Mevsim geçişleri ve aşk

4 mevsimin yaşandığı iklimlerde, mevsim geçişleri çoşkuyla karşılanır. Genelde herkesin bir fav. mevsimi vardır, hatta yazcılar-kışçılar bazen fena kutuplaşır ama bu geçişler herkesi bi şekilde heyecanlandırır yine de. 

Geçen yıllara, insan ömrüne bakınca hepi topu ortalama 90 güncüktür bir mevsim. Heyecanla, mutlulukla, motivasyonla, hevesle, huzurla başlayan mevsim; bıkkınlıkla, tahammülsüzlükle, küfürle ilerler. Bu 90 gün bir aşkın başlayışı ve seyri gibi duygular uyandırır bende. 

Havaların ısındığı, ağaçların çiçeklendiği, kuşların cıvıldadığı, otların yeşerdiği baharın ilk günlerine freş bir farkındalıkla başlarız. Sonra çiçek- böcek- kuş- yeşil normalimiz olur. İlk seslerine huzurla gülümseyerek tepki verdiğimiz kuş, bir süre sonra “gagasını sktiğimin kuşu bi uyku uyutmadı” ya dönüşür. Kuş aynı kuş. 

Polen alerjisi olanlar ayrı isyan eder, güzel havalarda çalışanlar-işi gücü olanlar ayrı, öğrenciler ayrı.. Bahar rehaveti deriz, büzük yayları deriz, yaz gelsin tatil yapak deriz. Denizi özleriz, iyot kokusu isteriz, kuma methiyeler düzeriz. 

Yaz gelir. Dışarı ceketsiz çıktığımız ilk geceye bayılır, duştan sonra ıslak saçla takılmanın pratikliğine göz kırparız. 

Sonra gelsin “esmiyor” lar. Gitsin “bu ne sıcak amk” lar. Klimayı icat edenin ruhuna el fatihalar. Kışı özleriz. Sıcacık battaniyenin altına kıvrılarak film izleyip, sıcak içecek yudumladığımız günlerin hayali cazip gelir. 

Hafif serinleyen havada sonbahar yağmurlarını pencereden izlediğin ilk gün fırında pişen kekin kokusu kaplar odayı. Ama yağmurda üstüne su sıçratan ilk arabadan sonra Alibeyköy esnafına dönüşürsün. Trafik kilitlenir, 3 gün önce sildiğin camların ağzına sıçılır, plan-program aksar. Kek kokusu içini bayar. 

Yağan ilk kara sevinmeyen de yoktur herhalde! Bir sabah uyandığında etrafı bembeyaz, yumuşacık görmek? Çocukların sevinci, karlarda yuvarlanmak?  Doğa olayları içinde kar en mucizevi gelendir. Hiçbir kar tanesi birbirinin aynısı değil efsanesi en büyüleyendir. Aynı zamanda kar ve kış, eziyete dönüşmesi en kısa sürendir. Üşüyen çocukları, sokak hayvanlarını görünce en çok üzendir. 

Aşkta da bana en ilginç gelen olay bu işte. Bir zamanlar en çok sevdiğin detayların, zamanla en gıcık olduklarına dönüşmesi. Gülerken kırışan burnu, gözlüğünü itişi, saçını kulağının arkasına alışı, dudağındaki beni, uyurken çıkardığı sesler,  kedi gibi esnemesi gerinmesi en bayıldığın ve en vurulduğun şeylerken, bir zaman sonra tam da bunları itici bulmaya başlaman mesela... 

Bir mevsime dair sevdiğin şeyler, mevsim ilerledikçe sevmediğin şeyler oluyor. Ama  aynı şeyler! Daha somut düşünüp mevsimin “artıları-eksileri” olarak değerlendirmek, kategorize etmek de mümkün tabi. Ama ben bundan bahsetmiyorum. Başlarda hoşuna giden şeyin, sonradan gitmeyişini vurgulamak istiyorum. Kuş sesi örneği gibi. 

Güneşi ilk gördüğümüz an yüzümüzü güneşe dönüp “oh be iliğimiz kemiğimiz ısındı” dememiz, sonra güneşten fellik fellik kaçmamız gibi. Yağan kara “keşke hiç bozulmasa böyle bembeyaz bir yorgan gibi kalsa” diye iç geçirip, sonra kendimize yol açmak için onu hunharca kapımızın önünden kürememiz gibi. 

Yeni başlangıçta heyecanlandıran, özel gelen şeyler; zamanla sıradanlaşıyor, rutinimiz oluyor o yüzden mi ilgimizi kaybediyoruz? İlk gördüğümüz tomurcuğa içimiz kıpır kıpır olurken, dört yanımız çiçekle kaplanınca neden bakmadan geçiyoruz? Arsızlaşıyor muyuz? 

