"Senin iraden güçlü değil hayatım, tutkuların zayıf"

Dur ya bu böyle olmayacak, zayıflayayım yediklerime dikkat edeyim dedikçe daha beter pis pis yiyenlerdenim. 

Of leş gibiyim, biraz kendime bakayım dedikçe daha beter salanlardanım. 

Çocuklara kızmayacağım, bağırmayacağım, daha sakin biri olacağım dedikçe daha beter zıvanadan çıkanlardanım. 

Sanki bu kararları aldıkça "hadi bakalım hodri meydan" diye kendimle inatlaşıyorum; sanki o istekler başkasınınmış gibi yaptırmamaya ant içiyorum. 

Bu nasıl iş çözemedim arkadaş... Kendimin önündeki tek engel benim sanki. 

"Senin iraden güçlü değil hayatım, tutkuların zayıf" diye bi cümle geçiyordu Alper Canıgüz'ün bir hikayesinde. Bayılmıştım. 

Tabi ki kendime uyarlayınca benim tutkum sağlıksız beslenmek, leş gezmek değil :)) ama işte güçlü olan kısmı kendimim. kendimi tam anlamıyla ikna etmesi! İrade kısmında zorlanmıyorum çünkü onu biliyorum. 

Günde 1 paket içerken tak diye sigarayı da bıraktım, Maya'nın doğumundan sonra totomu sıkıp 10 kilo da verdim, hık demeden günde 5k da koştum. "Tamam ben bu işi yaparım" kafasına girince yaparım, iradede sıkıntı yok. Ama yok o ulvi motivasyonu bulamıyorum. Birşeye kendimi ikna etmem çok zor. 

Bakalım Maya'nın kreşe başlamasını milat aldım kendime. O zaman ilk iş oturup, kendimi adam akıllı ikna edeceğim. 

Dolap detoxuna hafiften başladım. Ufak ufak atıyorum kullanmadığım şeyleri. Bu sabah mesela 1 torba inci boncuk attım :) 

Hepsi iyi durumdaydı ama çoğunun modası geçmiş. Ne öyle halka küpeler, kum boncuk kolyeler falan. Bunları takan kalmadı artık.  

takilarimi atarken ben.

Bi ara ulan bi kostüm partisi, 90 lar partisi falan olsa dev sükse yaparım bunlarla dedim :)) Sonra da deli mi skti ayol ne partisi dedim :D 

Sonra zayıflayınca giyerim dediğim nadide parçalarıma baktım. Ulan dedim hele bi zayıflayam da! Bunlara mı bakarım? Yıllardır yapamadığım alışverişlere vururum be kendimi! Boynum bükük, götüme baka baka  yanından geçtiğim mini elbiselere, dar kesim bluzlara, 34 beden skinny jeanlere saldırırım be! Henüz atamadım ama atazaaağum ilk fırsatta. Maya'yı bi dehliyim de :D 

O değil de günümüzdeki çocuk yetiştirme nanesi çökecek bence. Sürdürülebilir bişey değil bu! Ekran yasağıydı, über sağlıklı sunumlu beslenmesiydi, 7-24 götgöte çocuk odaklı yaşamıydı, kaliteli zaman ayağına yapılan ciğer soldurmalarıydı ömrümü yedi be! Bu kadar zor olmamalı! Anayı bu kadar bitiren, gömen bi trend tutmaz, çöker bu diyem ben size... 

Şuan için bi alternatifimiz yok. Yani aşırı yoruluyorum, aşırı perişan oluyorum, kendimi çocuklara adamaktan köpeğim çıktı. Ama mantıklı olan, içime sinen; onların mutlu, travmasız, kendine güvenli bireyler olması için gereken mevcut en iyi sistem buymuş gibi geliyo.

Ama acilen pedagoglar yeni teoriler geliştirmeli amk. "Arkadaşlar biz bunu denedik olmadı, bir nesil anayı telef ettik. Ekran okey, kreşe dehleme okey, aktivite falan evde kasmayın kreşte şaapıyolar işte yeter, salın odasına çağırın komşuyu yiyin kısırınızı böreğinizi, ağlar ağlar susar dert değil. En temiz çocuk böyle yetiştirilir" falan gibi şeylerle gelip hepimizi ikna etmeliler mesela. 

