistan yollarına vurduk. 

Önce içi pek lüks ve konfor vadetmeyen ama kocaman bahçesinde salıncağı, kaydırağı, trambolini, havuzu; zeytin ve nar ağaçları olan denize sıfır bir ev tuttuk "Pomer" adında küçük bir tatil beldesinde.

Denize sıfırlık görsel şölen çekmekten gayrı bir işe yaramadı gerçi çünkü deniz yosunlu ve kestaneliydi. Yüzülecek gibi değildi. Sahili kumsalı falan da yoktu. Çakıl taşlı dik bir yamaçtan direkt denize iniliyordu.  Evin bir adet de deniz bisikleti vardı. Onunla biraz açılıp yüzeriz desek de, karşı koya kadar olan mesafe hep sığdı. Ve yosunlar hiç azalmıyordu. Hani kasetlerin içindeki fışır fışır bant mekanizması var ya. Böyle kaset sarınca yumak gibi çıkıverir içinden! Heh ona benzer bi oluşum var denizde bildiniz mi?Yosun dediğim şey oydu. 

Araba yolculuğumuz fena geçmedi. Yol tam 6 saat sürdü. Kahvaltıdan sonra 9.30-10 gibi çıkmıştık evden. Çocuklar arabada 3 saat falan uyur diye düşünüyorduk. 3ün 1ini uyudular. Yani 1 saatcik uyudular. 2 saat çizgi film izlediler (yuh dediğinizi duyar gibiyim tatlıqısslar) her mık demelerinde aburcuburu kakaraktan aralarda 5er 10ar dk da öyle kazandım. 1 saat de öğle yemeği molası verdik. Öyle böyle derken yedik işte 6 saati. Detaya girmiyorum. 

Evimize vardık, odaları kapıştık. Alışverişe çıkıp dolabımızı doldurduk. 

Günlerimiz gayet güzel geçti. Sabah hepberaber evde güzel bir kahvaltı, sonra bebeleri salıp bahçede oynatma saat 11de 2numaraların uyku, 1 numaraların iPad saati. 12.30 -1 civarı da öğle yemeği yiyip gezilerimize başlıyorduk. 

Evde yemekler hiç külfet olmadı bize, keyifle hazırladık hep. Pratik ve sağlıklı şeyler. Salatalar, bahçeden topladığımız taze domatesli avokadolu soslar, makarnalar; eve yakın balık pazarından aldığımız taze deniz ürünleriyle risottolar! Mutfakta 2-3 kişi toplaşıp 20 dakkada hazırlıyorduk herşeyi. 

Evde bol kapkacak, iyi yıkayan bir bulaşık makinesi de vardı. 

Tatilde yemek yapmak mı ıyyyyy! diyenlere tavsiyem: yemek işi tek bir kişinin (ya da sadece kadınların) üzerine kalmadıkça hem pratik hem sağlıklı hem de ekonomik oluyor, biz çokça tercih ediyoruz.

Her güne farklı bir program yaptık. Ya çevredeki kent-kasaba merkezlerini gezdik, dondurma yedik; ya milli park alanlarında doğa ve ormana vurduk ya da güzel bakir plajlarda denize girdik. Akşamları bazen dışarıda yedik. Eve yakın harika bir restorant bulup oraya dadandık. Her seferinde ortaya farklı yemekler söyleyip paylaştık. Renkli hareketli ve balıklı bir tatil oldu. 

Çocukluğumun tatillerini hatırlattı bana bu tatil. Yazları (o vakitler annem ilkokul öğretmeni olduğundan 3 ay iznimiz vardı) Çanakkale'ye ananemlere giderdik. Kuzenlerle oyunlar oynar, sokaklarda sürter, kalabalık çocuklu sofralarda yemekler yerdik. Öğleden sonraları deniz sefası yapardık. Koca plaj çantalarını yiyecek, içecekleri yüklenir arabayla plaja giderdik.

