Karşılaştırmalı çocuk edebiyatı ve Duş

Çocuklar büyüdükçe bir çok konuda insani hak ve özgürlüğüm artıyor bu bir gerçek. Bugünlere kolay gelmedik, hey yavrum hey! Ama geldiğim noktada hala bunlar uyusun ve ya okula/kreşe gitsin diye saatleri dakikaları sayar haldeyim.

Çünkü gerçekten bazı anlarda fecii ciğerim soluyor ve “yetheeeeer” diye darlanıyorum. 

Sanırım bu hal uzun yıllar böyle gidecek.

Çünkü kendi çocukluğumuzu düşünüyorum. Gayet 8-10 yaşlarında hatta ergenlikte bile kardeşimle bi ton mevzu çıkarır annemi “yetheeer” diye isyan ettirip göz belerttirerek darlardık. 

Annemin suratındaki o bizim çıkardığımız hırgürden, gereksiz bi ton tatavadan bıkmışlık, yılmışlık “bi salın artık yakamı amk” lık ifadesini hatırlıyorum. Ashsjdjjdjdjd. (Biz anamıza yapınca komik, cocuklar bize yapınca komik değil :))

Edo şuan adamın dibi. Gerçekten beni hiç yormayan harika bir çocuk. Ama o kız bacısı Maya yok mu? Ciğerimiz kalmamıştır! 

Bunu yeteneklerini, fiziksel-bilişsel gelişim durumlarını ve ya başka özelliklerini karşılaştırmak adına söylemiyorum. Bahsettiğim gayet basit ve teknik anlamda: ev hayatında davranış! 

Edo laftan anlayan, yapma-etme deyince duran, sınırları bilen, kurallara uyan, efendi bir insan. 

Mayaysa her boka ağlayan, tutturan, inatçı, güzellikle açıklanınca ikna olmayıp/ kabul etmeyip işleri tehdite ve restleşmeye vardırmadan çözemediğimiz zor bir yapıya sahip. 

Mevzuların çoğunluğu yaşla ilgili hala belki, ama harisle mutabık olduğumuz nadir konulardan biridir ki “Edo bu yaşlarda böyle değildi” :)) 

Ayrıca çevremde gözlemlediğim (çok yakınlarımız olan) diğer 4 yaş gızları da böyle değil. Onlar her boka ağlamıyor artık... bi tık daha laftan anlıyor falan. 

“Kardeşleri birbiriyle; kendi çocuklarınızı başkalarıyla kıyaslamayın, bu çok yanlış” falan deniyor. Bi dakka, niye kıyaslamayalım ya? Durun şimdi ben bu kıyaslama konusuna da açılım getiricem sjdjfkfkkd

Tabi ki gidip çocuğun suratına: 

-abin matematikten yıldızlı pekiyi aldı, sen niye alamıyon? 

-sen niye böylesin? 

-bak pelinsu çok hanım bir gız, sen niye cadısın? 

-ahmetcan artık altına işemiyormuş, sen işiyosun!

-elalemin çocukları 8de yatıyor, canım sen hayırdır? 

Şeklinde kıyaslamıyoruz ansnsnsnns

Ama kendi içimizde niye kıyaslamayak ya? Belli bir yaş grubunda çocukları gözlemleyip, çoğunluğun yapabildiği birşeyi bizim çocuğumuz yapamıyorsa alarma geçmek için bilakis lazım bence kıyas. 

Yani ne bileyim, uyku düzeni, davranış kalıpları, tuvalet alışkanlığı, bilişsel-sosyal-motor becerileri diğer çocukların gelişim normlarından farklıysa orda “her çocuk farklı, yeteneği karakteri farklı” “bizimkinin de busu kötü ama şusu diğerlerinden iyi” diyip çekilmek; kıyas kabul etmemek çok da mantıklı gelmiyor bana. 

Bu işte bi sıkıntı olabilir diyip, biraz üstünde çalışmak gerekir. Kıyas ufuk açar. Ama kıyasın çıtası her zaman “ortalama” olmalı. Yani sapık gibi rakip bir çocuk belleyip “o yapıyo, benimki yabamıyo” diye kurmıycaz. Örneklem grubumuzu çoğaltıp ortalama alıcaz, öyle kıyas yapıcaz. Kıhkıh. 

Artık her şeye rağmen olmuyorsa da “demek ki henüz hazır değil, demek ki bizimki de bu model” falan diyebiliriz tabi eheuhe. Çalışırken süreç odaklı ama kabullenme aşamasında da sonuç odaklı olmak en temizi bence. Tabi ki “bence”, tabi ki kaynak: “götüm” 

Geçen psikolog bi arkadaşımla “annecim/aşkım” deme olaylarını tartışırken; “sen bir psikolog olarak bloğunda bunu böyle yazmamalısın” dedi. 

Senin argümanlarından “bence diyin, bence okey, ben diyorum” anlamı çıkıyor ve bu iyi olmaz falan diye eleştirdi. 

