Korku boku Selanik

Sporcu bi insan olmadım hiç hayatımda. Hele ki top sporlarında devasa beceriksizimdir. Ama hep güçlü kuvvetli çevik, gözü kara bi çocuktum. Oyunlarda kek gibi ebelenen tayfadan değildim. Erkeklerle sidik yarıştırırdım. 

Keza ergenlikte de öyle. Çıtkırıldım bi qıs değildim. Hayvanlıklar, jackasslikler falan gırla giderdi. (Liseliler bilmez, bizim zamanımızda jackass diye gereksiz bi şov vardı, hastasıydık) 

Neyse spordan girdim nereye bağlıycam. Adrenalin ve korku olaylarına! 

Hem minimal adrenalin içeren, atlama zıplama tırmanma olayları (daha ziyade challenge'ları) ve çılgın lunapark zamazingoları; hem de toplaşıp altımıza işemeli sıçmalı korku filmi izlemeleri bayıldığım aktivitelerdi. 

Şimdilerde 180 derece değiştim ve böyle şeylerden inanılmaz tırsıyorum. Ne bir lunapark aletine binebiliyorum, ne de korku filmi izleyebiliyorum. Aşırı tırsıyorum ya korku filmlerinden ama ne tırsmak! 

Yani imdb si 4,5 falan olan leşo filmleri bile izleyemem o derece. Gençken öyle şeyleri komedi niyetine izlerdik! 

Sonra dedim acaba ben bunları aslında hiçbir zaman sevmiyordum da, millete hava atmak İçin mi "oooo çok iyi yeaaa" falan diyip diyip yapıyordum? :) valla da olabilir! Çocukluk ve ergenlik böyle mal bi süreç sonuçta. 

O esnada Edo ve Maya

Pzt kreşler açıldı. Kurbanlar kesildi, kınalar yakıldı, kazanlar kaynadı, halaylar çekildi (tililili) 

Oh be ulan dünya varmış! Şahane birşey şu kreş. Kreşin mucidinin ruhuna el fatiha! (Bir de klimanın mucidi! Bu ikisi benden çok büyük hayır duası alıyo durup durup) 

Yemin ederim şu 3 gündür çocukların ikisi de o kadar sakin ki! Adamın dibi ikisi de. Birbirlerinden uzaklaşmak çok iyi geldi. Edo kreşteyken Maya daha rahat ve huzurlu oynamaya başladı. Kendi kendine takılmaya başladı. Yeni yetenekler bile geliştirdi 3 günde. Oturup sakin sakin blok diziyo, düğmeleri eliyle grup grup ayırıyo, resim yapıyo falan bi montesoriler bi bişiler. 

Bi de Maya mayısta başlıycak ama şimdiden sınıfın öğrencisi gibi. Mont asma yeri, yoklama tablosunda adı falan hazırlanmış hep. Ben bugün bunu görünce bi gözler dol! Kreş öğretmeni götüyle güldü bana 

su kelebenk sembollü yer Maya'nin mekan olacak iste.

Me Before you 

Dün bu filmi izledim. Öyle uzun uzun eyyorlamalık film değil ama hoşuma gitti. Anlatasım var ama spoiler'lı. 

Jönümüz dünyanın en ilah adamı. Zengin, yakışıklı, seksli, über başarılı, küntürlü, sportif falanlar filanlar. Zenginlik ama ne zenginlik! Adamın kalesi var, baqın bayaa bildiğiniz Karahisar kalesi. Normal şartlar altında o adamın evleneceği kız, ancak germiyanoğullarından olabilir. Çeyiz olarak Emet ve Tavşanlı yöresi verilebilir. O derece! 

Neyse bu abimiz elim bir kazada felç oluyor. Boyundan aşağısı tutmuyor ve zinhar umut yok. 

Diğer tarafta başrol gızımız, targeryanların deanerys! Kalın kaşlı Emilia Clark ablamız. Bu kızceyiz de, hipster giyimli, iyi niyetli, komiklikler şakalar falan takılan küçük kasaba kızı. Hanımqıss ama bak. 

Bu qıs elbette puantiye örtülü, yaşlı müşteri profilli cupcake satan kafede çalışıyordu ama işini kaybedince "ne iş olsa yaparım abi" çekip bizim jön oğlana bakıcılık yapma girişimiyle yollarını kesiştiren klişeler kurbanı oldu. 

Filmin güzelliği şurda: mutlu sonla bitmedi asdfghjk 

Mesela kızın oğlana yaşama sevinci verme, durumunu kabullendirme, haline şükrettirme, sonra da kapaklayıp mutlu mesut yaşama planları cortladı. 

Bucket list yaptı mesela, oğlana güzel aktiviteler falan çözecekti ama işler hiç yolunda gitmedi... Herşey çok gerçekti! Hafif bir yiyiş kokuş, birbirlerinden hoşlanmaç falan olsa da yetmedi... 

İzleyenler bunu büyük bir aşk hikayesi belleyip, salya sümük ağlasa da bana hiç öyle gelmedi! Dibine kadar gerçekti. 

Puanım: 5/10 eheuhe 

(Benden film points almak zor tabi ondan) 

Mutlu son diyince aklıma gelen, çok sevdiğim bir pasajla bitireyim: 

"Bazı kimseler-ben de onlardan biriyim- mutlu sonlardan nefret ederler. Felaket geliyorum derse gelmelidir. Aşağıdaki köye ramak kala duran çığ, yalnızca doğaya değil, ahlaka da aykırı davranmıştır"  Vladimir Nabokov, Pnin