Hazırlık ve gidiş aşamaları stresli olurdu. Anamızgilin hazırlıkları bitmez, "hadiii yaaa gidelim artık" diye mızır mızır mızırdanırdık. Kova kürek takımımıza katmak istediğimiz plastik yoğurt kaplarını, boş blendax şişelelerini, evden arakladığımız bilimum alet edevatı ananeme kaptırır, "onlar götürülmez" diye zılgıtı yerdik. 

Plajda şezlong kiralamaz, yere örtüler sererdik. Bol bol yüzme ve kumda oynama; aralarda çöküp çantadan çıkan börek çörek meyveleri iştahla gömme, sonra oyuna devam fasıllarıyla akşamı ederdik. 

Tozdan kirden, deniz tuzundan çingeneye bağlamış vaziyette eve döner, totomuzdan 3 külo kum çıkartarak duş yapardık :) duş sırasında kavgalar patlar, herkes yıkandıktan sonra ıslak saçlarla pür-i pak akşam yemeğine otururduk.

İşte bunun aynısını yaptık! Ne zamandır yapmıyordum o kadar iyi geldi ki! Uzun yıllardır Ay aman ya Offf sefillik diye burun kıvırıp daha steril ve daha organize tatiller ayarladığımızdan, bu tatil bana büyük bir nostalji ve keyif yaşattı. 

Çocukken annemlerin neden bizim kadar denize girmediğini aklım mantığım almazdı. Annem aralarda şöyle bir serinler çıkar, teyzem de gözden kaybolana kadar balık gibi yüzerdi. Nedense onlar da hep bizimle yüzsün isterdik. Hadi gelin diye darladıkça klasik "siz yüzün ben burdan bakıyorum" ayağı çeker; güneşlenmeye, kitap-gazete okumaya, muhabbete sararlardı. 

Saatlerce denizde olmak dünyanın en süper şeyiydi! Şu yetişkinleri anlamak mümkün değildi! Ama malesef ben de artık yetişkinler dünyasındayım ve ellerim buruşana kadar balık-yengeç kovalamak; suyun içinde 1536 kez takla atıp amuda kalkmak, dipten kum çıkarma challenge ları yapmak o kadar eğlenceli gelmiyor bana da :)) 

Çocuklara gelince, Edo ve clara bizden bağımsız takıldı ve inanılmaz güzel oynadılar. Koşturdular, muhabbet ettiler. 1 adet sticker book ve 1 kutu pastel boya hayat kurtardı. Gittiğimiz her yerde taş, sopa, kozalak falan toplayıp boyadılar. 

2 numaralardan maya kişisi fırsat buldukça canımıza ot tıkadı :) mızır mızır darlandı ve sürekli kucak istedi. Yalnız denizde ve kumda müthiş oynadı! Saatlerce ve acayip konsantre bir şekilde abisine denizden su taşıyarak; usta başı büyüklerden talimat alıp kumdan kale inşaasında amelelik ederek şükelaaa vakit geçirdi. 

Ama acayip emzik bağımlısı haa, Nası bıraktırıcam hiç bilmiyorum. En son evde bütün emzikleri saklamıştım, gün içinde hiç vermiyor sadece yatakta veriyordum. Aramıyordu da... Bazen biryerlerden bulup ağzına tıkınca geri istiyordum "ver emziğini maya. Gündüz emmeye gerek yok! Sadece uyku zamanı" diyordum gayet uysal bi şekilde çıkarıp veriyordu bana. Ancak burda sürekli emzikle takılmak istiyor. Vermeyince kıyameti koparıyor. İnat edip vermedim bakalım ne kadar direnecek diye, tam 1 saat ağladı! Yaptığım ne kadar yanlış olsa da, verdim yaa. Ameaaan tatildeyim hacı, uğraşamıycam. (Bayandan az kullanılmış 2. el bahane. Vuruk çizik yok, sigorta kaydı temiz) 

Uyku düzenlerinde hiçbir cortlama olmadı. Ya yemin ediyorum efsolar efsosu bu benim bebeler. Annesinin gülü onlar yaaa. 7 dedin mi koy yatağa, çek kapıyı çık. 

