Maya neden ağlıyor?

bu aralar hayatim...

Mübarek "terribletwo" aylarının en civcivli dönemlerindeyiz. Yani inşallah. Çünkü en civcivlisi henüz bu değilse oy ben nerelere gidem? Bu sene de terribletwo güze denk geldi. Zaten depresyonla karışık histeri krizlerinden kaşım gözüm seğiriyo, yapılır mı bu güzel aplaya be! 

İlk çocukta annenin kendini suçlamaları, nerde hata yapıyorum sorgulamaları daha fazladır; ikincide daha bi rahatlamış ve kabullenmiş davranılır diyoruz ya hep, heh işte kaideyi bozan istisna durumu bu oldu bende!

Yani şimdi çocuklarımın bu yaşlarını karşılaştırınca Edo'da tam tersi daha içim rahattı. İki yaş krizi diye bi olgunun varlığını kabullenip kişisel almıyordum :) Zamanım ve enerjim daha boldu, herşeye ramen krizleri güzel yönettiğimi düşünüyordum. Daha sabırlı ve toleranslıydım. Elimden geleni yapıyorum zaten diyerek kendime yüklenmiyordum. Ancak mayada işler iyice çığrından çıktı ve artık çoğunlukla kendimi suçluyorum... 

Gene önümde denklemler, veriler, hipotezler aldım şapkamı önüme düşünmeye başladım. 

Edo vs. Maya 

1-Edo sağlam dramalar yaratırdı. İnatçıydı. Ancak krizin şiddeti aynı olsa da, sıklığı azdı. 

Maya herrrrşeye ama herrrrşeye ağlıyo... 

*Suyu ağlayarak istiyo, veriyorum (şimdi önce hayır diyip sonra ağladı diye vermek olmaz biliyoruz. Ama burda o kadar zorlanıyorum ki; yani zaten hayır demiycem ki! Allah'ın suyu ayol tabi ki vericem! Ama ağlayarak isteme- ve benim "tamam al" diyip vermem acaba bu ağlama davranışını pekiştiriyo mu? Yani ağladın artık yok sana su da diyemeyiz...al sana çölde tuzlu fıstık diyemeyiz. Ha tabi ki açıklıyorum "maya ağlamadan söyle bana ne istiyorsan! Ağlayınca seni anlamıyorum.") ama nafile...

*hiçbirşeye tahammülü yok ve çıngar çıkarıyor sürekli. Mesela elinde su matarası var ve montunu giydiricem. "Maya suyunu şuraya koy, giydirince gene alırsın eline" diyorum. Bu lafımın üstüne çılgınca ağlamaya başlıyo. İkna edemiyorum bi türlü. Markette eline birşey alıyo "koy onu yerine, onu almıycaz diyorum -ki genelde abur cubur falan da değil haa, abuk bişey alıyo eline: mesela patlıcan"- vay efendim koymam diye başlıyor ağlamaya. İkna edemiyorum.. Gün içinde birşeyleri ağlayarak isteme (hayır denmiycek olanlar dahil), ve ya hayır dendiği an çılgınca ağlama sahneleri en az 10 falan.

2-Edo drama yarattığında işi gücü bırakıp ona konsantre olur, ne kadar uzun sürse de sonucunda mutlaka ikna ederdim. Helalleşerek kapatırdık mevzuyu asdfghjk 

Mayada genelde zamanım ve enerjim olmuyo :((( ya zaten sürekli bu ağlamalardan aşırı bunalmış ve yıpranmış oluyorum, ne yapacağımı şaşırıyorum. Sakin kal vikbik falan demeyin hiç boşuna, bayaa benim de gözlerim doluyo artık, fizyolojik tepkiler semptomlar vermeye başlıyo artık vicudum. Gerçekten kontrol edemiyorum :( Ya da zamanım olmuyo (mesela edoyu kreşten alıcaz evden ya da marketten acilen çıkmamız gerekiyo falan-ki bi postta bahsetmiştim kreşe 5 dk bile geç gitme esnekliğimiz yok! Asıl dramayı kreş yönetiminden yiyoz sonra :) hadi patlıcanı bırak artık bebişim diye ikna edecek, ilgisini başka yöne çekecek bir 5-10 dakikam yok! E ne yapıyorum; çok kısır, çok sıkıntılı, çok yanlış 2 taktiğim var mecburen bunlardan birini uyguluyorum. Ya 'iyi amk ben gidiyorum o zaman sen kal burda' diyip arkamı dönüp yürümeye başlıyorum (ağlayarak arkamdan gelio o zaman. AMK demiyorum tabi ki çocuklara no küfür:) ; ya da kapıp kucaklıyorum karga tulumba taşıyorum. 

3-mizaç da etkili olabilir. Edo (benim yaptığım hatalardan bağımsız olarak) daha uysal ve anlayışlı daha rasyonel bi çocuk olabilir. Maya daha huysuz, tahammülsüz, "my way or high way" bir  çocuk olabilir. 

Neyse işin içinden çıkamıyorum. Şimdilik bir çözümüm de yok... Zamansızlığa karşı daha sağlam bir zaman planı oluşturayım diyorum.  Mesela edoyu almak için daha erken çıkayım markette maya'nın krizlerine daha rahat zaman ayırayım diyorum. 30 dk erken çıkarsam, maya'nın dramalar 31 dakka sürüyo... 45 dk erken çıksam maya'nın kendini yerden yere atmaları 46 dk sürüyo. 1 saat erken çıksam, maya'nın o gün huysuzluk etmeyesi tutuyo ve markette 1 saat boş boş nası vakit geçireceğimi bilemiyorum... Olduramıyorum... 

Ağladığı zaman nötr kalayım ve ilgilenmeyeyim diyorum. Ne ağlama sırasında ne de ağlama davranışının tekrarlanmaması konusunda zerre fark yaratmıyo. (Sanki maya zaten bana kendini anlatmak, istediğini almak için falan değil de; benden ve olaydan bağımsız sadece canı öyle istediği İçin ağlıyormuş gibi!) Minnoş minnoş ilgileneyim tatlılıkla, soğukkanlılıkla ikna edeyim diyorum, o da zorrrrt. 

Bu alete para atıp çalıştırmamı sağlamak adına gösterdiği performanstan bir kuple... Ocağıma incir ağacı diktin atlı karınca! 

Ya biz bu anaların, olayın gazıyla durumları Gürcü gibi abartma huyu da var tabii... Belki de herşey olması gerektiği gibi ve asıl dramayı ben yaratıyorum. Onu da bilemeyiz. 

Ama bu günler geçecek, onu biliriz bak! 

Hadi bakalım selametle, sevgiyle, güçle... 

---------------------------------------------------------------------

Not: ağustos ayında benzer bi post daha yazmışım. Çocuklarım hakkında bol bol gıybet etmişim :) O yazıda geçen kriz dönemi 1 haftada bittiydi. Zaten yazının üstünden 1-2 hafta geçmesiyle kreşler açıldı, Edo ballı börek kıvamına geldi. Bu ara da maya başladı işte- ki o zamandan sinyalleri veriyormuş. Neyse ne diyorduk; geçecek...