Aşşırı sinir olduğum küçük şeyler (sıralı tam liste)

1-bir yere gidileceği zaman beyimin evden çıkamaması! 

Ben kendim hazırlanıyorum, çocukları baştan aşağı giydirip hazırlıyorum, bez-yiyecek-içecek-ıvır zıvır çantası hazırlıyorum (ve lazım olabilecek hiçbirşeyi atlamıyorum bütün bunları eksiksiz yapıyorum) hepimiz montlu ayakkabılı kapıya diziliyoruz. Haris daha hala bilgisayarın başından kalkmamış oluyor! 

2 dk ya geliorum, tamam tamam 5 dk ya hazırım diyerek bizi en az 15-20 dk Öylece dikiyor. 

Artık sinir krizi geçirip trip olsun diye geri soyunuyorum falan bazen. Bir de dırdırın dozajını artırınca "iş için bilmemne yapıyorum, fatura ödüyoruz heralde kızım burda keyfimizden bekletmiyoruz" gibilerinden atara atarla karşılık vermiyor mu? Ayıpsınız, tabiki de veriyor. Yarı yoldan bişey unutup eve dönmelerimizi saymıyorum bile. 

Çocukken de ananemle teyzem yapardı bunu. Tam evden çıkıcaz, denize gidicez; vileda çekmeye, makine boşaltmaya falan girişirlerdi. Sıcaktan civciv çıkarırdık arabanın kapısında. Yarı yoldan döndürme kraliçesi de annemdir, tacı kimselere kaptırmaz. Gençlikte kızkıza çıkacağımız vakitlerde, kızların makyajları, süsleri hazırlanmaları bitmez; yine en çok bekleyen ben olurum.. 

Hayat boyu bu lanet yakamı bırakmadı. Dünya'ya geliş amacım "birileri sürekli kapı önlerinde it gibi bekletsin bunu zaaaa XD" diye trollenmek bile olabilir. 

2-Evin dağınıklığı üzerine Harisle yaptığımız bitmek bilmeyen tartışmalar. (Ay bu adam da bana hep dert hep dert, bir gün yüzü göstermedi ühühüü) 

Bitmiyor arkadaşım, bitmiyor. Oyuncaklar ve parkelerin lekelenmesi konusunda en az haftada 3 tartışmamız var. Ve ortak noktada sorunu çözmemiz imkansiz! Çünkü aynı pencereden bakmiyoruz, birbirimize hak vermiyoruz. 

Çocuklar 3,5 ve 1,5 yaşında! Oyun oynamak ve oyuncakları hunharca dağıtmak en büyük hakları. Hadi gidin odanızda oynayın diyip gönderemeyeceğime göre oyuncaklar şimdilik salonda istifleniyor ve çocuklar gözümün önünde oynuyor. Yaş itibariyle toplama ve düzen oluşturma durumları da mümkün değil. (Haris burada çemkiriyor. Çünkü mümkünmüş, şimdiden öğretebilirmişim istesem. Ileride öğretmek daha zor olurmuş. Aslında biraz haklı, ufak tefek öğretiyorum elbette. En azından bir grup toplanmadan diğer grubu çıkarmak yok diye kural koyup, kendim de yardım ederek toplama davranışı oluşturabilirim. Çoğunlukla yapıyorum da. Ama her zaman takip edemiyorum. Bakıyorum bazen şahane oynuyorlar. Hiç bozmak istemiyorum, hadi illa toplayın da öteki oyuna öyle geçin diye oyun ortasında darlamak istemiyorum. Ayrıca benim de işime geliyor, onların öyle bana sarmadan kendi kendilerine oynadığı anlar, benim de dinlenmem ve ya işime Gücüme bakmam için bulunmaz fırsat. Neden kendi elimle sabote edeyim ki?) 

Bulaşabildiğimiz ortak nokta; salondaki oyuncakları sınırlamak oldu. Yani sadece mayanın mutfağına, bisikletlere ve edonun arabalarına izin var salonda (ki bu bile salonun yarısını kaplıyor hehehe) ama işte dediğim gibi Haris dağınıklıktan müthiş rahatsız oluyor. Salon cillop gibi olsun, apartman yöneticisi emekli dul albay evi gibi olsun istiyor. (Örneğe gel ahahha) Bense çocuklar dilediği gibi kudursun, çingen çalsın kürt oynasın, ev dağılsın yeter ki onlar eğlensin istiyorum. Beni rahatsız etmiyor oyuncak dağınıklığı! Ayrıca iki kişi paldır paldır toplamaya girişince max 5 dakkada toplanıyor ortalık yahu! 5 dakikada toplayarak çözülecek sorun için neden 15 dakika ağız dalaşı yapmak birbirimize 50 tane laf sokmak zorundayız? Işte bunun mantığını da anlamıyorum...