Alman anası V. ve has köwlü Türk anası bendeniz'in çocuk yetiştirme tarzlarında yine evladiyelik farklar gözlemledim :)) 

Kısaca özetlemek gerekirse onun çocukları daha uysal ve laftan anlayan cinsten; benimkiler daha çingen, inatçı ve başına buyruk. 

O çocuklarına (ikisi de zafiyet geçirecek kadar zayıf olmasına ramen) "bir bardak su rica edebilir miyim lütfen" dedirtmeden su bile vermezken; ben benim pehlivanlardan "anneeeaaah eppek" diyene aman buyur çocuğum yeter ki sen ye diyerekten hizmetçilik ediyorum. 

Onun çocukları donuna mayosuna kadar kendileri giyinirken, benimkiler terlik bile giymeyi beceremeyip kendilerini yerlere atıyo :)) 

Ancak uyku kısmında rakipsizim şu dünyada (Ehueheueh du bakalım çocuklarım on numara uyuyo havası atmanın daha ne kadar ekmeğini yiyebilirim acaba) onun çocuklarının diş fırçalama yatakta 350 sayfa kitap okuma, ağlama zırlama uyumayız hafız daha oynıyacağdık isyanları 45 dk sürerken benimki 3 dk bile sürmüyor kıpppps. 

Nostalji demişken, akşamları da kağıt oynadık:) ben bunlara ihaleli batak öğrettim. Bu tarz iskambil oyunlarını seven varsa, mutlaka Alman'larla bi oynayın derim :) yeni öğrenmelerine rağmen canavar gibi kağıt sayıyorlar, ne stratejiler ne hırslar ya rabbi :) 

Ben Türk marketinden 2 paket çekirdek de getirmiştim. Akşamları birayla çitledim. 

Bi de yeri gelmişken bi gözlem daha aktarmak isterim. Almanlık beklemez! Şimdi Alman'larda acayip bir huy var. Şöyle ki her duruma uygun takım taklavat giysileri, öte berileri oluyor. Mesela şnorkelle azıcık balık izlemek mi istiyorlar! Hop balık adam kostümleri, acayip alengirli Deniz ayakkabıları, özel silikondan en ilgincinden bir çift paletleri, yine dünya paraya alınmış son teknoloji Deniz gözlükleri falan giyiliyor :))) ya hadi Maldivler'de olsan, saatlerce sürecek Efso bir şnorkeling turu yapacak olsan tamam çek en kralından takım taklavatı. Ama hacım, yüzeceğin toplam 10dk. Göreceğin balık da kaya balığı asdfghjk bunun için hiç üşenmeyip koca bir valiz dolusu profesyonel ekipman taşıyıp 15-20 dk onları giyinmeye harcıyorlar. Herşeyi çok ciddiye alıyorlar ve aşırı profesyonel icra ediyorlar :)

Süse püse prim vermez ve gereksiz harcama yapmazlar bak! Mesela günlük kullanım için 1 güneş gözlükleri varsa çeşit olsun diye asla 2. Yi almazlar! Ama bisiklet gözlüğü, koşu gözlüğü, rüzgarlı hava gözlüğü, bok püsür gözlüğü diye 5-6 çeşit gözlükleri vardır. Beyaz camı, sarı camı, aynalısı, siyah camı, yapılan aktiviteye göre farklı materyali ve ergonomisi olan "aktiviteye özel güneş gözlükleri" vardır. Hiç üşenmeden hepsini taşırlar. Anahtar kelime "üşenmemek" sanırım ya. Biz Türklerin arşa fezaya çıkmasının önündeki tek engel üşengeçlik! Bunu çok net gördüm. 

