Gerçek kesit

Telefonum yarım yazılıp bırakılmış 

yazılarla, taslaklarla dolu. Siz “daha sık yaz tatlıqıss” diyorsunuz ama aslında yazıyorum ben. Kendimi rahatlatmak, insanlara verip veriştirmek, götümden hipotezler uydurmak için aklıma gelen her şeyi yazıyorum aslında. 

Sadece editlemek, giriş-gelişme-sonuç örgüsü kurmak falan zor geliyor “insan okuyacak bunu” haline getiremiyorum. 

Dün telefonumu kurcalarken eski tarihli bir yazı buldum. Ekim 2017’den... Maya 3, Edo 5 yaşında. Muhtemelen bir cumartesi günü ve Haris çalışıyor. Çocuklarla evde yalnızım. O günden bir kesit... 

Gerçek kesit’in efsane oyuncusu “sarı bıyık” reis ASDFGHH

22.10.2017

Yukarıda; Edo'nun odasındalar... Maya sepetin içinden oyuncak bebek kıyafetleri, biberon tabak-kaşık bulur. Edo arabaları park ediyor. 

Maya: Ben bunlarla oynıycam. 

Ben: Tamam oynayın siz, ben de biraz kitabımı okuyayım şurda. 

Maya: Nerde bebeğim? (Türkçeyi Almanca gramer yapısıyla konuşuyorlar. Ne kadar düzeltmeye çalışsam da bu böyle.)

Ben: (7-8 tane bebeği var ama hangisini kastettiğini şıp diye anlıyorum) 

Maya dün onu yıkadıktan sonra su dolu leğende unuttuk. Islak şimdi o. Başka bebekle oynasan? (Kabul etmeyeceğine eminim. Kafamda bebeği kurulayıp hazırlamanın planını yapıyorum bile) 

Maya: tamam! (Aha, kabul etti) 

Ben: (yerimden kalkıp sepetten şans eseri başka Bebek buluyorum ve yerime geri oturuyorum) (1*)

Maya: Bunu çıkar! (Bebeğin kıyafetine kurdeleyle iliştirilmiş beresi var. Cücük kadar bere kaybolmasın diye böyle yapmışlar) 

Ben: Getir bakayım. Hmmm bu buraya sabit Maya, çıkmıyor. Bu şekilde oyna. (2*)

Maya: hiğeğğüüö (ağlama krizi geliyor, uğraşacak dermanım yok) 

Ben: Tamam, istersen keselim burdan. Ama kesersek bi daha sabitleyemeyiz. Bere de kaybolabilir. Olsun mu? 

Maya: Olsun. Kes 

Ben: yerimden kalkıp banyoya gidiyorum. Makas yok. Aşağı inmeye üşeniyorum tırnak makasıyla bırkalayarak püskül püskül kesiyorum. O ara içimden "aşağı inivereydim zırt diye kesicektim resmen daha çok enerji harcadım şuan" diye düşünüyorum :) Odaya dönüp bebeği Maya'ya veriyorum. Yerime oturuyorum. (3*)

Maya: Nerde bebeğin yemekleri? (Yemekler aşağıda mayanın odada, hiç inesim yok. Kendin al dersem gitmeyeceğini biliyorum) 

Ben: O kadar minik bi bebek gerçek yemek yemez Maya. Katı gıdaya geçmedi henüz o! 

Maya: Ne? 

Ben: Biberonla besleyebilirsin. Bak orada biberon var. 

Maya: Yemekleri istedim. 

Ben: Aşağıdan git al. 

Maya: Sen getir! 

Ben: Hayır, kendin gidebilirsin. 

Maya: Sen de gel! 

Ben: Maya kendin yapabileceğin şeyler için bana ihtiyacın yok! Gidip getirebilirsin. Al şu çantayı. İçine doldur istediğin yemekleri ve gel. 

