Anneler günü özel

İnstoş foto altı yorumu olarak değiştirelim

"Hoff yine mi anneler günü eyyorlamaya geldin tatlıqıss?" yemeden önce hemen söyleyeyim: hiç alakası yok aksnsjdjdjd

1 haftadır sağdan soldan mevzular yazdım, topladım. Onları salacağım birazdan. Konular alakasız olunca, başlık da olduramadım napak. 

“Pazar”

Pazar akşamları küvet doldurma zamanımız. Çocuklar bayılıyor. Küvet dolsa da çimsek diye bütün hafta iple çekiyorlar pazar akşamını. 

Benim içinse haftanın en leş atraksiyonu. Çünkü hem gün ve saat itibariyle en yıkık ve bitik olduğum an oluyor. Koca hafta sonu üstümden kamyon gibi geçmiş; bitsin amk diye ağlamaklı haldeyim... Hem de çocukları zaptetmek, çıkmaya ikna etmek, finalde saç şampuanlamak-kurutmak, banyoyu temizlemek; vakitlice yatağa dehlemek için zamana karşı yarış halindeyim. Bu esnada yaşanan bağırış-çağırışlar, yapma-etme’ler de cabası. 

Dün Haris evdeydi. Zaman kazanmak için Maya’yı aldım çıkardım. Saçını kurutam, giydirem vs, bu esnada Edo’yu da haris halletsin diye düşündüm. Haris’e “Edo’yu yıkar mısın?” Dedim. Tamam dedi. 

Ben odada maya’yı hazırlarken saç kurutma makinesinin gürültüsünden falan duymadım bişey, ama maya yatmaya hazır olduğunda edo da tamamdır heralde diye düşünüyorum. 

Odadan bir çıkayım ki, edo bütün parkeleri ıslak ayak izi yaparak gezinmiş, saçlar ıpıslak kafasına fare gibi yapışmış. Bornozun önü açık, dal daşak arabalarıyla oynuyor! 

“Çocuğu yıkar mısın?” komutu = havluyla bacakları ve saçı kurulamayı, odasına çıkarıp pijama giydirmeyi, diş fırçalamayı; yıkadıktan sonraki evreleri falan içermiyormuş anladığım üzere... 

Allahım aklımı çıldırıcam ya. Sadece 45 saniye süren bir işlemle çocuğun saçına şampuanı basıp, su tutup, üstüne bornozu atıp öylece salıvermiş ortalığa. Bu erkekler neden böyle? 

Ben adama “edo'yu yıka” dedim, ve komple hazırlar sandım. Bunu içimden düşündüm otomatikman. Daha fazla talimata gerek olmaz sandım. 

-saçını şampuanla, güzelce durula

-kafa havlusuyla saçlarının suyunu iyice emdir, kurula

-bornozunu giydir, önünü bağla

-ayaklarını ve dizden aşağısını (bornozun kapatmadığı bölümler) ayak havlusuyla kurula

-hemen odasına götür, pijamasını giysin

-hazır yukarıdayken dişlerini de fırçalayıver

-aşağı getir saçını tarayıp kurut

Bu şekilde istemem gerekiyordu bunu. Bir erkek için ne kadar komplike, bakar mısınız? 

Halbu ki ben bu yardımı bir kadından isteseydim (annem, teyzem, halam, ya da ne bilem evdeki eşyaların yerini kabaca bilen bir kadın arkadaşım mesela) “yıka” demem yeterliydi, diğer tüm basamakları karşı taraf düşünüp hallederdi. Kimse o çocuğu sıçan gibi ortalığa salıvermezdi. 

Ben çocukları yatırmakla uğraşırken banyoyu temizlemek de aklına gelmez mesela haris’in. “Ulan ortalık su içinde amk, basıp düşücez, götümüzü kırıcaz; yerleri bi kurulayıverem” demez. Akıl edemez yani bunu. 

Tekrara dayalı olarak kuralları öğrenebiliyor bak erkekler. 0-2 yaş arası çocukları her gün yıkardık. O zaman haris iyice öğrenmişti rutini. Yıkama-bezleme-giydirme-diş fırçalama falan her gün muntazaman hallediyordu. Yolunu yordamını öğrenmişti, her seferinde açıklamıyordum. 