Parke olayı da şöyle,  bizim beyin malı çok kıymetlidir. Aman bir titizdir, bir çizikte içi gider, hayata küser. O çiziğin travmasını atlatması 2 gün sürer falan ahahaha. Işte yine aynı mevzu "ben niye çocukların eline bisküvi verip gezerek yemesine izin veriyormuşum, parkeler lekeleniyormuş, neden hiç dikkat etmiyormuşum bir damla bişey damlayınca hemen farkedip silmem lazımmış da tralalalaa diye havalara bakınıp hiçbişeyi sallamıyomuşum farketmiyomuşum" Te allahımmmmm kanser olucam. Yapamyorum işte bunu çünkü yapmak istemiyorum, çünkü çok saçma. Bir çizik için leke için üzülmek, hiçbişey çizilmesin lekelenmesin diye sürekli tetikte olmak çok saçma.

Bak temizimdir de haaa. O konuda hiç laf edemez. Mutfağım daima cilloptur. Banyom tuvaletim temizdir, hijyeniktir. Öyle tezgahta bulaşık, lavaboda diş macunu lekesi vs göremezsiniz. Çocuklar günde 2-3 kıyafet değişir, her gece banyo yapar yeni pijama giyer, her şey mis gibi yıkanır ütülenir. Ama dağınıklık diz boyu ve eşyalara titizlenme, özenli davranma bende youuuuk. 

Ha bir de şimdi aklıma geldi. Mesela ben mayanın tencere tava-plastik tupperware kaplarla oynamasına izin veriyorum. Çünkü çok şahane oyalanıyor (ama accayip dağıtıyor. Bir anda yerlerde 20 tane kap kacak beliriyor) Hem de montessori ayol! :)) Haris buna da uyuz oluyo, vermemeliymişim diye söyleniyor. Yani işte anladınız sanırım konuyu. Asıl nokta birimiz için doğru ve faydalı olan şeyin diğeri için yanlış ve gereksiz olması çatışmaları. Birbirimizi anlamama, mantıklı bulmama ve bu yüzden de sorunu zinhar çözememe. 

Çok tırışkadan tartışmalar tabi ki ama beni geriyor. 

3-çocukların uyumaması! 

orange is the new black izliyo musunuz? tavsiye.

Bu konu sinir katsayımın ani bir ivmeyle yükselmesi olayında aslında tartışmasız liste başı olabilirdi. Ancak çocuklarımın ikisi de uyku konusunda ne kadar harika ve sorunsuz olunabilirse o kadar şahaneler! 

Ikisi de doğdukları günden itibaren kuzu gibi melek gibi uyudular. Saat gibi işleyen uyku düzenleri oldu hep. Gece emzirmeleri bile düzenli, saatliydi. Gece uyanmaları 2-3ü geçmezdi. (Edonunkini çok net hatırlıyorum. Akşam 7de uyurdu, 12-3-5 nöbetleri şeklinde uyandırdı. Her Uyandığında gözünü açmadan 5 dakika emer, sakince tekrar dalardı.) 

Gerçi beni darlayan Kısım gece uyanmaları değil. Diş çıkarma, hastalık dönemlerinde gecede 10 kere bile kalksam koymazdı, sabah yine zinde uyanırdım. Sabah erken kalkmalar da koymaz (erken dediğim bizde gün 5-5buçuk gibi başlar :)) 

Beni insanlıktan çıkaran olay uykuya dalma kısmı! Ikisi de 1 yaşına gelene kadar bizim odada uyudular (kimi zaman kendi yataklarında, kimi zaman koynumda ama mutlaka aynı odada) ve uykuya dalış her zaman zordu.. 

Gündüz uykusunu da pusette yaptırıyorum. Pusete koyup sokakta gezdirerek uyutuyorum, dalınca da verandaya park ediyorum. (Yazın serin gölgelik ayarlarım, kışın koyun yünününden puset tulumları, astronotlar, thermo eldivenler kalın bereler -7 derecede bile dışarda uyurlar) 

Beni zorlayan kısım ise bıkkınlık, beklenti ve uykuya dalışın ne kadar süreceğinin belirsizliği! 

Çünkü onların uyku saati de benim molamın/mesai bitişimin başlangıcı.. Ve rutinim bozulduğunda ben de adeta bir bebek gibi sapıtıyorum, deliriyorum, huysuzlanıyorum... 

5 te mesaisi biten bir insan nasıl ki dakika sayarsa eve döneceği anın hayallerini kurarsa, dersi 3 te biten bir öğrencinin nasıl gözü hep saatte olur ve zil çaldığı an ipinden kopmuş dana gibi merdivenlere koşarsa, açlıktan bayılayazan bir mümin iftarı nasıl beklerse ben de çocukların uyumasını öyle bekliyorum! Ve o saat geldiğinde uyumuş olsunlar istiyorum.. Uyumamalarına tahammülüm yok... Ağlayasım, saçımı başımı yolasım geliyor. 

