Tutunamayanlar :)

Gecekondu mahallesinde bir ev düşünün. "Kendi eviniz". Küçücük, konforsuz, sık sık elektriği suyu kesiliyor. Etraf pislik içinde. Mahalle tekinsiz, sapıklar, hırsızlar, manyaklar kol geziyor. Can güvenliğiniz yok. Herkesin gözü üzerinizde, komşular dedikodunuzu yapıyor. Lafla, imayla, türlü şekillerde sürekli taciz ediliyorsunuz... Kimse sizi sevmiyor, siz kimseyi sevmiyorsunuz. Siz ne kadar uğraşsanız evinizi temiz ve sıcak tutmaya çalışsanız da çok zorlanıyorsunuz. Dışarının tozu, pisliği, soğuğu sürekli evinize giriyor. Bir de bu evin içinde ve bu mahallede çocuk yetiştirmek sizi daha da zorluyor, geleceğiniz karanlık ve mahallenizin profili sürekli kötüye gidiyor. 

Diğer yandan bir ev düşünün, kocaman ferah bir villa. İçinde yüzme havuzu, genişçe yemyeşil bahçesi, spor salonu var. Ev kapıdaki güvenlikçe korunuyor, mahalle şahane, komşular görgülü, evin temziliği, bahçenin bakımı düzenli yapılıyor. Ev sahipleri eğitimli, kültürlü, prensipli kibar insanlar. Sana gel burada istediğin kadar yaşa diyorlar. Hiçbirşeyine karışmayacağız, kendi evin gibi yaşa, evin imkanlarını dilediğince kullan, çocuklarını burada büyüt diyorlar. Ama "kendi evin" değil. Evin kurallarına uyacak ve kendini hep misafir gibi hissedeceksin diyorlar. 

modern villa görseli bulcam diye asmali konak buldm asdfjkl iste kafalar hep bu :)))

Hangisinde yaşardınız? 

Türkiye=gecekondu, evropa=villa benzetmemle durumu özetlemeye çalıştım. Çünkü bu ara nedense kendimi burada misafir gibi hissetme tribine girdim. Sanki köyden kalkıp şehirdeki kuzenime yatıya gitmiş de; elimi kolumu nereye koyacağımı bilemez haldeyim... 

Gerçi benim durumum farklı... Yani ben gecekondudaki evimden bunalıp da tasımı tarağımı toplayıp buraya göçmüş değilim. Ben geldiğimde benim evim ve mahallem de zaten güzeldi. Ama ben bütün düzenimi en başından burda kurdum, çocuklarımı burada doğurdum. Ben kendimi her ne kadar misafir hissetsem de, çocuklarım o villanın mirasçısı! Ev sahiplerinin biryerlerden uzak akrabası... 

Kendimi bu kadar ezik hissetmemin nedenine gelince; dün kreşte baya bir papara yedim, çocuk gibi azarlandım. Ağırıma gitti. 

Konu şu: Edo'yu saat 2de almam gerekiyor. Kreş 4e kadar açık ancak çocuğun geliş gidiş saatlerini sene başında bildirip o saatlere sadık kalman gerekiyor. Maya bu aralar uyku düzenini değiştirdi, öğlen uykusundan 2 de anca uyanıyor. Bu hafta birkaç kez 2.05, 2.10 gibi 5-10 dk geç kalarak gittim hep Edoyu almaya. 

En son da dün tamı tamına 25 dk geç kaldım! 

Hadi çocuğu uyandırmıyım, 5 dk daha bekliyim dur fırında yemeğim var 5 dk da onu bekliyim derken 2.15 te evden anca çıktım ve kreşe varmam 2.25i buldu. 

Ben nedense geç kalmamın sorun olacağını düşünemedim. Yani zaten orda bi araba çocuk var arada Edo da kaynar, onu zamanında almayarak kimseyi bekletiyor, mağdur ediyor değilim diye düşündüm. Normalde arayıp haber vermek gerekiyor ben bugün şu kadar dakika geç geleceğim, bilginize diyerek.. Ama ben bunun da gerekli olmadığını düşündüm. Dedim ya zaten hadi 5 dk 10 dk daha diyerek fln oyalanmıştım tam olarak ne kadar geç varırım onu da kestirememiştim. 

Neyse bu bir kuralmış ve burda benim hatam var okey, kabul! Amaaan noolcak be ya çoğayıp ediyorlar demiyorum da zaten. Kendimi savunmuyorum... 

Ama diyorum ya ben direkt Türk kafası düşündüm. Böyle şeylerin sorun olmayacağını düşündüm. İçgüdüsel olarak gayet rahat, sorumsuz, prensipsiz davrandım. 

Neyse bir gittim ki kreş teyzesi "inge yenge" buz gibi bir suratla karşıladı beni. Nerdesin sen yarım saat oldu! dedi. Seni çok merak ettik şimdi arayacaktık. Kreş müdiresi sana çok kızdı! dedi. 

Hayır böyle yapamazsın, bir mazeretin varsa arayıp derhal bildirmen gerekir dedi. Bir ton nutuk ve kalay çekti. 

Ben tabi ne diyeceğimi bilemedim. Orda ne denir ki, "haklısınız ben bugün bazı nedenlerle evden çıkacağım saati tam ayarlayamadım bundan sonra dikkat edeceğim" dedim. 

Bu geç kalma olayı 2 senede 2. Kez oluyor! Biri de geçen sene bahar ayında oldu. Beyimle bir iletişim sorunu yaşamışız. Sabah edoyu büyük ihtimal o alacak, alamazsa haber verecek diye konuşmuştuk. Sonra bana mesaj attı. "Ben alamayacağım" yazmış gayet açık ve net. Ben onu "alacağım" okudum. İşim gücüm de yoktu ama babası alacak diye kafam rahattı. Yarım saat sonra kreşten aradılar nerdesiniz diye. Babası alacak biliyordum bir karışıklık olmuş, hemen geliyorum dedim. Gittim aldım ama tabi eşler arasında böyle iletişim sorunları yaşanmamalı, hassas olmalısınız diye bi parti fırça da o zaman yemiştik. Tabi yine buz gibi surat ve "çk aptalsn kşke ölsn" ifadesiyle; böyle korkunç bir ihmal nasıl yapılır anlam veremeyerek falan :))) 

Neyse konu kapandı sanıyordum meğersem bu sabah bir de üstüne beyime ispitlemişler beni :))) bir posta kalay da ona basmışlar. 

O da beni aradı, tartıştık. Bi kamyon da o üstüme geldi, böyle bir hata nasıl yaparsın madem geç kalacaktın neden aramadın falan o da bi anlam veremedi geç kalma davranışıma. 

İşte böyleyken böyle dostlar. Kendimi bok gibi hissettim. 

Toplumsal davranış kalıplarında, kurallarda benim kendi mantığıma, kendi kültürlüme göre sorun olmayacağını düşündüğüm şeyler burada sorun oluyor. O zaman işte kendimi kültüre yabancı ve misafir hissediyorum... 

Ha kendi kültürümü çok mu seviyorum? Bilakis kadının yeri, çocuk yetiştirme pratikleri, sorumsuzluk, aymazlık, görgüsüzlük, çirkeflik ve daha neler neler birçok şeyinden tiksiniyorum... Ama kodlarıma işlenmiş bi kere, sık sık prensipte sevmediğim şeyleri bile yapar hale geliyorum farketmeden, düşünmeden...