Ama son 2 senedir pazar akşamı küvet faslı yapıyoruz. Haris de genelde pazar akşamları evde olmuyor (çalışıyor), ya da oluyorsa bile çocuklarla pazar günleri “çocuk eğleme görevi” olarak onları bir yere götürmüş sırasını savmış falan oluyor. Kısaca bu banyo işinden muaf oluyordu. Uzun zaman sonra ilk kez banyo için iş bölümü yaptık ve her şeyi tamamen unutmuş andjdjdjdnjd 

Bak bi detay daha. Orada mesela çocuk ve yetişkin için şampuan-duş jeli kutuları var. Haris eline alıp inceleyip, üstünde yazanı okuyup mantık yürütmez “hangisi çocuk şampuanı olabilir” diye. Direkt bana sorar “hangisüüüü??” Ebesinin amı artık yaa. 

Yemin ederim erkeklerden bık-dımmmm. 

(Babam ve kardeşim de bu model) 

“Salı” 

Leş bir mayıs yaşıyoruz. Hava 10 derece ya yağmurlu, ya göt kesen rüzgarlı. Hala kışlık montları, su geçirmez ayakkapları, penye bereleri atamadık. 

Haris "dün radyoda duydum son 30 yılın en sovuk mayısıymış” dedi. 

Son 20 yılın en sıcak yazı, son 35 yılın en sert kışı, son 300 spartalının en taşaklı baharı, son 50 grinin en pis tonu geyiklerini döndürmeden bir sezon atlatabilicez mi acaba ahir ömrümüzde? 

“Çarşamba” 

Kuzenim bizdeydi. 9 aylık bebesiyle geldi. Bebe nasıl pamuk bişey bi görseniz. İçimizdeki irlandalı! (Heheh gerçek anlamda ama baba tarafından irish bebish) 

Allahım o günleri nası atlatmışım ben ya.. Top mermisi ağırlığındaki çocuğu Seyit Onbaşı gibi bütün gün kucakta taşımalar, domalarak peşinden gezmeler, yedi-yemedi/ emdi-emmedi/ zıçtı-zıçmadı olaylarının gündemini oluşturması, uyuturken solan ciğerler ve uykusuzluk... 

Muazzam bir annelik amnezisi yaşıyorum. Her şeyi unutmuşum, silmişim! 9 aylık bebe ne yer ne içerdi, kaç saat uyurdu, nasıl oyunlar oynanır-vakit nasıl geçerdi... Hiçbir fikrim yok. Akskdkdkdk 

“Cuma”

Edo’ların hort'ta (*hort=okul sonrası etüt-oyun merkezi) cuma günü bir etkinlik yapılacaktı. Etkinliğin adı “sevmediğim oyuncak” 

Mantığı şuydu: bir şekilde alınmış ve ya hediye gelmiş ama çocuğun pek ilgisini çekmemiş; çok oynamamış olduğu bir oyuncağı paketleyip başkasına vermek. 

“Senin en sevmediğin oyuncak, başkasının en sevdiği olabilir” 

Oyuncağı sevmemiş olmak ana kuraldı. Zamanında sevdiğin, oynamaktan bıktığın,  sıkıldığın, eskittiğin oyuncak değil de pek yüzüne bakmadığın bişey olmalıydı. 

Oyuncağın şekli, formu belli olmayacak şekilde kutuya konup, şık bir paket yapılacaktı. Paketler arasından çekilişle her çocuk bir paket alacaktı. 

Edoyla ne versek arayışımız 3 gün sürdü. (Ne vereyim abime?) Zinhar verecek bişey bulamıyor, bir anda her şeyi kıymete biniyordu :)) 

Geçen sene new york’tan şahane bir hediye getirmiştim edoya. 

Metal bir kutunun içinde magnet tren parçaları. 4 adet model tren var. Minik minik magnetler (tekeri, vagonu, götü başı derken birleştirerek tren yapıyorsun 2 boyutlu) Ama çok şık ve orijinal bişey haa. Ayıptır söylemesi iyi de para verdiydim. 1 gün bile oynamadı! Cillop gibi duruyor.

Edo’nun ilk aklına gelen bunu vermek oldu, olmaz dedim akakskdkdk. 

