Tarihe not: hayal kırıklığı

20 aralık 2018

Oğlum bugüne kadarki hayatının en büyük hayal kırıklığını yaşadı... 

Uzun zamandır hayalini kurduğu (ah yavrım hayallerinde kimbilir nasıl da kuruyordu) heyecanla beklediği bir şeyin, hayallerindeki gibi gerçekleşmeyeceği acı gerçeğiyle yüzleşti ve kaldıramadı. 

Öfkelendi, kafa tuttu, isyan etti sonra da tam 1 saat içli içli ağladı... gözlerindeki hayal kırıklığını (o kadar somut birşeymiş ki o hayalin kırığı) Gördüm. Kırılırken çat sesi bile geliyormuş. Duydum. 

Bu kadar ajite ederek anlattığıma bakmayın. Aslında sikko bir yanlış anlamadan ibaret olay! Hayalin kırılmasında kimsenin parmağı yok yani aslında. 

Olay şöyle: kar tatiline gideceğiz ve bunun hayalini kuruyor. “Clara’larla” gidiyoruz diye biliyor. Bilmediği kısmı: otelde değil kulübede kalacağımız ahshshdhhdhd 

Nerde kalacağımız kısmı hiç konuşulmadı, üstünde durulmadı. Edo yavrım da geçmiş tatillerden referans alıp otelde kalıcaz diye düşünürmüş meğer otomatikman. 

Bu gece pijamalar giyildi, dişler fırçalandı, yatakta sohbet keyfi yapıyoruz. Yarın son kez okul, sonra 7 gün ev sonra 7 gün tatil yuhuuuuuu diye en keyifli modumuzdayız. 

Laf lafı açtı. Maksat muhabbet olsun diye “tatilde clara'yla mı aynı odada kalmak istersin, maya'yla mı?” dedim. Nasıl yani??? Dedi anlamadı.

E canım evde işte, tatil evimizde 4 tane oda var. Clarayla aynı odayı paylaşabilirsin, güney afrikadaki gibi dedim. 

Başından aşağı kaynar sular döküldü çocuğun. Bir yandan ağlayarak bir yandan bas bas bağırarak isyan ediyor

-otelde kahvaltıda minik minik nutellalar reçeller olurmuş. Ev kahvaltısı tırtmış

-havuza da girmek istermiş, evde havuz ne gezermiş

-otelin yemekleri şahaneymiş, kendin seçiyormuşsun. evde leşmiş (ashsjndndj) 

-otelde yapacak çok şey varmış, evde canı sıkılırmış. 

-dağın tepesinden eve nasıl gidelimmiş oralarda ev mi olurmuş, halbuki otel kocamanmış. 

Bunları şımarıklıkla söylemiyor; hayal kırıklığı ve kaderine isyanla söylüyordu ama. Türkçe'de doğru kelimeleri bulmak için kıvranıyor; derdini anlatabildiğinden de asla emin olamıyordu. 

Ben tatlı tatlı konuşup ikna etmeye çalıştım tabi her argümanına alternatif cevap bulup. 

-minik reçel markette de satılıo len, ben sana kahvaltıyı o şekil hazırlarım evde kıpsss dedim. 

-havuz illa ki vardır çevre otellerde, günübirlik gideriz birine çok isterseniz dedim

-kulübeyi övdüm. Her yer tahtadan dedim, ranza var dedim. 

-zaten bütün gün kayıcaz bi yatmaya gelicez dedim. 

-bu sene de böyle dene bakalım beğenmezsen seneye otel bakarız dedim. Denemeden bilemezsin dedim. 

Yok nuh diyor peygamber demiyor. Ben otel istiyodum, benim en sevdiğim şey otel, niye böle oldu lan şimdi diye şok geçiriyor çocuk. 

Ben tabi bunun bu hayal kırıklığı ve ağlama moduna çok üzülsem de bi yerden sonra “.mı buldun kıllısını arıyon. Paşama tatil beğendiremioz. Biz senin yaşında poşetle kayardık mq bu ne tatminsizlik, görgüsüzlük, yüzsüzlük” diye şiştim ve de sinirlendim tabi içimden. Gittikçe gerildim. Nasıl sakinleştireceğimi bilemedim. 

Hay dilimi eşşek arısı soksun, bi de "belki claralarla yapacağımız son kayak tatili bu. Keyfini çıkaralım" dedim. 

Ve çocuk hepten kafayı yaktı ahsjsjjdjdhdbdn 

Şimdi o da şöyle ki claralar farklı eyalette yaşıyor. Sömestr tatilleri farklı tarihte onların. (Atıyorum bizimki 1-7 şubatsa onların 7-14 şubat) Eskiden kreşte sorun olmuyordu kafamıza göre istediğimiz zaman çocukları alıp tatile gidiyorduk. 

Ki zaten noel, sömestr, paskalya gibi zamanlar hem her yer (yollar, oteller vs) aşırı kalabalık; hem de fiyatlar 2-3 katı!!! Ama artık okulluyuz ve mecburen artık işimiz resmi tatillere kaldı. 

