Blog yorumları üzerine

Yazılarıma yorum almayı çok seviyorum. 

Taktir ve övgü toplamak anlamında değil ancak. Yorum yapan insanların sayısı değil “etkileşim” faslı sevindiriyor beni. 

Çünkü siz de farketmişsinizdir. Yorum kısmında da acayip coşarım ben ansjdjjd. 

-Yazıyla ilgili desteklenmeye ayrı bayılırım (“doğru dedin gız, biz de öyle düşünüyoz” desteği) 

-Farklı perspektif sunulmasına ayrı bayılırım (“onu öyle dedin ama, bence şöylesi de var”) 

-Teselli edilmeye, gaz verilmeye ayrı 

(“eyisin eyisin Başakito, üzülme sen düzelir”) 

-Bilmediğim bir şeyi öğrenmeye en çok

(Meslek/ eğitim/ ilgi alanı itbariyle konu hakkında donanımlı bir okurdan “yeni bir bilgi” öğrenmek) 

-Hikaye anlatmayı sevdiğim kadar hikaye dinlemeyi; dinlediklerimi biriktirmeyi de severim

(Anlattığım bir olayın, okuyanda çağrışım yapması; onun da kendi anısını/deneyimini  paylaşması) 

yorumlarda hemfikir olduumuzda biz

-Yazıma gülündüğü eğlenildiği, keyifli vakit geçirildiği geri bildirimini almak inanılmaz mutlu eder. 

Bir insanı 3 dakikalığına da olsa günlük hayat stresinden alıp götürdüm, derdini unutturdum, güldürdüm düşünsenize! 

Aynı şeyi kendim yaşayınca değerini bilmiyorum oysa ki. Okuduğum salak bi twite/ karikatüre hunharca gülüyorum mesela. Arkadaşlarıma yolluyorum. Ansjdjdjdj diye bi posta daha gülüyoruz. Üzerine bir iki espri de biz yapıyoruz. Bunlar aslında günümüzü şenlendiren şeyler! Bunlar olmadan hayat ne sıkıcı olurdu. 

Yani başkası beni güldürünce sskdkfkfm slk yaa diyip geçerken, kendi mizahıma gülününce süper bi iş yapmışım hissiyatı oluşuyo. Isısısııs 

Bunu “ben yazdım, insan güldürdüm, böylesi mizah kimselere nasib olmaz ” anlamında düşünmüyorum ama tatlıqısslar ansjdjdj. 

Yazıya dökülme üslubu bahis değil, siz de günlük hayatınızda bir insana bişey anlatıp güldürdüğünüzde,  eğlendirdiğinizde aynı haqlı gururu aslında hiç farkında olmadan yaşamıyor musunuz? Çünkü bir insanı güldürmek, şebekliği abartıp iyice arsızlığa vurup ona kahkaha attırmak değerini bilmediğimiz çok iyi hislerden biri değil mi? 

Yazı benim için “konuşma”nın ikamesi aslında! Oturup vitvitvit diye yazı yazacağıma isterdim ki devcileyin bir fiskos masası etrafında kahvemizi/içkimizi alalım. Karşılıklı konuşalım bunları.. yani ben “yazmak rahatlatıyor, orası başka bir dünya, yazmanın yeri apayrı” diyemem. Konuşmayı, sosyalleşmeyi tercih ederdim. 

Bunu yapamadığım durumlarda yazmaya yöneliyorum... en çok yazdığım dönem de en çok yalnız kaldığım dönemlermiş zaten... çocuklarım küçükken, bir yere kıpırdayamazken - etrafımda sohbetinden keyif alabileceğim 2 insan göremezken hep buraya gelmişim sikim sokum mevzularımı anlatmaya :) 

Yazları memlekette olduğum aylar hiç yazı yazmamamışım.. son 1-2 senedir yıl içindeki yazılarım da azalmış. Çünkü sosyalleşmeye, keyif alabileceğim işlere, sevdiğim arkadaşlarımla buluşmaya vaktim olmuş; dert anlatma/anlaşılma/ dinleme işim yazıdan başka yollarla görülmüş. 

Vakitsizlik değil olay! 3 gün deli gibi koşturup bin türlü badireler atlatılıp 4. Gün gene gelinir yoksa “bu aralar yazmaya vaktim olmadı ama anlatacak mevzum var” denilir yani.. 

Yazı benim muhabbet ihtiyacımın “yoklukta gideri olan” versiyonuymuş. 

İşte yorum etkileşiminin bende uyandırdığı hissiyat bunlar. 

Bir de benim için geçerli olan başka bir özelliğinden bahsedeceğim yorumun. 

Bazen yazarken konudan kopuyorum, gereksiz detaylarda boğuluyorum, ve ya aklıma değinecek başka noktalar geliyor oralara kayıyorum. 

Sonra ne yapıyorum biliyor musunuz? Yazı bitince okur gözüyle bir daha değerlendiriyorum. 

