Ayakkabı vurması ve bağ bozumu

“Efsanevi ayakkabı vurma” hikayeleriniz vardır di mi sizin de? Bence herkesin vardır. 

Ayakkabı vurması diyince aklıma hemen 3-4 tanesi geliyo benim. Olayın faili ayakkabının tipi, o gün nerede/kimle olduğunuz falan net bi şekilde gözünüzde canlanır hani. O günü unutulmaz kılan olay ayakkabının vurmasıdır. 

Topukların, parmakların ölümüne su topladığı, ayak acısından ortamdan hiç keyif alamadığın, parça pinçik peçeteler sıkıştırdığın anlar; adım attıkça öleyazdığın, bi punduna getirip masa altında/arabada vs ayakkbıyı çıkartarak anlık bi rahatlama ama sonra tekrar giymek zorunda olmak, finalde ayakkabıyı eline alıp çıplak ayak yürümek falan hani?? (Yetiayak yürüme kısmı bünyede eser miktarda alköl varsa gerçekleşir genelde asnsnsbbd) 

Bunlardan bi tanesi bu haftasonu yaşandı. Hem de inanır mısınız skechers marka ayakkabıyla ashdjdjdjjdjd

Şu skechersları anneannem, büyük teyzem, annem, kuzenlerim falan hepsi giyiyolla ve “çok rahat ayol” diye överken kendilerinden geçiyolladı. 

Tipinden tiksinip, yıllarca giyenlerle taşak geçtiğim; sonradan “ama çok rahat yeaa” diye tükürdüğümü yaladığım ayakkap çok olmuştur benim (mesela ugg ashsjdjdb) 

O yüzden skechers a şans vermek benim için zor olmadı.

Bi de artık giyimde gösteriş değil rahatlık yaşlarındayım ne yazık ki :((( tanga giyince göte kaçan, atlet giymeyince belin bıkının tutulan, 12 punto topuk görünce “deli mi skti gız” diye irkilinen yaşlardayım :( 

Dedim ulan ben de alazaaaağum skeyşırk. (Anneannem skeyşırk diyor, doğrusu bu.) 

Bu ayakkabının en büyük ipneliği numaralarıymış meğer. Kalıpları bi acayip. Normalde 38 giyerim bunda 38 aşırı büyük geldi. Mağazadakiler de “kalıpları büyük zaten, kendi numaranızdan 1 nümero küçüğünü alın” diye gazladılar. 37 ise ne bileyim böyle ucu ucuna oldu ama rahat da sanki... giyince açılır falan dedim. 

(Demez olaydım) 

Haftasonu avusturyanın dağlarında tepelerinde şarap bağlarına gittiydik kadim tatil ekürimizle. Sabah 7.30; vivi kapıma dayandı. Kalk dedi koşuya gidiyoruz! 

“Mırın kırın” dedim önce, “3km’lik parkur yaw, bi tur atıp gelicez” dedi. Amaaaan 3km nedir ki, götümle koşarım ben onu diye düşünüp kabul ettim sonra (etmez olaydım) 

Dağdan aşağı inanılmaz dik bir rampa vivinin 3km dediği! Bi de bunun çıkışı var tabi asjdjjdjdnfn

Hayatımda hiç dağda koşmamıştım, kafamı zikeyim bidaha da koşmam zaten. Cayır cayır yandı bütün bacak kaslarım. 

Viviyle sidik yarıştırdığım sanılmasın. Haşa ne haddime! Kız doğumdan sonra 20 günlük lohusa haliyle bile yarı maraton koşan bir tatlıqıss. 

Bi kere bayır aşağı koşarken bu skeyşırkların iç tabanı ayağımı öne doğru iteledi. (Memory foam yapıoz diye abiye kumaş kaplamışlar hep. Saten gibi kayıyor içi) Baş parnaklarım büzüştü, zonkladı. Hiç rahat edemedim, ve her yerden ayağımı sıktı. 