Bi kere ben bu oyuncağı çok seviyorudum (eheuehue) 

İkincisi de adım gibi emindim ki; millet mc donaldstan, kinder süprizden çıkan sikim sokum şeyler getirecek, nerde eşantiyon-çerçöp var onlar kaktırılacaktı. Etkinliğin ana fikri çok hoş olsa da insanların özeneceğini düşünmüyordum :) 

Neyse 3 günlük arayışımızın sonucunda hiçbir oyuncakta mutabık olamayışımıza şiştim ve “taam aq, treni verek” dedim. 

Edoyu öptüm, yatırdım aşağı indim, koltuğa yayıldım. Bir baktım ki yukarıdan tıpış tıpış edonun odasında ve koridorda volta atma sesleri geliyor. Merdivenleri yarıya kadar inip inip geri çıkıyor. Yanıma bir türlü gelemiyor. 

Uyuyamadı yavrum derdinden akdjdjfjfj

Merdivenlerde karşılaştık “sen treni vermemi istemiyorsun pek. İçim rahat etmedi” dedi.  (Çocuk değil Ali Rıza Bey mübarek ansjsjdjd) 

Hemen sarıldım sakinleştirdim. 

Hayır tatlım istiyorum, dedim. Bir eşyanın yeni olması, pahalı olması, o eşya bizi mutlu etmediyse ondan vazgeçmemize engel değil. Başkasını mutlu edeceğine inanıyorsak içimiz rahat bi şekilde verebiliriz dedim. 

(Bunu derken zaten çekik olan gözlerim daha da çekikleşti ve mari kondoya dönüştüm) 

mari ye kafayi! oyna oyna kudur.

Edoyu rahatlatmak için bu cümleler o an çıkıverdi ağzımdan. Daha önce böyle düşünmüyordum. 

-pahalı oyuncak

-yepisyeni ayol

-biz enayi gibi bunu vericez, karşılığında götüm gibi bişey alıcaz, yek yeaa 

-dursun bakalım belki edo 1-2 sene sonra oynar. 

Falan gibi şeyler düşünüyordum. Ama Edoyla konuşurken ben de kendi kendime şahane ikna oldum şahsen ahshshhd. Evet ya niye böyle pis pis düşünüyordum ki?

-O treni gerçekten ilgi alanı bu tarz şeyler olan bir çocuk alırsa müthiş mutlu olurdu

-edonun meeeh diyip sümüğünü atmadığı oyuncak başkasını gerçekten mutlu edebilirdi! Niye bizim evde süs diye dursundu ki? 

-magnet trenle saatlerce, günlerce oynar; “gerçekten” en sevdiği oyuncak olabilirdi o tren bir çocuğun! (Öyle de taşaklı hediyeydi ısısısıısıs) 

Yani ne bileyim şimdi eğri oturalım doğru konuşalım; konsepti düşününce hiçbir özelliği olmayan hotwheels arabanın ve ya teddy bear’ın bir çocuğun “en sevdiği zımbırtısı” oluverme ihtimali düşük ama bu tren gayet olabilir! 

-edo zaten “istemediği” şeyi vermede hiç sorun yaşamamıştı! “Bununla oynamıyorum, verelim” deyivermişti. Netti. Bu özelliğini taktir edip seçimine saygı duymalıydım... 

Velhasıl paketledik, yolladık. 

Sonuç: 

-treni alan çocuk aşırı sevinmiş :)) bütün gün oynamış. Hatta bahçede azma kudurma saatinde bir köşeye çekilip bahçede bile trenle oynamış. (Kalp kalp)

-hort öğretmeni hediyemizi öve öve bitirememiş (harisin demesi) konsepti en iyi anlayan ve en güzel hediyeyi seçen bizmişiz eheuheue

-bize gelen hediye: bi milyoncudan alınma mini kara tahta ve 3 adet tebeşir sjdjdjjfnfjf 

“Bizim oyuncah bahalıydı, edoya verilen tırrekti” diye çok mu maddiyati vurguladım tatlıqısslar ya? Zengin oktay’ın babasına mı dönüştüm acaba bu vurguyu yaparken?  asdkkfkfk. Yok vallahi olay o değil, ki bence anladınız. 

yok ya edo treni vermeyelim