Maya: Sen de gel. Hieüğöğü

Ben: Tamam gidiyoruz. Ama yeter artık! Ben de biraz dinlenmek ve kitabımı okumak istiyorum. Bu son! Gidip istediklerini alıcaz ve bidaha başka bişey istemeyeceksin! İyi düşün o yüzden. Alıp döndükten sonra, vay efendim şu da vardı, yok efendim şunu unuttum demek yok. Bi daha gitmem. (4*)

Maya: Tamam (aşağı iniyoruz. Mutfak takımları sepetinden bikaç meyve sebze seçiyor. Yukarı çıkıyoruz. Koltuğa oturuyorum) 

Edo: iPad bakabilir miyim? 

Ben: Hayır 

Edo: iPad'i alıp geliyim burda bakarım. 

Ben: Hayır (sabahtan beri "iPad bakma" saatinin öğle yemeğinden sonra olabileceğini milyon kere açıkladım. Artık açıklamaya tenezzül etmiyorum. Şiştim. O da biliyor zaten cevabın hayır olduğunu. İtliğine sorup duruyor) 

Edo: Canım sıkılıyo. Biraz da benle oyna.

Ben: iyi de mayayla da oynamıyorum ki. Burda kitabımı okuyorum ben (toplamda yarım sayfa falan okudum, ne okuduğumu da çoktan unuttum) kendiniz oynayın. 

Edo: Ben iPad bakmak istiyorum. 

Ben: Ben de şuan kitap okumak istiyorum. 

Legolarla oynamak ister misiniz? 

Edo: Hayır 

Maya: Eveeeet! Anne bebekleri topla. 

Ben: Sen toplar mısın Maya? Hepsini şu sepete doldurucaksın, çok kolay

Maya: ikimiz toplayalım. 

Edo: odanın içinde tosur tosur volta atmakta. Ne yapacağını bilmiyor. Aklı iPad'de. 

Ben: yerimden kalkmış tripli tripli oyuncakları sepete kaktırmaktayım. Ben 20 parça topladım, Maya 3. (5*)

(Sahne değişir. Legoları döktük) 

Edo su içicem diyip aşağı indi. Muhtemelen iPad'i buldu ve çaktırmadan oynuyor. Ben salağa yatıp 5 dakika kazanmaya çalışıyorum. Birazdan o enerjiyi kendimde bulursam aşağı incem ve iPad'i elinden alıp bi mevzu patlatıcam. 

Maya: Bu buraya olmuyo hieüğğööö (iki parçayı birleştiremedi) 

Ben: Olur tatlım bi daha dene

Maya: Olmüyoooooğ hieğüööö

Ben: Yardım etmemi ister misin? (Cevabı beklemeden çoktan atladım bile takıvereyim de sussun diye. Hayır kendim yapıcam yardım etme diye daha beter ağlamaya başladı.) ok ok, ellemedim, haklısın sorry. Kendin yap. (6*)

Maya: Heh oldu! ..... Nerde bunun insanı? 

Ben: Köpek ve ya ayı koy? Bak ben görüyorum ayı var orda. 

Maya: Yok. 

Ben: Annecim bak tam elinin altında. 

Maya: yuoğuğook! Hüğoöooo 

Ben: Maya bak hemen orda işte, şu şeffaf kutunun tam yanında. (Ayıyla arasındaki mesafe 3cm şuan. Tam dibinde yaaa tammm) 

Maya: Sen bul. 

Ben: hırsla yerimden kalkıyorum. Artık ağlamaklı olmuşum. Tek kelime etmeden ayıyı lap diye eline tutuşturuyorum. Aşağı iniyorum. (*7)

Merdivenlerden sesleniyorum "Bekle maya gelicem, Edin'e bakıp geliyorum."

(*15 dk içinde 7 kere yerimden kalktım)

Edo'yu iPad'siz bulunca çok seviniyorum. Almamış iPad'i... 

Edo: Değişik bişeyler yiyebilir miyiz? 

Ben: Ne gibi? 

Edo: Sürpriz yumurta gibi. 

Ben: Sürpriz yumurtamız yok. (iPadi almadığı ve sözümü dinlediği için ödüllendiresim var. Pazarlığa oturmaya niyetliyim. O yüzden hayır diye kestirip atmıyorum. Açık kapı bırakıyorum) 

Edo: şoko banana'mız var mı? 

Ben: Var ama o çok büyük. Yemekten önce olmaz. birer ayıcık (jelibon) verebilirim isterseniz. 

