Hiçbir iyilik cezasız kalmaz

birazdan anlatacaklarimla görselin bi ilgisi yok. kendimi
 böyle hissediyorum bu gün.

Birine küçük bir iyilik yaptım. Küçük dediysem yapmak benim 3-4 saatime ve bir miktar enerjime maloldu. İyilikler ikiye ayrılır: "fedakarlık" gerektirenler, maddi, manevi, fiziksel, zamansal imkanlarından, kendi haklarından feragat edip de yapılanlar; bir de "taş attım da kolum mu yoruldu" minvalinde yapana külfet olmayan ama yine de karşı taraf için iyilikten sayılanlar.. Benimki gayet birinci gruptaydı üstelik. Ufak bir katkı sağladım müşkül durumlarına. Önce iyilik yaptığım ailenin tüm fertleri birer birer arayıp nasıl teşekkür edeceklerini bilemediler. Hem mahçup oldular, hem çok sevindiler, hem türlü hayır duaları ettiler... 

Ufak yardımımın bu kadar hora geçtiğini görünce dayanamayıp ertesi hafta gene yaptım. Yine bir takım teşekkürler, karşılıklı helalleşmeler... 

3. Hafta arayıp "bize aynı iyilikten gene yapar mısın?" dediler. Zamanım ve enerjim yoktu, bu kez ama "yapamam" diyemedim... Sonra başka bir "iyilik" daha istendi; onu da yaptım. Artık iyilik yapmak benim görevim olmuştu! "Ha o mu yeaaa, bizim başakitoya söleriz halleder" olmuştu. 

4. Hafta gene arayıp bir takım İyilikler istendi, bu kez "yapamam" dedim... Bi kamyon trip yedim ve laf sokuldum :)

Direkt olarak "yapmak istemiyorum" diyemediğim için "o gün olmaz, müsait değilim" tarzı bahanelerle biraz da soğukçana geçiştirmiştim ama tekrar aranıp "şu gün olur mu, filanca gün sana uyar mı?" diye pembeleşene ve ya kulak memesi kıvamına gelene kadar darlandırıldım :) 

Şimdi böyle anlatınca karşı taraf işi biraz arsızlığa vurmuş gibi görünüyor ama aslında tam olarak öyle de değil. Yani gerçekten çok zor durumdalar ve benim yaptığım bu iyilik gerçekten çok işlerine yarıyor. Ama yine de keşke artık bir B planı bulsalar ve benim de iki küçük çocuğum olduğunu, kendime ayıracak 1 saati bile zor yarattığımı göz önünde bulundursalar... 

Bir de aynı zor durumda ben olsaydım, bu insanlar bana bu "iyiliği" asla yapmazdı onu bilmek koyuyor hafiften... 

Ay feysbukta kayınvaldesini, eltisini falan hedef alıp gizemli laf sokmalı atarlı ileti yazan kadınlar gibi oldu bu olayı lanse edişim :))) 

ama anlatacak kimsem yok, ve biraz anlatmaya ihtiyacım vardı idare ediverin :Pp

-dün hızımı alamayıp anneme watzaptan mesajları döşenerek anlattım olayı ama "hmmm ok" falan tarzı bi cevap verdi, gıybet ateşimin üstüne çöğdürdü resmen. O yüzden "haklısın bebişim" tarzı yorumlarınızı bekliyorum tatlıqısslar-

Başlıktaki söz kime ait bilmiyorum ama en çok babam kullanır :) mesela annem bunu pazara gönderir, sonra da aldıklarının hiçbirini beğenmez hepsine laf söyler. "Ayyy seçe seçe bu biberleri mi seçtin ince kabuklu seç dedik o kadar, ay resmen kelek karpuzu sana kakalamışlar insan bi bakar, yuh limona o kadar para mı verdin pazarın sonundaki limoncudan alacaktın..." diye her bir meyve sebzeye tek tek kulp takar. Babam da "hiçbir iyilik cezasız kalmaz" der hemen bu ve benzeri olaylarda :)))) ben de nedense bu lafa çok gülerim. -bu kez güldürmedi- 

Şuan buz dolabımda ev yapımı turşu, salça; şekilsiz bi kalıp köy tereyağı, yarına pilav yapmalık bir kavanoz haşlanmış tavuk suyu, ve çeşitli tupperware kaplarda önceki günlerden artan yemekler var! Tam bir anane dolabı screen shot'ı ve bu görüntü benim yaşam enerjimi emiyor. 

Hayır buz dolabım metalik, şekil şükül son model de bişey haaa, bi açıyosun carte dor kabından yaprak sarma çıkması gibi bi worm hole oluşuyo, paralel evrene geçiliyo. 

Maya hasta :( oluk oluk sünük akıyo burnundan. -"sünük" edonun lafı ve asla kendisini düzeltmiyorum :))) 

Yanaklar pespembe, geceleri doğru düzgün uyumuyo ama demin 2 tabak sebzeli bulgur pilavı gömdü ve bütün gün koltuklarda zıpladı. Bu nası android bi çocuk ben anlamadım. 

Edo bütün koltuklara araba diziyo ve buraya oturmazsınız çünkü burası otopark diyo. Ciğerimiz soldu sandalye tepelerinde. Ama şimdi "hayır beybisi orası koltuk" diyip de nasıl tarumar edem evladımın hayal dünyasını? Otopark diyosa otopark! 

Bizim evin hallerinde bu hafta da böyleydi işte.. Arivederci