Fotoğraf çekimi, iPad ve bebek Maya

Kreşte yıllık fotoraf çekimi var. Pazartesi bizim sınıf. Bi de not düşmüşler "saat 7.30-7.45 arası getirirseniz kardeşiyle beraber de çekiyoruz."

Anam dedim süper! Götüreyim mayuş'u da abi kardeş poz kessinler. 

7.30 da orada olmak için, kavga dövüş hazırladım bunları. Kahvaltıda darladım hadi hadi çabuk diye, lokmaları boğazına dizdim yawrıların. Sonra şıkır şıkır giydirdim. Mayaya elbise; edoya göynek. 

Saçları taradım, pire kadar wax bile sürdüm. Koştur koştur arabaya teptim. 

7.40 ta kreşteydik. Önce edoyu aldılar. Ay benimki bi şekiller bi havalar! Fotoğrafçı ablanın her dediğini yapıyo. Bi pozlar, bi süzülmeler. Neyse edo bitti sıra mayayı yanına oturtmaya geldi. 

Mayayı oturtuyo kadın; poz aldırıyo, bunları birbirine sarıldırtıyo falan. Tam basıcak deklanşöre, hop maya kalkıveriyo. Ağlamadı mızıklanmadı ama durmadı da. Kadın 2-3 kere denedi. Sonra olmuyo zorlamayalım diye bana tripli tripli baktı. Ben dedim biraz daha denesek? Bu saate hazırlanıp gelmek için çok uğraştım. Emeklerim boşa gitmese? 

Kadın bana orda ayak üstü bi nutuk çekti. Hayır efendim, olmazmış. Çocuk istemiyorsa yapacak birşey yokmuş. Zaten bildiride de yazılı olarak belirtilmiş "çocuk gönüllü ise çekim yapılır" diye yazmış! (Te allahım, 1 yaşında çocuktan ıslak imzalı, noter onaylı  belge alıcak "gönüllü" olduğuna dair, mümkün olsa) 

Aman iyi uğraşamıycam dedim. Hayır bi de cahil, zorlayıcı ana oluverdim iki dakikada. Çocuk ağlasa huzursuzlansa okey de, tek sorun orada oturmuyor, kaçıveriyor oluşuydu. Biraz daha deneyip, ilgisini cezbederek çekilebilirdi bence. Resmen uğraşmak istemediği için yan çizdi. 

Bi de bana demez mi; bir iki seneye kreşe başlayacak zaten o zaman çekeriz. Sağol be gülüm, ben onu düşünemediydim! Bir daha 1 yaşında olmayacak ama?? 

Neyse çok zottirik mevzu, tek derdimiz bu olsun, uzatmıyım, acayip bozum oldum ama. 

Bir hayat Kurtarıcı olarak iPad:

Ah şu iPad konusu.. Anaların birbirini en çok kınadığı konular listesinde başa oynar. Sıfır iPad le çocuk büyüten analar "worlds best mom" oskarına aday, ne kadar gururlansalar az; karşısına iPad kurmadan yemek yediremeyen, pepeyi niloya'yı ailenin ferdiymişcesine bağrına basan analar ise bir gecede cahil bırakılan ecdadımızın torunları...

Yok ben bu tuzağa düşmiycem, ağzımdan tek laf alamazsınız hangisi doğru hangisi yanlış bâbında. Bana ne ayol. Herkesin çocuğu herkesin prensibi kendine. 

O yüzden ben şuan kendi iPad kullanımımızı, "bence sakıncası yoktur" ya da "zararlarının farkındayım ama eee biz zaten şey ucundan acıcık.." falan diye kılıf uyduraraktan anlatmıycam. 

Çocuğun eline ipad vermek ihtiyacım olduğunda benim işime geliyor, çocuğu da oyalıyor, eğlendiriyor. Bitti. Nokta.

Bazen mayayı uyutmam/yedirmem vs. gerekiyor; edonun huysuzluğu cenabetliği üstünüze afiyet oluyor; bense dokunsalar ağlıycak, dürtseler patlıycak kıvamda oluyorum. O zaman al evladım sana iPad! Istediğin kadar gerzek Vidyo izle, istediğin kadar aptal oyun oyna. Çünkü şuan iPad bile benden hayırlı senin için diye düşünüyorum içimden ("Cnm yha bakıcı tutsan? Yok mu hiç yardıma gelecek biri?" diyenleri şöyle alayım-----> arkalara doğru ilerleyelim beyler. Ücretini veremeyen kalmasın! -sizi dolmuşa pindirdim Neverland'e yolluyorum. Ehe mehe.) 

Çocuk zor değil, iki çocuk zor değil, 0-3 yaş arası bebek zor! 

Bu temada bir post yapmıştım önceden; tekrar ediyorum. Beni en çok zorlayan şey, derdini anlatamayan, laftan anlamayan, kucak isteyen, ağlayan bebe! Maya beni yoruyor, darlıyor... Gerçekten bıktım. (Sıkılıyorum, sıkılıyorum ve de bunalıyorum) sürekli ama sürekli ilgi istiyor. Günün büyük bölümü mızık mızık. Oynayabildiğimiz oyunlar çok bayık ve rutin, ilgisi çok sınırlı. Aaa bak top, aa hanimiş tavşan diyerekten mayayı eğlemeye çalışmaktan artık bana böh geliyor. Tabi ki sırf maya değil; bu yaş grubu bütün çocuklar böyle. Edo'da da aynı bıkkınlıkları yaşadım, es vermeden şimdi de mayada yaşıyorum. (Sanırım en zorlayıcı bu oldu, peşpeşe iki bebek sayesinde yıllardır bebe kafasından çıkamama; bi arpa boyu yol gidememe hissiyatı) 

Eliyle ıh ıh ıh diye göstererek, mızıklayarak derdini anlatmaya çalışıyor. Ya ne istediğini ben anlamıyorum; ya da istediği şeye olmaz diyorum o anlamıyor. (Mesela bisküvi kutusunu gösteriyor yemek istiyor, kahve bardağını gösteriyor oynamak istiyor) sürekli ya tepemde, ya paçamda, ya kucağımda. Aslında şuan şikayet etmiyorum, keşke bunları yapmasa da mum gibi yerinde otursa demiyorum; bunlar normal şeyler ve gelişiminin bir parçası tabi ki olacak. Böyle böyle büyüyecek. Yapacak birşey yok! Ama işte ben çok sıkıldım... Zaman biraz hızlı geçsin istiyorum. (Bugünleri özleyeceğim onu da biliyorum. Onun pofuduk bedenine sarılmak, mis kokusunu içime çekmek lüksü bir daha geri gelmeyecek. Şuan edonun bebeklik resimlerine bakınca o günler o kadar uzak geliyor ki... Çoook uzak ve flu sanki, hiç bebek olmamış sanki.) ama yoruldum.