Edo: 2 tane olur mu? 

Ben: Olur :))) -bir tane normal boy vermeyi planlıyodum zaten. Gönlümden o kopmuştu. Ama onun yerine 2 tane küçük boy vericem şimdi. Gramaj bazında aynı hesaba geliyo. Aslında ben kazandım tamam mı! Nihahaha - 

İki sana iki de mayaya al mayaya götür, yukarıda yiyin hadi. Geliyorum. 

-Aslında hayatta en nefret ettiğim insan tipi "5dakkaya geliyorum" diyip bi türlü gelemeyen insandır. Ama çocuklar karşısında bazen ben de buna dönüşüyorum... 

O 5 dakikayı kazanmak çocukların güvenini kaybetmekten daha önemli o an... Eheuehe yemişim lan onların güvenini! Başçavuşun eşşeği gibi saatlerdir oynuyorum zaten. 5 dakka mola da mı vermeyek? Bu devirde babana bile güvenmiceksin askdkfkfk-

Kahve makinesinin düğmesine basıyorum. Kulağım yukarıda, bunlar benim yokluğumu farkedip arıza çıkarana kadar takılayım diyorum. Bi sikime keyif aldığım falan da yok tabi. Almışım kahvemi önüme mutfak masasında boş boş bakınıyorum. 

Pıtır pıtır aşağı iniyorlar kahvemden 2. yudumu almışken. "Sen gelmedin, biz geldik" diyorlar. "İyi yaptınız" diyorum. "Ben de tam şimdi geliyordum, 5 dakikam dolmamıştı..." 

Masaya yanıma oturuyorlar. Edo hala mutsuz. Hala iPad istiyor. Hayır diyorum kesinlikle iPad yok! Başka bişey bul! Ne istersen onu yapalım (içimden saklambaç istemesin diye Allah'a yalvarıyorum) 

Allah'ın sevgili kuluymuşum. Oğlan kitap okumak istiyor. Hadi git istediğin kitabı al gel diyorum. Ravensburger'in neden Nasıl serisinden "neler yapabiliyorum" kitabını almış. Her kareyi tek tek inceliyoruz. 

-burda ne yapıyorlar? 

-doktor oynuyorlar

-doktorculuk oynuyorlar. 

-bu kız ne yapıyor? 

-hamur açıyor! (Hamur açmak kalıbını doğru kullandı, seviniyorum) 

-bu çocuk ne yapmış? 

-amuda kalkmış (allahım sana geliyorum. Amuda kalkmak kalıbını da doğru kullandı! Ayrıca sorunun kipinde cevapladı -mış dedi. Sevinç'ten göbek atıcam.) 

Edoyu taktir etmelere, mutlu olmalara doyamazken Maya durumu kıskanıyor... Abisiyle ilgilenilip bir de üstüne taktir edilmesine gıcık oluyor. Bantı açamadığı için kendini yere atmaya başlıyor... (Resmen unuttum gızı 2 dakikalığına.. Keşke arada ona da aferin Maya, on numarasın falan diyeydim) 

Elimi bantın üstünde 20 tur gezdirip ucunu anca buluyorum... 

-SON-

Foto Ekim 2017'den... tipleri de böyleymis gurban olduklarimin

Bu kadar yazmışım... Olayı tiyatro metni gibi anlatmaya çalışmışım kendimce. Tiyatro metinleri nasıl yazılır, teknik olarak zırnık bilgim yok. Ehuheue. 

Çok hoşuma gitti ama. Beni aldı o güne götürdü bu yazı. Bütün sahneler tek tek gözümde canlandı. “Vah yavrııım o günleri nasıl atlattın?” diye kendime acımak ve “helal olsun tek başına aslanlar gibi baktın büyüttün” diye gururlanmak arası gidip geldi duygularım. 

Bu kesitte kitap tipi mükemmel annelik yok. Çocuklarıyla oynamak istemeyen, sıkılan, gün bitsin diye saatleri sayan, ağlama-zırlamayla uğraşacak enerjisi ve motivasyonu olmadığı için kural esneten, yeter ki biraz sussunlar diye istediklerini yapan annelik var. Biz varız!