Yoksa an’da yaşamak değil, hayal kurmak mı daha güzel? 

Bir mevsimin başlangıcına dair doğadan aldığımız sinyaller bize bir şey “vadettiği” için mi güzel? Mesela o gün güneşin ısıtması, kuşun ötmesi o an’ın somut mutluluğu değil de “güzel sıcak günler” in vaadi olduğu için mi kıpırtılar uyanıyor içimizde? Ya da kış yavaşlamanın, miskinleşmenin, kabuğuna çekilmenin vaadi mi? 

Günler geçtikçe gelişen mevsim normallerine karşı duyarsızlık hatta bıkkınlık da vaadedilen o şeyin hayalimizdeki gibi gerçekleşmiyor oluşundandır belki de. 

Battaniyenin altında kıvrılıp film izlerken; battaniyenin altına kıvrılıp film izleme hayali kurduğumuz anki kadar mutlu olmuyoruz! 

Orta okuldayen eve dönüş yolunda yürürdüm. Yüzümü kesen rüzgarda, içime işleyen soğukta “kendimi eve attığım an'ın” hayalini kurardım yürürken. Şu lanet formayı çıkarıp yumuşacık eşofman giyeceğim, buz tutmuş ayaklarımı pofuduk çoraplar ve patiklerle ısıtacağım, ılık bir kakolu süt yapacağım, kaloriferin yanına yuvalanıp yeşilçam tv’den türk filmi açacağım derdim. Adımlarımı hızlandırıp hayalime adım adım yaklaşırdım. Başka hiçbir şey düşünmezdim. Eve gelince bir tırtlık... Bir anda hayaller büyüsünü yitirirdi gerçekliğe bürününce. Bu hayal ettiklerimi sırasıyla yapar mıydım, yapmaz mıydım; yaptıysam müthiş bir keyif alır mıydım hatırlamıyorum bile... ama o hayalin güzelliğini unutamıyorum. 

Birşeyin hayali her zaman gerçekleştiği andan daha güzeldir. Ya da bir hayalin gerçekleşmeye en yakın olduğu evre en güzelidir. 

Almanların meşhur bir sözü bile var konuyla ilgili. “Vorfreude ist die schönste freude” derler. Mota mot çevirisi “ön sevinç en güzel sevinçtir” 

Mesela terfi alma ihtimaliniz %90 a yaklaşınca sevinciniz “ay hadi inş” diye rahatlıkla karışık bir heyecandır. Beşlik simit gibi sırıtmanız, kendinizi tutamayıp sağda solda konuşmanız hep bu dönemdedir. Gerçekleştikten sonra olgunluk, tevekkül, şükür dolu ama daha dingin bir sevince bırakır yerini. Ve ön sevinç en güzel sevinçtir. 

Aşık olduğumuz zaman da gelecek güzel günlerin hayaline aşık oluyoruz bence asıl. Ben bu adamla/kadınla çok mutlu olurum diyoruz. Hayalimizde ev dayayıp döşeyip birlikte yaşıyoruz, sabahları beyaz çarşaflar arasında mutlu uyanıp sevişiyoruz, birlikte evcil hayvan sahipleniyor hatta çocuklar yapıyoruz. Tatillere, salaş restoranlara, konserlere gidiyor, kahkahalar atıyoruz. Oturup bire bir bu sahnelerin hayalini kurmuş olmasak da; gelecekte mutluluk vaad eden bir tasarıya aşık oluyoruz belki de. 

Yılda sadece 4 mevsim var. Her mevsim 90 gün. Ve biz her sene bu döngünün içine aynı heyecanlarla, beklentilerle, duygularla giriyoruz. Tekerrür eden çiçeğe, yeşile, güneşe, yağmura, kara aynı kerizlikle seviniyoruz; aynı aptallıkla isyan ediyoruz. Sanırım bu yapımız sayesinde de ilk günkü heyecandan, hislerden, beklentilerden azade; değişen dönüşen aşkı kabullenip yuvarlanıp gidebiliyoruz. 

Çok dev metaforlarla dolu bu yazımın üzerine azıcık düşünmenizi ve yorumlarda buluşmayı talep ediyorum tatlıqısslar. 

Yazıyı yazarken “çiçeği şöyle seviyoruz, böceği böyle sevmiyoruz” gibilerinden çoğul ve genelleyici bir anlatım kullandım, çok da bilinçli olmayarak. Sadece benim için mi böyle yoksa siz de böyle düşünüyor musunuz, bunu merak ediyorum. 

Şimdilik öpüyorum.