İstemiyorum...

Her sabah 6da kalkmak istemiyorum. 

Saklambaç oynamak istemiyorum. 

Saklambaç oynarken mal gibi aynı yerlere bakıp "aaa acaba burda mıymış?" demek istemiyorum. 

Kıçımı koltuğa koyduğum an, elime kahvemi aldığım an yerimden kaldırılmak istemiyorum. 

Geceleri aynı kitabı bi milyoncu kez okumak istemiyorum. 

Diş fırçalanırken gırtlaklanıyormuşcasına ağlama duymak, itilip kakılmak istemiyorum. 

Her yemekten sonra bi makine bulaşık çıksın, masanın altında domalarak kırıntı süpürmekten belim tutulsun istemiyorum. 

Bugün ne pişirsem diye düşünmek istemiyorum. 

Yemeklerini yemezlerse ne gibi şantajlar, rüşvetler, kolpalar uydursam diye düşünmek istemiyorum. 

Bugün çok aburcubur yediler, çok iPad oynadılar diye kendimi bok gibi hissetmek istemiyorum. 

Parkta biri eve gidelim, biri biraz daha kalalım diye ağlarken "hangisini daha kolay ikna edebilirim" diye hesaplamak istemiyorum. 

Masalardan her gün onlarca parça oyun hamuru ve sticker kazımak istemiyorum. 

Bütün resim ve elişi malzemelerini ortaya döküp 5 dk sonra sıkıldık denilip hepsini tekrar toplamak istemiyorum. 

Yağlı saçlarla, ülkücü bıyıklarıyla gezmek istemiyorum. 

3 dakikalık araba mesafesindeki market için, mont-atkı-bere-eldiven- çorap-bot giyilmesi ve arabaya bindirilip kemerlerin bağlanması muhabbeti 20 dk sürsün istemiyorum. 

Giyinme- soyunma zamanları beceremediklerinde bağırıp kendilerini yerden yere atsınlar istemiyorum.

Kış ve soğuk istemiyorum, hava 4buçukta kararsın istemiyorum. Ben uyandıktan 1,5 saat sonra güneş doğsun istemiyorum.

Kimsenin bisikletini ve scooter ını elimde taşımak istemiyorum. 

Yemeğimin ortasında masadan kalkıp bez değiştirmek veya kıç silmek istemiyorum. 

Dizinin sonu heycanlı yerde kaldığında, saate bakıp sonraki bölümü izlersem uykumu alamayacağımı farketmek istemiyorum. Tırım tırım yatağa yol almayı istemiyorum. 

Arada gece dışarı çıkabilme lüksüm var ama ertesi gün hangover'lık lüksüm genelde olmuyor. 3. Kadehi içersem yarın ne bok yerim diye düşünmek istemiyorum. 

Çocuklar sikko bi eşyayı paylaşamayıp birbirlerini ağlatırken, kavgayı ayırmaya ve eşyayı ortadan kaldırmaya çalışırken düştüğüm durumlara düşmek istemiyorum. 

Her banyodan sonra şişko hamamcı teyzeler gibi paçaları sıvayıp yerleri silip kurulamaya girişmek istemiyorum. Oyuncak ördekleri durulamak istemiyorum.

Her banyoda saç şampuanlatmamak için çırpınırlarken "ahanda şimdi kayıp kafa travması geçirecekler" stresi yaşamak istemiyorum. 

Bazen ben hiçbişey yapmak istemiyorum... 

Çocuklu hayat zor, iki çocuklu hayat çok çok zor... Elbette birçok şeyin çözümü var. Mesela yardım almak, neyse parası verip birkaç saat "babysitter" tutmak. Haftada 1-2 Spora, kuaföre, masaja bilmemeye gidip kendini bakımlı-güzel-insan gibi hissetmek. Kendine "hobi" edinmek. Daha sık sosyalleşmek, eşinle başbaşa romantik akşam yemeği yemek, daha çok sevişmek...Teoride çözüm niyetine bunlar sunuluveriyor, sen "bıkdımmmm" dedikçe.

Ama işte öyle bir atalet, bıkkınlık, öğrenilmiş çaresizlik ve koca götlülük çöküyor ki bazen ruhuma, bunların hiçbirini yapma motivasyonum olmuyor.... 

Hadi sporu hobiyi geçtim; bazen sadece evin sessizliğinde yatmaya ayaklarımı uzatıp boş boş dizi izlemeye o kadar ihtiyacım oluyor ki, kuaföre masaja falan gitme fikri de yük oluyor zihnime. Gel sana 300€ luk beleş masaj ve kuaför hizmeti vericez deseler çıkamam o yataktan... Çıkarsam da bu beleş fırsatı kaçırmamak içindir anca ehehe, darlanarak ve söylenerek giderim orası kesin :)) 

Çocuklarıma olan aşkımdan kafaları yiyorum, onlar dünyanın en mükemmel bebeleri, sağlıklarına duacıyım, imkanlarıma şükürcüyüm; onlar hiç olmasaydı da ben Monako Premsesi hayatı sürseydim yine de istemezdim! Konumuz bunlar değil. 

Konumuz bu günler ne zaman geçecek? Ben insani hak ve özgürlüklerime ne zaman kavuşucam? İşte o günlere okkalı bi burn out yaşamadan gelebilirsem kendimi şanslı sayıcam... 

Not: bazen tüm bu saydıklarımı severek, isteyerek, gülerek, eğlenerek yapıyorum. Bazen kriz anlarında daha sakin ve sabırlı durabiliyorum. Bazen vicdanım daha rahat oluyor, iyi bir anne olduğumu daha çok düşünüyorum. Ama bazen de böyle işte... Mesela bugün o günlerden biriydi.