Herkes yoktur diyor ama bence vardır. Mükemmel herşey vardır doğada. Kusursuz, lekesiz, simetrik, Pırıl Pırıl...
O zaman mükemmel anne de olmalı. Şimdi mükemmel anne olabilmek için ilk şart mükemmel bir anne tarafından yetiştirilmek. Anamıza dönüp bir bakalım; mükemmel mi? Harika! Ilk adımı başarıyla geçtik. Sıra ananemizde, o da mı mükemmel? Çok iyi gidiyoruz. Böyle böyle 1500 jenerasyon geriye gidelim. Ve hepsi de mükemmelse: bingo! Bizim de mükemmel olmak için önümüzde hiçbir engel yok demektir! Gönül rahatlığıyla mükemmel olduğumuzu ilan edebiliriz.
Şuan totomdan uydurmuş olduğum bu formül ne kadar saçma bir formülse, Mükemmeli hedeflemek de o kadar saçma bir yaklaşım olacaktır.
Ancak ne kadar "cnm tabi ki mükemmel değilim, elbette hatalar yapıyorum" falan diye dolaşsak da hepimiz mükemmel olmak istiyoruz. Birbirimizi kandırmayalım. Hatta tanıdığımız en iyi anne kendimiz olabiliriz.
Nasıl trafikte senden hızlı sürenlerin hepsi "o.ç" ,senden yavaş sürenlerin hepsi "idiot"sa; annelikte de benzer bir sınıflandırma sistemi var.
Senden daha azını yapan anneler = sorumsuz, cahil, okumayan-araştırmayan, bencil, çocuğuyla kaliteli zaman geçirmeyen-oynamayan, sağlıklı beslemeyen "birazcık şey" anneler.
Senden daha fazlasını yapanlarsa = organik beslenme çılgınlığı içinde, buldumcuk, titizlik hastası obsesif, oyun işini şımarıklığa vurmuş gösteriş meraklısı, No iPad No screen diye gereksiz yere yırtınan nazi kılıklı, özenti "okadar da değil canım aaa" anneler.
Kendimizden kötülere burun kıvırırız, kendimizden iyilere kulp takar bok atarız; çünkü en iyi biziz.
Kimse bizden daha iyi olmasın, olacaksa gitsin başka yerde olsun!
Kendimi mükemmel anne sandığım günleri özledim ben. Taşınma meselesinden önce iyi gidiyorduk, düzen filan. Kendi anneliğimi çok beğeniyor, diğerlerini eleştiriyorduk çok aşırı gizli iç sesimle.
YanıtlaSilFakat şuan tam sıçıştayım. Düzen bozuldu, hiçbir şey beceremiyorum. Çocugum huzursuz. Neyse toparlıcaz ve ben yine ellerimi kaldırarak bisiklet sürme rahatlığıyla yapıcam bu annelik vazifelerini umarım.
Kısacası yazına katılmakla kalmayıp bir de ben bu psikolojiyi sağlıklı bile buluyorum. Analık egosu olsun ya nolcak :D
Bu arada benim annem ve anneannem mükemmel değildir.
İyilerdir , o kadar.
Yazının gizli mesajı da buydu zaten, bravo Dukuju! :) mükemmel anne vardır ve o aslında bizizdir :) zaman zaman çuvallıyoruz; Taşınma, hastalık, hamilelik, tatil, misafirlik vs vs bi ton dış etken giriyor, rutin dışına çıkılıyor çocuğun ayarları bozuluyor. Ya da bazen biz çok bunalıp, sıkılıp kendimizi salıyoruz (üzüntü ve muz kabuğu) işte öyle dönemlerde bu mükemmellik paketi rafa Kalkıyor, fazla da şaapmıyoruz o ara ya.. Ama sonra işte birden bi herşey toparlıyor, düzene dönülüyor, sevgi pıtırcıklığı oluyor o zaman yine diyoruz: mükemmeliz yeaa!
YanıtlaSilSizin de bu şahane dönemleriniz yakındır, tamamen düzene girmeye ne kaldı şurada! Sen hiiiiç merak etme.
Bu arada bizimkilerin mükemmellik skalasındaki yeri = annem dünyanın en ilginç, ananem de en arıza insanıdır :) anneme taparım, ananemi aşırı severim. Zaten sakin, dingin, tipik mükemmellik sevmiyorum ben. "Kusurlu mükemmellik" seviyorum en çok