Kreşe başlama yaşı ve bir pipi sorunsalı

Bu aralar Maya ne zaman kreşe başlıyor sorularının fazlaca yöneldiği bir dönem, ve bloglarda denk geldiğim kreş problemleri de üstüne tuz biber oldu; bir kreş yazısı patlatayım dedim. 

Öncelikle 0-3 yaş mümkün mertebe anneyle geçirilmesi gereken (kreşe gidecekse bile kreşte geçirilen zamanın anneyle geçirilen zamandan daha az olmasının önemli olduğunu düşündüğüm) bir dönem. Ama tabi bu böyledir, bütün anneler böyle yapmalıdır demek; gerek ekonomik zorunluluktan, gerekse kendi tercihlerinden dolayı işe dönen annelere yönelik haksız ve vicdansız bir söylem olur! 

En azından benim aileye maddi olarak katkıda bulunamama, evde çocuklarla birlikte kalma seçeneğim vardı ve bunu seçtim. Zaman zaman keşke çalışsaydım, kendime yatırım yapıp iş dünyasında deneyim kazansaydım, sosyal olarak toplumda daha sağlam bir yer edinseydim dediğim dönemler elbette benim de oluyor. Ama konumuz bu değil. Sadece aman çocuğun yeri anasının yanıdır, Kreşe 3 yaşına kadar gitmemeli diyerek ahkam kesmediğimi, herkesin kendi ailevi şartlarına ve seçimine saygı duyduğumu belirtmek istedim. 

Neyse hedef 3 tü ancak edoyu 2,5 ta kreşe başlattım. Hem de gayet yanlış bir zaman seçimi olan kardeşinin doğumu sonrası! Edo kreşe başladığında kardeşi 3 aylıktı. 

Gerçi o dönemi çok iyi idare ettiğimi düşünüyorum ve hala da içim çok rahat. Şansımıza maya kuzu gibi bir bebekti. Hiç ağlamadı, hep uyudu, Varlığı yokluğu bir gibiydi. O yüzden bol bol edoyla ilgilenebildim. Oyunumuz, sohpetlerimiz, günlük rutinlerimiz bir kez olsun maya yüzünden kesintiye uğramadı. Edo yeni bebeğin kendi zamanından çaldığını, ailesinin kendisine olan sevgi ve ilgisinden yoksun bıraktırdığını hiç hissetmedi. 

Gelgelelim ben, Edo'nun kreşe başlamasına ve evde onun sorumluluğu olmadan birkaç saat geçirebilmeye ihtiyaç duydum. 

Kreş pedagoğumuz ve öğretmenleri 2,5 un erken olduğuna; 3 yaşın çok daha ideal başlama yaşı olduğuna vurgu yapsalar da dikkate almadım. Edo dışadönük ve sosyal bir çocuk, bana çok bağımlı değil, bensiz de vakit geçirebiliyor, bu işi iyi becerir kısa sürede adapte olur dedim. Ama düşündüğüm gibi olmadı... 

Alışma süresi 2 ayı buldu.

Ilk hafta hergün beraber gittik. Sabah 9 gibi gidip 1 saat beraber oynadık, sonra 1,5 saat. Sonra birlikte eve döndük. Oradaki oyuncaklar çok ilgisini çekti. Hiç yüzüme bile bakmadan koşturup bir köşede oynadı. Tamam dedim, olacak bu iş. Sevindim. 

İkinci hafta öğretmenin ve pedagoğun yönlendirmesiyle, edoya sen burada kalacaksın ben eve gidip döneceğim dedim. Ve ilk gün 15 dk ikinci gün yarım saat 3. Gün 1 saatliğine orada bırakarak eve döndüm. Hafta sonuna geldiğimizde 2 saat yalnız duruyordu. 

3. Hafta her gün evden çıkmadan ağladı, gitmek istemedi ama götürdüm. 4. Hafta kreşten ağlıyor, durmuyor diye arıyorlardı sık sık gidip alıyordum. Zamanla azaldı ama yine de ağlayarak kreşten aranma olayım tam 2 ay sürdü. Bu zaman zarfında pedagog : "bakın bahsettiğim olay buydu, 3 yaşında başlayan çocuklarda bunlar hiç yaşanmıyor" dedi... 

Ağlamasa dahi, edonun kreşteki ortak aktivitelere katılması, orada yemek yemesi, resim yapması tam olarak 3 yaşa tekabül etti! 

2,5-3 yaş arası kreş dönemi; öğretmenlerin kucağından inmeme, çocuk topluluğuna karışmama sürekli özel ilgi isteme şeklinde geçiyor. Kreş bunu sağlayabiliyorsa yine sorun yok, ama çocuk sayısı fazla öğretmen/abla sayısı az ve özel ilgi durumu söz konusu değilse 2,5 yaş kreş için erken... 

Maya'da bu sorunları yaşayacağımızı sanmıyorum gerçi. Çünkü bebekliğinden itibaren her gün edoyu bırakmak ve almak için günde 2 kez oraya gidiyoruz. Binanın fiziksel yapısını, oyuncakları şimdiden çok iyi biliyor. Öğretmenleri ve çocukları sima olarak tanıyor. Herşeye aşina. Onun için güvenli ve tanıdık bir ortam, kaldı ki abisi de orada olacak..