Mesela dedim yani. Başka bişeyler bulup da bizi ikna edebilirler tabi. Orası uzmanların insafına kalmış. Heheheh. Başka çıkış yolu göremiyorum :) 

Olimpiyat sporculuğu gibi ulan resmen bu yeni model analık. Sabah 6 da kalkış, Günde 10 saat antrenman, dizlerin kanayana kadar idman, dünya şampiyonluğuna, altın madalyaya oynama gibi bi adanmışlık.. Ufak bir hatayla madalyayı kaçırırsan da hooop bütün emekler çöpe gibi bir çöküş... En ufak bir konforum yokmuş gibi hissediyorum zaman zaman... 

Bu memlekette Paskalya tatili başladı. O kadar çok çukulata şeker geliyor ki hediye (çuvalla resmen) Noel'den arta kalanlar bitmek üzereydi, şimdi Paskalya postası geliyor. Bir sonraki Noel'le kadar da yine onlar götürür. Öyle bir döngü. Hay bin kunduz! Ekmek bulamıyorlarsa çikileta yesinler lafı boşuna söylenmemiş. 

Geçen hafta ilk kez bir boşanma sonrası ev boşaltma sahnesine tanık oldum ve çok etkilendim... Eşimin kuzenin karısı beni aradı, arayacak kimsesi yoktu. Çocukları yatırıp gittim, toparlanmasına yardım edip kolileri arabaya yükledim. 2 partide getirdim bizim bodruma koydum. 6 hafta sonra gelip alacak bir kamyon ayarlayıp ailesinin yaşadığı şehre gönderecek. Boşanma haberine şok oldum!

O gün öğrendim...Çok gençlerdi, çocukları da yoktu. "Her şeyi denedik, çift terapilerine gittik, uzun tatillere gittik, aileler boşanmayın diye ikna etti her seferinde yeniden denedik ama artık olmuyor, kocam beni istemiyor" dedi. "Ben mutluyudum, boşanmak istemiyordum ama o kafasında bitirdi yapacak bişey yok" dedi.

Detayları anlatmıyorum ama şöyle diyeyim: ortada ciddi bir sebep yok aslında, aldatma, şiddet, ekonomik sıkıntı, şiddetli geçimsizlik gibi... Sadece birbirleri için doğru insan değillermiş ve mutsuzlarmış...

Kızın hali beni çok etkiledi... Bir de içinde 7 yıllık yaşanmışlık olan evdeki eşyaların kolilenip evden çıkışı... 

Arabada giderken bizim kuzen (ex kociş olan) kıza çok kızdığını söyleyip durdu! "Mahkeme gününün bugün olduğunu biliyor. Ben ona 4 hafta süre verdim neden eşyalarına bir çözüm bulmadı? Son ana bıraktı, bu saatte eşya taşıyor, hem komşuları rahatsız ediyor, hem senden yardım isteyip seni zor durumda bırakıyor. Bu ne sorumsuzluk? Bu ne plansızlık? Bunun bu huyları yüzünden bitti zaten evliliğimiz" falan dedi. 

"Görmüyor musun E.!" dedim. "Kızın eli gitmemiş dedim. Boşanacağınıza inanamamış, hala inanamıyor. Mahkeme gününe kadar umdunu korumuş"dedim. Belki hakim boşamaz, belki sen vaz geçersin, belki bir mucize olur ve eşyalarını taşımasına gerek kalmaz diye düşünmüş belli ki" dedim... Resmi olarak imzalar atılana kadar beklemiş işte dedim... 

Benim bu duygusal konuşmam onda bi sikim etki yaratmadı tabi :) "öyle şey mi olur yeaa yasal müddette taşısaydı eşyasını yeaaa" dedi :) üzüldüm ama ben... Etkisinden çıkamadım bir kaç gün.. 

Anamgil geldiler 3 gün önce. Bu gün gittiler, ağlıycam amk! O kadar harika ki ilişkileri çocuklarla... Karşılıklı aşk yaşıyorlar resmen! Şu 3 günde ne oyunlar, muhabbetler! Dolu dolu geçti. Anamın yardım etmesinde, çocuk baktırma olayında falan değilim ben... Ama birbirlerini sık görebilseler, bu kadar özlemeseler keşke... :((( içim acıyo resmen bebelerimin anane dede diye delirmesine; onlar gelince mutluluktan keyiften havalara uçup, giderlerken üzülmekten ciğerlerinin solmasına :(( annemler de aynı şekilde tabi.. Onlar için de ayrı üzülüyorum, onlar da çocukları bu kadar özlüyor, ayrılırken çok hüzünleniyorlar diye. Ah ulan! 

grandparents yazip gorsel ararken bunu buldum. tespit gibi tespit.

Emzik bırakma hikayemizi de yazacaktım ama çüş dedim artık. Hadi onu da başka postta, kısmetse inşallah.