Aydınlanma

Bu aralar öyle bir dönemdeyim ki; belli başlı düşüncelerim, inançlarım, kalıp yargılarım olan konulara farklı perspektiflerden bakarken buluyorum kendimi. Aaaaa o da ne? Laps diye bir aydınlanma yaşıyorum ve o konuya yaklaşımım tamamen değişiyor. 

İşin ilginci bunlar kendi kendime düşünürken oluveriyor. Edindiğim yeni bir bilimsel bilgi, okuduğum bir makale, ve ya başka bir insanın ufkumu açması neticesinde değil. Kendi kendime. 

Bunlardan bir tanesini anlatayım şimdi size. 

Bizim oğlanı profesyonel bir spora yönlendirelim diyoruz ne zamandır. Bir spor dalı arayışındayız. 

Ev bahçeli, açık havada çokça zaman geçiriyoruz. Gün içinde atlama-zıplama/bisiklet; havalar ısınınca yüzme falan derken günlük rutinimizde bol hareket, kas gücü-kondüsyon geliştirme ve enerji atma hali mevcuttur. Ayrıca kreş döneminden beri de haftada 2 saat burada “turnen” dedikleri “beden eğitimi, kültür-fizik hareketleri” tarzı kurslara da gidiyor. (Kreş ve okul bünyesinde olanlara) 

Yani bu günlere kadar başka, ekstra bir spor kursuna gitmesine gerek görmemiştik. Ama artık yaşı büyüdü ve daha ciddi bişeylere yönlendirelim çocuğu dedik. 

Bu konuyu her açtığımızda beyim “futbol” isterdi. Bense futbola pek yanaşmaz, tenis olsun derdim. 

Futbolla ilgili kalıp yargılarım şunlardı; kızmazsanız kafamdaki maddeleri açık açık söyleyeceğim: 

-futbol keko işi askdkkdkd, daha sofistike bi spor olsa fena olmaz.

-futbol mainstream. Daha özel bir spor dalı seçilebilir. 

-futbol klüpleri daha çok perifer mahallelerin, göçmenlerin, alt-orta sosyoekonomik kesimin yöneldiği oluşumlar. Oradaki takım arkadaşları ve aileleri problemli insanlar olabilir. Çocuğum olumsuz davranışlar öğrenebilir, tırto rol modeller edinebilir, mobbinge uğrayabilir. (tamamen kalıp yargı ve ayrımcı bir tutum, kabul. Ama dedim ya insan içinde söylemiyorum bu fikirlerimi zaten. İç sesimi aktarıyorum şu an buraya) 

-futbol antrenörleri eğitimsiz, kaba, zorlayıcı tipler olabilir. 

-bizim oğlan takım sporuna çok yatkın olmayabilir. Takım içinde yer edinebilme motivasyonu için futbol çok zor bir başlangıç olur.. rekabet çok güçlü olacaktır. İlle de takım sporu deneyeceksek mesela “çim hokeyi” gibi çok daha az talep gören bir sporla başlayabiliriz. (Ne bileyim amk, kaç kişi oynuyordur ki çim hokeyini? Takıma seçilmeme riski yoktur heralde asjdjdjdjndnd) 

Gördüğünüz gibi gayet hırto ve faşo düşünceler, kalıp yargılar benimsemiştim. Gram istemiyordum çocuğun fitbol okuluna gitmesini. 

Spor dalı seçimimizi hala yapamamıştık. Diğer yandan gündemimizde Edo’nun “sosyallik” sorunları da vardı. 

Onu da biraz açayım. Edo gerçekten nevi şahsına münhasır, cins oğlu cins, çok değişik bir çocuk. 

Edo tüm çocuklarla iyi anlaşır, kimseyle husumet yaşamaz, ağlamaz-küsmez-olay çıkarmaz, uyumludur, tatlıdır. Ama kimsenin de “en iyi arkadaşı” değildir. Hiç bir doğumgünü partisine davet edilmez. (Şöyle söyleyeyim davetli listeleri 5-6 kişi olur genelde ve edo kimsenin ilk 5ine giremez) Hiç bir ortamda aranan çocuk olmaz. 

İçe dönük, hassas, duygusal diyemem. Kendini güzel ifade eder. İstemediği şeyi yapmaz, kendini kimseye ezdirmez. Kolay manipüle edilemez. Gururludur. Burnu yere düşse dönüp almaz. Acayip cool’dur

Hiçbir arkadaşına bağlanmaz. En çok tuttuğu, en çok keyif aldığı bir adet arkadaşı olur (kreşte vardı 3 sene boyunca, bu sene okulda da var) ama o arkadaşına da ölüp bitmez. 

Daha nasıl anlatsam bilemedim oğluşumu.  