Çocuk ekipmanları da öyle. Kaliteli ve dayanıklı alıp 1 kez alıyorlar. Bende ise bütün planlar günü kurtarmak üzerine kurulu. Mesela clara 4 yıldır aynı kolluğu takıyor. (Zannımca yüzmeyi öğrenene kadar da takar. 1 kollukla ömür geçirir, sonra da evinin garajında kolileyip torunlarına saklar) Kalınca bir köpükten birbirine geçmeli cins bir model. 30€ya satılıyor. Valizde devasa yer kaplıyor. Ben edoya dandirik 5 liralık şişme modellerden alıp duruyorum. Kaç kere aldım, kaçını kaybettik, kaçını patlattık hesabını bilmiyorum. Ama yine de o ayı gibi şeyleri ordan oraya taşıyacağıma, şişmeliyi söndürüp çantama atıveririm. Bu bana daha pratik geliyor. Mayoda falan da öyleler. Yüksek uv korumalı kollu bacaklı pahalı şeyler giyiyorlar yine bebeler. Bizde ucuz ama çeşitli, modelli Çingen style saldım çayıra mayolar (hatta çoğunlukla nü) :Pp

Yani aslında birbirimize kültür şoku yaşatmada ve uyumsuzlukla son nokta iki aileyiz. Bir tarafta 50 faktör bembeyaz güneş kremine bulanıp mumyalanmış, dalgıç gibi giydirilip ensesi kulağı kapalı çeneden bağlamalı şapkalar takılmış, Deniz ayakkabılı sarı bebeler; diğer tarafta bizim yalın ayak başı kabak, cıbıl kara marsıklar :)) biz onlarla, onlar bizle sürekli taşak geçerekten çok eğleniyoruz ama. Sanırım bu uyumsuzluğun uyumunu seviyoruz en çok :) 

İnsanları tatilde tanırsın derler ya, bu beraber yaptığımız 9. Tatildi (hepsi 1er haftalık) en ufak bir konuda bile fikir birliğine varamadığımız, birbirimize kurulduğumuz, uyuz olduğumuz tek bir an bile yaşamadık. Dünyanın en uyumlu, hiçbirşeyi dert tasa etmeyen, ortamın olumlu özelliklerine odaklanıp herşeyden keyif almaya bakan, enerjik tatlı komik insanlar (mütevazilik edemiciiim biz de öyleyiz ama) 

Mesela bir restoranda yemekler tırt mı çıktı, hesap göte mi kaçtı, otel beklentinin altında mı kaldı; şikayet edip meymenetsizlik yapacağımıza durumla taşak geçip amaaan koy götüne tatildeyiz ulan moduna, goygoyuna geçiyoruz hemen. Çocuklar da çok iyi anlaşıyor. 4ünün de güzel bir uyumu var. Birbirleriyle oyuncaklarını yemeklerini paylaşıp; hiç arıza çıkarmıyorlar. İtiş kakış tarzı kavgalar sıfır! Bazen oyuncak kavgasına biraz hır çıkar gibi olsa da hemencecik barışıyorlar. Çok büyük bir şans ne diyeyim... Bu ailenin her bir ferdini ayrı ayrı seviyor, yazımı bitirirken hepsinin gözlerinden öpüyorum. 

Ek1- dönüş yolu ballı börek geçti. Uyku-atıştırma-çizgifilm-iPad-boş muhabbetler ve şarkılar eşliğinde mola vermeden çok rahat geldik. 

sunumsuz yakalandim ya :( yanina kahve mahve dantel koyup sekil yapamadim :((

Ek2- tatilde şu kitabı okudum (gidiş yolunda başlamıştım- dönüş yolunda bitirdim. Mükemmel tayming) beyimin memleketten birkaç yazar okuyayım diye bu dayıyı ve meşa selimoviç'i almıştım aylar önce. Kitaba bayıldım. Kurguyu biraz sıkıntılı bulsam da, dil ve anlatım sağlamdı. Çevirmeni de taktir ettim. Keyifli ve ilginç bir kitap.