Ama ben her ihtimale karşı mayayı 3 te vereyim diyorum. Çünkü bizim kreş 2,5 tan önce almıyor. Mayanın 2,5 yaşını doldurduğu ay Mayıs sonu olacak ve zaten Haziran sonunda kreş kapanıyor.. Yani 1 ay için bu travmayı yaşatma riskini hiç göze almayayım Eylül ayındaki yeni dönemde vereyim diyorum (Ekim sonu doğumlu olduğu için neredeyse 3 yaşı doldurmuş olacak) 

Gerçi tam kararımı da vermiş değilim. Belki günde 1-2 saat bırakarak o Haziran ayını bir mini ısınma turu olarak da geçirebilirim. Henüz konuşmadık bu konuyu kreşle, bakalım seneye durumlar ne gösterecek. 

Bu yazı burada bitti mi? Bitmedi. Şimdi de başlıkta pipi görüp hö? Diyenler için pipi konusu geliyor: 

Geçtiğimiz yaz edonun bez bıraktığı yazdı (3 yaş) yalnız bezi bıraktığından beri eli sürekli pipisindeydi. Sürekli ama 7-24! Açıp da çekiştirme, oynama şeklinde değil de, pantolonun üstünden sürekli kaşıma halinde. Sanki el pipinin üzerinde default olarak yer alıyor gibiydi. Sürekli oradaydı. 

Tahmin edersiniz ki bu olay bizim Türk insanına aşşşşırı şekilde dert oldu (benim için hiçbir sakıncası yoktu halbuki..) pipinin üzerinde lezyon, kızarıklık falan gibi hiçbir semptom yoktu ve ben bu durumun psikolojik olduğunun başından beri farkındaydım. Ancak insanları ikna etmek kolay olmadı.

Ailem bir enfeksyon, mantar olabileceğinden evhamlanıp durdu. Sürekli çocuğun yanında pipi muhabbeti açıldı. Hatta bu konunun insanları rahatsız ettiğine dair şikayetler bize gelmeye başladı! Şöyle ki ailem havuzlu site tabir edilen bir yerde yaşıyor. Sitenin ortak havuzu var. Ve bizi tanımayan insanlar "bu çocuk niye sürekli çükünü kaşıyor yahu bir hastalık olmasın" diye konu komşuyla bize haber uçurmaya başladı! 

Yani bir hastalık olup havuz yoluyla kendi çocuklarına geçeceği endişesini anlıyorum ama bunu bu kadar saplantılı halde dile getirmelerine ve takınılan tavırlara uyuz oldum. Çocuğa toplum içinde pipi kaşımama terbiyesi veremediğim ve "aaa elleme bakiim pipin düşer sonra" gibilerinden yeterince korkutmadığım için tırt bir anneydim sanırım. Esefle kınanıyordum. 

Sonuç olarak, bir dermatoloğa bir de üroloğa gittik. Dermatolog çiş kalıntıları irite ediyor olabilir, tuvalet temizliğini iyi yapın, gece altını ıslatırsa hemen değiştirin, çişli bekletmeyin falan dedi. Onun dışında bir neden bulamadı. (Gerçi bezin içindeyken sürekli çiş temas ediyor, iritasyon durumu o zaman neden olmadı diye düşünmedim değil) kaşıntı için bir krem verdi, kremin de faydası olmadı. 

Ürolog ise "kaşı çocuğum pipini, hiç sorun değil. Nasıl istiyorsan gönlünce oyna vicudunla. Benim de senin yaşında bir oğlum var onun da eli sürekli pipisinde. Bu yaşta bundan daha doğal birşey olamaz"dedi :)) Bana da üstünde durma, kimseye de tek laf ettirme dedi. Biraz komikçene bir adamdı :) 

Yaz sonu Viyana'ya dönüşümüzde edonun rutin hidrosel kontrolü vardı (hidrosel: kısaca testislerde su birikmesi olayı. Edoda doğuştan itibaren vardı. "Zamanla küçülür, dramatik bir durum değil. Sadece estetik bir problem, küçülmezse ameliyat yoluna gidilebilir" denilerek yıllık kontroller tavsiye edilen bir sorunumuzdu.) Hidrosel kontrolünde buradaki çocuk cerrahı da, herşey yolunda hem hidrosel dengelenmiş hem de başka bir sıkıntı yok dedi. Edo çok taşaklı bir çocuk, işte bu da kanıtı :-))) 

Sonra Edo bu olayı bıraktı. Aylarca pipi kaşıma sekansları olmadı. Ancak bu aralar yine başladı. Kreşten öğretmeni uyardı bu kez: bir sorun olmasın diye. Yok dedim. Yazın da aynı durumu yaşadık. Gerekli bütün doktorlar gördü, bir sıkıntı yok dedim. Aaaa tamam o zaman dedi kadın. Hiç üstünde durmadı. Başka hiç bir soru sormadı, ağız burun kıvırmadı. Şuan da gitgide azalıyor bizimkinin  "el-pipi-dîvan" duruşu. 

Uzun lafın kısası, çocuk pipisini elliyorsa elbette ilk olarak fizyolojik bir sıkıntı var mı diye doktora danışılmalı. Ancak pipi ellemenin bu kadar abartılacak, utanılacak, çocuğa da baskı oluşturulacak hastalıklı bir tarafı yok.

Milletin pipisiyle kukusuyla uğraşmayı; dert edinmeyi bıraktığımız gün medeniyet yolunda bir arpa boyu yol gidebiliriz belki biz de :)