Bu sene bi şekilde denk getirip noel tatilinde kayak ayarladık ama seneye herkes kendi sömestr tatilinde gider, birlikte gidemeyiz herhalde diyorduk W ailesiyle. Hem çok pahalı, hem noel döneminde iki tarafa uyan tarih ayarlamak çok zahmetli.

Neyse ben bunu diyince edo tabi ki olaya ayıkamadı. Claralar ordan geri dönmiycek mi, başka yere mi taşınıcak, neden birlikte tatil yapamıycaz, bi daha hayatımız boyunca onları görmiycez mi diye daha beter ağlamaya başladı. Ayıkla pirincin taşını! 

Bok ettin bağyan! Ne gerek vardı bu mevzuyu kakıyosun araya, hem de çocuk böyle bir moddayken. 

Edonun hayal kırıklığı bir tarafa ben de bu gece acı bir gerçekle yüzleştim... 

Oğlumla bizi birbirimize bağlayan sözel dilin zayıflığı... Duygularını anlatmak için istediği kelimeleri bulmaya onun türkçesi yetmiyor; onu anlamaya da benim almancam... 

Onun duyguları almancada gürül gürül çağlayıp akarken, türkçesi kurbağalı dere. Ne anlamaya yetiyor derin mevzuları, ne anlatmaya... 

Anlatmak istediğin önemli ve hararetli bir mevzuyu başka dilde istediğin gibi anlatamama olayını yaşadın mı hiç? 

Anlık bi tıkanma yaşarsın... kafanın içinde kıvranır durursun, istediğin kelimeyi bulamasan da başka kelimelerle başka şekilde anlatırsın sonunda ama; o tıkanma seni ezmiştir, kendini kötü hissettirmiştir bi kere. Yaşayan bilir, çok yıkık bir durumdur... Edo bunu yaşıyor işte artık bazen... 

Ben onun türkçesini mümkün olan en akıcı seviyeye getirmek için canla başla uğraşıyorum zaten. Daha fazla yapabileceğim bişey yok. Onun ana dili, annesinin dili değil. Kavramsal olarak bile bu kadar karmaşıkken konu, çocuk bir de bunun içine doğdu ve yaşıyor. 

Evet bilingualizm müthiş bir zenginlik, analitik kıvraklık, büyük bir şans, hayat boyu avantaj falan feşmekan ama! Anayla oğul arasına da girmeseydin be dil! Zalımın dili. 

Herşeyin bir bedeli var işte aq! Bilingual çocuklar oh mis on numara öğreniveriyo dilleri falan diyoruz da işin aslı öyle değil. Çok sancılı süreçler aslında... onların ödediği bedel de bu küçücük yaşlarında dertlerini anlatamamak işte. Belli süreler yaşıtlarını geriden takip etmek, dili proseslerken sürekli fazla uyarana maruz kalıp beynin otizme benzer semptomlar göstermesi! Tesadüf olamaz di mi? 

Bakın böyle bir hipotezim var benim. Ne kadar bilingual çocuk tanıdıysam erken çocukluk döneminde otizm spektrumuna ucundan kıyısından dahil edilebilecek semptomlar gösterdiler.... 

Takıntılar, tekrara ezbere dayalı oyunlar, künt hayal gücü, göz teması kurmamalar, sosyal ve sözel gelişimsel problemler... bu durumun bilingualizmle alakası var bence. İmkanım ve götüm olsa böyle bir araştırma yapardım. Ve hissediyorum ki anlamlı fark da bulurdum. 

Neyse ki sonra geçiyo. Beyindeki nöral ileti yükü azaldıkça mı neyse artık, diller geliştikçe herşey kendiliğinden çözülüyo. 

İnanılanın aksine ben çocukların 0-6 yaş döneminde (anne-baba farkı dillere sahip değilse tabi) 2. bir dile maruz bırakılmaması gerektiğini düşünüyorum ya. Hani çocuğu yok efendim fransız okuluna yollayak, native hocadan haftada 30 saat ingilizce ders aldırak kısmına bu kadar erken yaşlarda gerek görmüyorum. 6-12 yaş arası başlanması çok daha kral olur; seviye olarak da fark olmaz! Gibime geliyür. 

Neyse bu geceye ve tarihe de notum bu olsun. 

Haa olayın sonunu anlatmadım. Karşılıklı gerildik, üzüldük, çaresiz hissettik falan oğlanla. Sonra bol bol sarıldım, öptüm. 

“Edocum sen çok üzgün olduğun ve kafan çok karışık olduğu için şu an bu konuyu çözemiyoruz. Sen lütfen uyu, dinlen, daha fazla düşünme. Yarın sabah sağlam kafayla bi daha konuşuruz, çözeriz” dedim. “Baban gelsin, yarın sabah onunla da konuşursun. Tekrar değerlendiririz, şu evin resimlerine falan bakarız, clarayı ararız onunla da konuşursun. Daha iyi hissetmeni sağlıycak şeyler buluruz bence yarın” dedim. Tamam dedi, yattı.