Ama ben buraya yazarken “Açılın ben uzmanım! Bilimsel konuşuyorum, benim dediklerimi uygulayın” misyonuyla yazmıyorum bu bir. (Kaldı ki bırak beni, uzmanlık iddiasında bulunanların, kitap yazıp best seller olanların dediklerini de mutlak doğru kabul etmeyin) İkincisi beni zaten 3 kişi okuyo ve psikolog kimliğim (kendim dahil) kimsenin zerre sikinde değil ahshshhdhdhd 

Ayrıca ben dünyaya muhalefet için gelmişim. Lise terk kuantum bilgim, “schrödingerin kedisi” goygoyu yapacak kadar var. Emin olun bundan bi tık daha fazla olsa, google dan arakladığım görseller ve screenshotlarla Einstein’ı da çürütmeye çalışırdım şurda. Ahsjjdjdkdkfkkf 

Neyse bunu zaten kankitoma böyle açıkladım (face palm yaptı ve ikna olmadı ajsjsjjd) ama bence siz ikna olursunuz :)

siradaki mevzumuz:duj

Geçen yine bir arkadaşımla oturuyoruz. Kendisinin çocuğu yok. Burayı okuyor ayrıca (başğanım naber? Tıstıs! Selam ederim) Mevzu bebek/küçük çocuk analığına geldi. 

“Duş alacak zaman bulamama” olayını anlayamadığını söyledi. (No kötü niyet!) 

-babası akşam gelince ver çocuğu git 5 dakkada duşunu al.

-çocuk uyunca duş al? 

-çocuğu anakucağında banyoya koy, yanında duj al? 

-sen istiyor duj? Alacak be hacı, alınır yani.

Nasıl oluyor 3 gün duş alamamak anlayamıyorum dedi. 

Yani bunu “hofff abartıyonuz bence, öle bişey olamaz. Ben olsam alırım duşumu mis gibi” falan iddiasıyla söylemedi. Gerçekten gözlerini şapşik şapşik açtı ve “nası oluyee öyle” falan diye anlamaya çalışarak sordu. 

Ve inanır mısınız ben orda ona “cevab veremedi”m. 

Unutmuşum çünkü. Hakkaten ya nası oluyodu da 3 gün duş almadan geziyoduk? Olay neydi? Falan diye kaldım. Bana da inandırıcı gelmedi o an ansjsjdjndmdmnd

Şöyle açıkladım: "ihtiyaç anında, tam o anda, istediğin anda duş alamamak” diye bişey var. Mesela gün ortasında terlediğini, koktuğunu, saçının yağlı olduğunu, kaşındığını falan farkediyosun. O an duş almaya ihtiyaç duyuyosun. Ve o an bebeğin ağlıyo-zırlıyo, uyumuyo; banyoya koyuyosun durmuyo vs. Aklında kalan duygu “bebek yüzünden duş alamadım” oluyo. Moralmanların çöküyo, dedim. abshdhhdjd

Hmmms ok dedi. Sonra üstünde düşündüm ve devamını da buraya ekleyeyim. Senaryo mesela şöyle:

Gün1: baba eve gelmiş. Sen bebeyi vermişsin. Ya yemek hazırlıyorsun, çamaşır katlıyosun, ya kafa dinliyorsun vs. İşim bitsin alıcam duş diye diye zaman geçiriyosun. Sonra da üşeniyorsun. “Sikerim duşu, bugün yapmayıvereyim, yarın erken kalkar yaparım, idare eder bence” diyorsun. -vakit vardı ama yapmadın- 

Gün 2: erken kalkamadın. gün içinde duş yapmak istedin hep bişey çıktı yapamadın. baba eve geldi. Bişeylere koşturdun. “Bebeği uyutunca rahat rahat duş yapam” dedin. Emzirirken sen de uyuyakaldın. -vakit vardı ama yine bi şekilde duş yalan oldu- 

Gün 3: artık vicudunda alarmlar çalıyor ve sen bütün gün “duş yapamadım” diye konuya aşırı takıyorsun. “Duş yapamamak” zul geliyor. 

Gökten vahiy inse “ey fani! önündeki 72 saat hep bişey çıkacak ve duş alamayacaksın. O yüzden iyi düşün, planla, fırsatları ona göre değerlendir” diye mevzuya uyandırılsak tabi ki de bir aralık bulur yapardık! 

Ama “yemeği ocağa koyayım o arada yaparım, çocuk uyusun yaparım, dizi reklama girsin yaparım, emzireyim kesin yapıcam” şeklinde sürekli öteleyince alınamayabiliyor yani o duj! Tam da o an bişey çıkıyor çünkü, yalan oluyor. 

Böyleydi yani olay di mi qısslar? Yanlış hatırlamıyorum. 

Bunu bir kez deneyimledikten sonra “her an bişey çıkıp duş yalan olabilir. Ben ilk fırsatta ötelemeden alayım duşumu” diye hesaplamamak da tamamen fıtrat asjdjfjfkkfm

Yoksa her ana illa paçozotti gibi gezer diye bişey yok. İki eli kanda olsa günlük duşunu alan, yağlı saçla takıldığını hatırlamayan analar da olabilir pek tabi. Ben 1. Gruptayım. (Reverans) 

dus konusunda su an bulundugum nokta bu. asdjklsjfkls

Duş yaparken ya da gece yatmadan önce “ay orda ona şunu diyeydim” diye hayali diyaloglar kurarız ya hani? Bunları bloğa yazmak çok zevkli eheuebhee 

İyi ki varsın bilok! 

Not: duş almak mı? Duş yapmak mı? Ben ikisini de kullanmışım :/ duş almak: “taking shower”ın birebir çevirisi. Duş kültürümüze geç girdi, bizim olayımız “hamam”dı. Hatta duşlar çıktıktan sonra uzunca süre, kovayı duştan doldurup tabureye oturup yine tasla dökündük ansjsjdjkd. Yani almak/yapmak hangisi doğru kullanım bilemiyorum ve araştırmaya üşeniyorum. Ama ikisi de benim dilimde yer etmiş, gelişine vuruyorum. Bunu farkettim.

Şimdi dağılabiliriz.