Sadece koşuda değil günün geri kalanında da rahat edemedim. Ama bu kez canımı sıkan şey ayakkabının vurması değil, ona çok para vermiş olmamdı asjdjdjjdjdnf 

Bütün gün ona kuruldum, moralim bozuldu, hay amk yaa diye üzüldüm :))) resmen cillop gibi ayakkabı, 1 kere giydim ve bidaha giyemiycem. Toynakları 37 no olan tanıdığım da yok verebileceğim üstelik.

Ayakkabı kişisel gündemimdi. Haftasonunda grup gündemimiz ise “teknoloji, çocuklar ve gençlik”

Bol bol konuştuk, tartıştık bu konuda. 

Ekran kullanımı hem büyükler hem çocuklar adına ortak mevzumuz. 

Vivi kocasının sürekli “ekran” başında oluşundan muzdarip. Ya ipad ya bilgisayar ya telefon illa ki bi ekranla haşır neşir. Ayrıca onun böyle oluşu çocuklara kötü rol model.

Philipe sorarsan “iş hallediyor” yani ya iş maili okuyor, ya alışveriş-ödeme yapıyor, bir şeyi uygun fiyata almak/aile ekonomisini kalkındırmak için “şeyler” inceliyor, ve ya yine ev ve ya aile için bir şeyler planlıyor... yani elinde ekran varken yaptığı şeyler bunlar. Sonuçta komikli kedi videosu izlemiyor. Ve ya facebooktan akrabalarına “helga yengemgile selam eder, ellerinizden öperim hans dayı” diye yorum yazmıyor.

Bizde de durum aynı. Harisle ben de gereğinden fazla haşır neşiriz ekranla. (Ben facebooktan helga yengegile selam da ediyorum üstelik asnsndnnd) 

Ancak vivinin “ekrana kitlenmek yüzünden iletişimsizlik, soru sorunca ignore edilme, dur iki dakka şuna bakayım öyle gelicem” darlanmalarını Haris anında karşı argümanla savuşturuyor. 

Çünkü Vivi de örgü örerken ve ya kitap okurken kimseyi siklemiyor asndndnndnd. 

Olay “ekran” değil aslında. Kaliteli zaman bullshit. Zamanın kalitesini belirleyen şey senin aldığın keyif, buna hizmet eden nesne ve ya aktivitenin türü değil. 

Çocuklar için de durum farklı değil. Ekran saatleri elbette limitli. Ama günün ekran saati dışındaki zamanları “ekran saatimiz ne zaman gelecek” tartışmalarıyla ve “nolur lütfen, daşağınızı yiyem biraz çizgi film izleyek” pazarlıklarıyla geçiyor aajsjsjdjns 

Bu mevzudan hepimizin aşırı ciğeri solmuş durumda. 

Aslında çocuklarımız gelişimleri için gerekli olan her basamağı layıkıyla tırmanıyor gün içinde. 

-açık havada yürüyüş, spor, bisiklet her gün var

-it gibi koşturmak, kudurmak, ter ve enerji atmak var

-sağlıklı beslenmek var (kime göre neye göre sağlıklı derseniz= bana göre askdkdkdkdk. Benim çıtam nerde diye sormayın ama)

-anne babayla bol iletişim, bol muhabbet; götünden uydurdukları saçma sapan her soruya sabırla uzun cevaplar almak var ahsjsjdjd 

-kendi işini gördürmek; el becerilerini geliştirecek zımbırtılar var

Ama bir gün bizde 13,5 saat dostlarım! Sabah 6da kalkıyorlar ve bütün bunlar köppek gibi yapılsa dahi ekrana ayırılabilecek 2-3 saat zaman su içinde kalıyor. 

“2 saat ekran ebesinin gözü! Silikon vadisi ceo’ları kendi çocuklarını asla ve zinhar ekrana maruz bırakmıyollamış, ekranın zararları saymakla bitmez” argümanları da bullshit harise göre. (Bana göre değil, 2 saat fazla bana göre.) 