Ama biz harisle bu konuyu hep irdeleriz. Neden bu çocuk böyle deriz. Acaba sınıftaki ortam piçi, lider, yıldız çocuklara imreniyor mu? Öyle olamadığı için üzülüyor mu? Partilere çağırılmadığında kendini kötü hissediyor mu? Sosyalleşmenin, diğer çocuklar arasında yer edinmenin yollarını arıyor mu? Bu konuda biz ne yapabiliriz? Diye uzun uzun konuşuruz. Ama edoyu zinhar çözemeyiz. 

Edo’nun arkadaşlık konusunda duygularına düşüncelerine dair hiç bir ipucu, hiç bir satır arası söylem yakalayamayız... 

(Bize karşı duygularını, düşüncelerini çok net ifade eder. Bu "edoyu çözemiyoruz" demem arkadaşları ve sosyal ilişkilerindeki konumunu/duygusunu çözememe olayımız)

Benim artık son görüşüm: bu durumun edonun kesinlikle kendi bilinçli tercihi olduğu, dünya götüme minare sikime bir karakter olduğu, diğer çocukların muhabbetinin bunun kafasını açmadığı; oğlumun bambaşka frekansta bir iç dünyası olduğu yönünde. 

Ama yine de hala tam emin değilim tabi. Çünkü bazı ortamlarda (parkta, tatilde, türkiye'de falan mesela) oynayan çocuklara karışmak istiyor, onları gözlemliyor, tartıyor; ama adım atamıyor gibi geliyor bana. Bunu farkediyorum. 

Dönelim futbol konusunda yaşadığım aydınlanmanın nasıl gerçekleştiğine. 

Geçen pazar parka gitmiştik. Park kalabalıktı. Edo sınıf arkadaşı jakob’u gördü, görmezden geldi. Jakob edonun yanına gelip “aa selam edin! Oynayalım mı?” Dedi. Edo hemen atladı ve on numara koşturmaya, oynamaya başladılar. 

(Jakob gelmeseydi, Edo asla onun yanına gidemezdi. Ben “aa jakob burada, yanına gidip selam versene, oynasanıza” desem, “Yok yeaaa, istemiyorum. Jakob sıkıcı.” falan derdi kesin mesela. Gel birlikte gidelim desem beni terslerdi. Anladınız mı şimdi biraz bizim oğlanın tutumunu?) 

Ama oyunda Edo gayet eğleniyordu. Yakalamaca oynuyorlardı. Bi 10-15 dk oynadılar. Sonra yaşça büyük 2 oğlan geldi futbol topuyla. Bunlar bişeyler konuştu (uzaktalar bu arada duyamıyorum) Jakob oğlanlarla top oynamaya gitti. 

Edo yanıma banka geri döndü. Sonra jakob bizim yanımıza tekrar koşarak geldi ve “edin hadi futbola!, neden gelmiyosun?” falan dedi. Edo gelmiycem, oynayın siz dedi, oğlan geri döndü.

Edo hep bunları kesti uzaktan. Ben ara ara gaz verdim "hadi git katıl, bak onlar da öyle ahım şahım oynamıyo zaten, sen de becerirsin gayet ayak uydurursun bence” falan dediysem de istemedi. Jakob da ara ara bizim tarafa bakıp el kol etti. Ama bizimkinde tık yok. 

O an yaşadığım aydınlanma şu oldu: 

Ulan dedim! Futbol erkekler dünyasında sosyalleşmenin en önemli anahtarlarından biri ya lan dedim. Hem de life-time.

-futbol internasyonal! Her ülkede, her tatilde, her parkta; her milletten oğlanların top oynadığı bi köşe oluyor. 

-iyi top oynayan çocuğun “aranan, çağırılan” çocuk olmama ihtimali yok

-futbol kaynaştırıyor. Oynamak için kimseyi tanımaya, diyalog kurmaya, kanka olmaya gerek yok. Millet oynarken adam lazımsa ekleşiveriyorsun. 

-yaş ilerledikçe futbolcu adları, takımlar, maçlar, dünya kupaları vs “muhabbet kurma” anlamında da futbol ilgisi/bilgisi hayat kurtarıyor asjdjdjjdjd 

-aşırı iyi oynamaya, yıldız oyuncu olmaya da gerek yok amk. Azıcık top koşturmayı bilsen, olmadı kaleye geçsen o da yeter. 

Vay anasını dedim! Bugüne kadar burun kıvırdığım, kafamda kurduğum olumsuz senaryolara takılıp itin götüne soktuğum futbol on numara bişeymiş askjsndjdjd 

Bunları Haris'e anlattım. "Aynen reis" dedi, "futbol candır" dedi. "Ben çözücem bi klüp, o iş bende. Verelim oğlanı" dedi. 

Edo futbolu sevmeyebilir, oynamayı beceremeyebilir. Futbol maçlarına, futbol muhabbetine hiç bir zaman ilgi duymayabilir. Ama kendini kurtaracak kadar taktiği, tekniği, bilgiyi öğrenirse de bu onun hayat boyu işine yarayabilir. Bi denemek lazım bence. So, futbol it is!