Mayayı pusete koyuyorum ve yürümeye başlıyorum. Aklımda Şunlar Dönüyor zaten son birkaç saattir:

Maya uyuyunca

-kendime güzel bir tabak hazırlarım, içeceğimi alır tv nin karşısına kurulurum. Sevdiğim dizinin yeni bölümü gelmiş oh mis keyif yaparım. 

-belki üstüne bi parça çikolata yiyip kahve bile içerim! 

-günlerdir aklımda olup bir türlü fırsat bulamadığım ufak tefek ev işlerini yaparım (birikmiş ütü, dolap düzenleme, banyo temizleme vs) 

-haftalardır fırsat bulamadığım, her bakışımda ıyyyk dediğim at nalı gibi olmuş ayaklarıma bakım yaparım, oje sürerim bir 10 dk uzatırım 

Maya uyumuyor ve yarım saattir pusetle gezmekten nevrim dönüyor. (Halbuki çok uykulu görünüyor, 5 dakkada uyur bu diyip, ince bir ceket ve uyduruk ayakkabılar giymişim. Yarım saatlik yürüyüşe dayanmıyor hiçbiri.. Ayakkabılar vuruyor, içim üşüyor, ellerim buz tutuyor) Hezimeti kabullenip, eve mi dönsem? Uyutmasam mı? Hiç uyuyacak göz yok mu? 

Allllaaah ne dramatize ettim be! Dünyanın en zavallı insanıyım o an :)) tamam bu da tırt bi sorun, ama hissettiklerimi anlatmaya çalışıyorum burda. Ve bu olay bana en büyük hayal kırıklığı, duygu çöküklüğü, iç çömelikliği! Ne yapayım. 

Ha ne diyordum, benim çocuklar bir de şahane uyuyan çocuklar. Bu durumları nadir yaşıyorum. Ama işte ya ciddi uyku sorunları olan, gece uyanan, makul saatlerde yatmayan Çocuklarım olsaydı ne yapardım? Küçücük bir uykuya Dalış problemi bile beni bu hale getiriyorsa, bunu sürekli yaşasaydım ne yapardım? Ciddi bir depresyonun ve ya histeri krizlerinin içinde bulurdum kendimi. Beni daha çok zorlayan, çaresiz hissettiren birşey olamazdı sanırım (sağlık durumları hariç elbette, Allah nankörlük etmekten ve büyük konuşmaktan korusun!) 

4- Emrivakiler!

Hayır diyemeyeceğimin çok iyi bilindiği (tahmin edildiği) konularda, sanki bana seçenek sunulmuş da kendim seçmem sağlanmış süsü verilen manipülasyonlar!

Bu konuyu açmak istemiyorum, birkaç örnek var ama fazla özel ve ailevi şeyler. Şimdilik bu gizemli tanımlamayla idare edin :) Bir gün çok şişersem anlatırım onları da :)) 

5-Ben konuşurken, gayet motive ve hararetli bişeyler anlatırken; söylediklerimin dinlenmemesi, sözümün alakasız şeylerle kesilmesi. (Heeey laf anlatıyoruz heralde burda! Başçavuşun eşşeği nin ingilizcesi neydi?) 

Abi dinlemiyceksen, konuyu neden açıyosun? Cevabıyla ilgilenmiyosan soruyu neden soruyosun? Heh eğer ben kendiliğimden saçma bi konu açıp seni esir aldıysam da (ki bence yapmıyorumdur bunu, çünkü benim anlattığım herşey çok önemli! Hahahah) o zaman da yalandan nezaketten dinler gibi yap, lisanı münasiple konuyu kapat, kısa kesmemi sağla. Onu da ben mi öğreteyim? "Hee hee aynen canım. Haklısın cnm bu arada hububat fiyatları??? "Falan de işte konuyu değiştir.

Ama ben konuşurken kafanı öbür tarafa çevirip, odanın öbür ucundaki insana bağırma, zönk diye 5 dakka başka bi insanla konuşup, pardon cnm ya sen ne diyodun?deme. Ay dünyanın en ezik insanı gibi hissediyorum o an. 

Bunu yapan insan bi benim çevremde mi çok var? Yoksa siz de bildiniz mi? 

Aslında yazıya başlarken niyetim, böyle tiri viri örneklerden kısa kısa çok maddeli bi liste yapmaktı. Ama baktım yazdıkça yazıyorum, önümü alamıyorum. 5 maddede bıraktım. (Tam liste değil yani aslında, herşeye gıcık olan, cins bir insanım)

Bir sonraki yazımda görüşmek üzere, hoşçakalın beybiler.