Diğer konu ise çocukların tatminsizliği. Sürekli ilgi ve kendileriyle oynansın istemeleri. 

Yani ekran vermeyeceksen yerine başka bişey sunmak zorundasın! “Aldım ekranı elinden hadi git ötede kumla oyna” diye bişey ne yazık ki mümkün olmuyor. Çünkü mızır mızır mızırdanıp kafa sikiyolar :( 

Ve ben sürekli çocuklarla oyun oynamaktan, onlara animatörlük etmekten, paşa gönülleri olsun diye geziler aktiviteler düzenlemekten (ve tüm bu emeğime rağmen bu namkörlerin bi noktadan sonra sıkılıp yine ekran istemesinden asfghansnsn) sınmış durumdayım. 

Çocukların kendi kendilerini eğleyecek şeyler bulamaması resmen davarlık bana göre aansnsnndnd. Bi yerde yanlış yaptık sanki... sıfır yaratıcılığı olan, 2 dakkada canı sıkılan çocuklar yetiştirdik resmen. 

Almanlık sağolsun, benimkilerin ilgi arsızlığı toplumu rahatsız edecek düzeyde değil çok şükür eheuehue. 

Yani bi tek benim kafamı sikiyolar. Yani kurallara uyma, höt dediğin yerde durma var; ama insanları rahatsız edecek volümde bağırışmalar, tutturmalar, ağlamalar, haminnem gibi her lafa atlamalar yoktur bizde. Ama sıkıldık, ipad isteriz, gidelim, mırmır bırbır diye beni darlarlar düşük perdeden ve ciğer soldurucu biçimde, kulağımın dibinde... 

İşte ekranın en büyük zararı buymuş gibi geliyor. “Herşeyden canı sıkılan, kendi kendini eğlemeyi bilmeyen” insanlar olma... 

Sadece çocuk değil biz de öyleyiz. Al elimizden ekranı, acayip canımız sıkılır bence! 

Kitap okursun, yürüyüş yaparsın, yoga yaparsın, köpüklü banyo yaparsın, hobini yaparsın... okey iyi güzel de; kaç gün yaparsın bunları?? Bi noktada illa ki ekranı arayacaksın. 

Sen ne kadar “yok ben o kadar şey etmiyorum, kaynımgiller asıl ekran bağımlısı” diye milletle kendini karşılaştırıp avutsan da bence seninki de çok! Asjsjdjjdjdh 

Ben artık ciddi ciddi çocuklarla aşırı ilgilenmek/oynamak/bütün günü onların hoşuna gidecek şeylerle planlamak, sıkılmalarına izin vermemekle kendi topuğumuza sıktığımızı düşünüyorum. 

Çocukların her istediğini satın almıyorum. Onlara “ağam paşam prensesim” çekmiyorum. Ve tabi ki öteleyip, itelemiyor;  bol bol ilgimi ve tüm dikkatimi onlara veriyorum. O zaman neden sürekli “ilgi” istiyorlar? 

Çocuğum olmadan önce anasını ve ortamı darlayan bi çocuk gördüm mü gözlerimi devirir “çocuk ilgi istiyor görmüyor musunuz???? il-gi! il-gi! Hiç ilgilenmiyolla çocuklarıyla.” diye kınardım. 

Şimdiyse ilgiiii ilgiiiii diye yırtınan çocuklarıma “hayır kendiniz oynayacaksınız, ve hepimiz bu yemeği insan gibi yiyeceğiz!!” diyorum. Bu cümleyi kurarken chuck palahniuk’a dönüşüyorum asndndnnd ama artık ne yapmam gerektiğini ben de bilmiyorum. 