O Detay ve ya konudan sapma noktalarını çıkartıyorum yazıdan! Diyorum ki “eğer birisi o detayı açmak isterse o zaman yazarım” 

Ve ya “bu olaya benzer şöyle bir yorum gelirse, bu kısmı o yoruma cevap olarak eklerim” 

Ve ya “konuyla ilgili 50 tane anımı anlatmaya gerek yok, bir yoruma anektod olarak yazabilirim onu” 

İşte benim yorumlara cevaplarımın 2-3 paragraf olmasının sırrı bu! 

Çoğu zaten yazının içinde olup sonradan çıkartılmış, yorumlara saklanmış kısımlar oluyor. 

Bir okur bunu yakalayıp oradan girdiğinde aşırı sevinip “yess baby!” diyorum. Ben zaten bunu da anlatmak istiyordum. 

Hemen anlatayım :))) 

yazima yorum gelmis mi diye bakarken ben

Yazıya dönüp baktığımda yazımın ancak yorumlarla tamamlandığını fark ediyorum bu yüzden! Çünkü yazının yarısı yorumlarda konuşulmak üzere saklanmış! Saklıyorum yani ben... Kirli çıkıyım. 

Bu olay hep aldığım bir geri bildirimdi. “Nasıl herkese uzun uzun cevap yazıyorsun?” Ve “senin yazıların yorum kısmını da okumadan geçmiyoruz, huhaha” konu başlıklarına açıklık getirmiş oldum sanırım :) 

Okuduğum bloglara uzun yorum bırakmayı da seviyorum. Oooh diyorum on numara muhabbet açılmış! Hazır konu var cillop gibi. Gidem de biraz o tarafa yardıram :) 

Bir bloga yorum yazmaya gelirken adnan şenses gibi ceketimi belime bağlayıp oynayarak geliyorum. Hiç bilmiyonuz. 

Yine aynı formülle düzenli okuduğum bir bloğa bir dönem yorum bırakmadıysam eğer; okuduğum yazıyı beğenmedim/ ilginç bulmadım/ bu konuda söyleyecek sözüm yok anlamında değil bu. O ara muhabbet ihtiyacım başka yollarla karşılanmış demektir ve o yüzden yorum bırakmaya sarmamışımdır. Eheueheueh 

Yazmaya ihtiyaç duymasam da okumaya hep duyuyorum. Arkası yarın diziler gibi çünkü onun tadı! Arkadaşımı merak etme, arayıp sorma ihtiyacı gibi “dur bakayım bizim gızlar neler yapmış; çoluğu çocuğu beyigil iyidirler inş” diyerek bakıyorum gidip :) 

Bir yazıya yorum bırakma dürtüsünü: emeğe saygı, rep, up’layalım beyler olarak görmüyorum. Sinsi gibi okuyonuz tatlıqısslar 2 rekat “yüreğine sağlık” diyen yok diye bir serzenişim olmaz. Eheıeh 

Bu da aynı kapıya çıkıyor zaten bütün bu anlattıklarımla. 

Yazının tıklanma sayısı, yapılan yorum sayısı benim için şahsi bir mini zafer olmuyor.

Bir grup kadının kısır yiyip çay içmesi olayındaki gibi aynı. Bazen bir konu açılır, ortaya bir dedikodu paslanır: o muhabbet öyle tatlı gelir ki biri bırakır biri alır sazı eline. Birbirinin sözünü kese kese konuştukça konuşulur. İştahla anlatılır gülünür. 

Bazen de açılan konu fazla aksiyon almaz, üstüne başka bişey gelir kaynar, kısa kesilip geçilir. Bu nasıl ki bir grupla doğal-organik sohbet anında “ulan o kadar da konu açtım, mis gibi eltimgil dedikodusu yaptım, hiç de yürümedi bu konu” diye hesaplanıp bu duruma bozulunmuyosa; ve yahut vay be ben konu açtım ve nasıl da herkes yardırdı ısısııs diye kendine paye biçip kaale almıyorsan benim için yazdığım yazılarda da aynı şey! 

Yazıların fazla tık almaması, yorum sayısının fazla olmaması benim tam kıvamında tutmaya çalıştığım şey aslında, bunu da itiraf edeyim. 

Yani bir yazıya 5000 tık gelse, 50 tane yorum gelse; orda pek de bayılmadığım bir akraba ziyaretine gidilmiş gibi hissedebilirim.. 

“ee daha daha nassınız inş” muhabbeti yapılıyormuş gibi hissederim.. “yeğenim ne zaman everiyoz seni, çocuk düşünüyonuz mu, mayışlı sigortalı işe ne zaman gircen?” Sorularını cevaplarken hissettiğimi hissederim sanki, tadım kaçarmış gibi :)) 

İşte size blog yazmak ve yorumlar kısmıyla ilgili en samimi düşüncelerimi dilim döndüğünce anlattım tatlıqısslar. 

İsterim ki bloglara yorum bırakma modu/isteği/tutumu üzerine konuşalım. Benim bu kadeş antlaşması metni uzunluğundaki yorumlarımı napcaz onu bi eyyorlayalım. Bu blog özelinde ve ya takip ettiğiniz diğer bloglar genelinde yorumun anlam ve önemini tartışalım. Ne bileyim işte. Kapatmayın konuşalım :))