Ekran bağımlılığının ebeveyn tutumu dışında karakterle daha çok ilgisi olduğu hipotezindeyim, örneklem grubum 2 kişilik olan boylamsal çalışmamla ahshshdhd (2 kişi=edo,maya) 

Maya ekranla abisinden daha erken tanışmasına rağmen; benim sürekli “maya al gız sana ipad, iki bölüm peppa pig izle de kafamı kahve leğenine sokup gelem” yalvarmalarıma rağmen ekranla 10dk dan fazla zaman geçirmez :))) 

Kendi istemiyo yani çocuk! Ekran dışındaki aktivitelerin hepsini ekrana tercih ediyo! Ama edo! Richi rich çizgifilmindeki gibi bi ortamı bile olsa yine de ekran, ille de ekran... 

"Ah çocukluğumuz! Ne güzel sokaklarda oynar, arkadaşlarımızla kudururduk; salçalı eppek yerdik” diye iç geçiriyoruz ya. Şimdiki çocukların eve tıkılıp ekrana kitlenmesine ah vah ediyoruz! 

İşte burda devreye nur topu gibi bir taocu felsefe giriyor. (Bu tespiti yapabilmek için lise terk felsefe bilgimi google’la güncelledim ansjsjdjd bekleyin geliyor:) 

Çuang tseu suda oynaşan balıkları görünce der ki:

-işte balıkların eğlencesi!

Karşısındaki cevap verir:

-sen balık değilsin ki, balıkların neyle eğlendiğini nerden bileceksin? 

(Olayın devamı çuang tseu’nun “sen de ben değilsin, benim bilip bilmediğimi nerden bileceksin zaaaaaa xddd..” şeklinde gelişiyor ama o kısmı cool bulmuyorum asnsndnnd) 

Aklıma bu benzetmeyi getiren olay ise harisin karşı argümanı. Ünlü taocu filozof beyimgil Haris der ki;

“Bizim çocukluğumuzda ipad, netflix, youtube, smartphone yoktu. İpad’in sokakta kovalamaç oynamaktan daha güzel olup olmadığını nerden bileceğiz?"

Biz bu çocukları odaya kilitleyip, sandalyeye bağlayıp zorla ipad izlettirmiyoruz ki! Otomatik portakal değil bu. Biz bunlara her türlü alternatifi sunuyoruz, sunmakla kalmayıp “hadi birlikte yapalım” diye götümüzü yırtıyoruz. Ama yine de ekranı seçiyorlarsa, en çok bundan keyif alıyorlarsa yok mudur bi hikmeti? 

Ayrıca hatırla! “Kri kri aşkım”lı ilk öpücüğü izlemek için sokaktaki oyunu bırakıp eve nasıl yardırdığını hatırla! Çizgifilm kuşağını kaçırmamak için sabahın sikinde nasıl kalktığını hatırla. Eve bilgisayar alınsa da disketten mario oynasam diye bütün oyuncaklarından ve bisikletinden vazgeçebileceğini hatırla... 

Hafızamız bize “sokakta hoplamalı, hayal kurmalı, yaratıcı oyunlar geliştirmeli” bölümlerini sunuyor hep çocukluğun. Oysa sıkıntıdan patladığımız, anamızgille bir restorana/misafirliğe gittiğimizde yapacak hiç bişey bulamayıp “gidelim” diye tutturduğumuz, ağladığımız, kurdeşen döktüğümüz bölümleri de var. 

İşte orada “aç youtube’dan 2 bölüm oynak bişeyler de havamızı bulalım tatlıqıss” diyemedik anamıza. O yüzden şu an çocukların bu isteği karşısında bu kadar açmazdayız. 

Yazıyı çok döktüm, saçtım. Şu an toparlayamıyorum askdkdknd. Neyse yeni sezonun ilk yazısı da böyle olsun. Yazının sonuna geldiğinizde, başını unutmuş olmanız muhtemel. En iyisi istediğiniz kısımdan başlayıp orayı eyyorlayın; yorumlarda buluşalım <3