Beyazı ipek

İlkokul 4e gidiyorum. Okul üniversite hastanesinin lojmanlarının olduğu muhitte. Haliyle bütün herkes prof ve doçent çocuğu. (Lojmanda oturan tayfa bu çünkü) birkaç da civar köyden gelen köy çocuğu var. O kadar... 

 Biz lojmanda oturamıyoruz tabi, babam o zamanlar asistan. Annem de o okulda öğretmen. Şehir merkezinde yaşıyoruz. 

Bir gün Zeyno diye bir arkadaşım geldi bize oynamaya. (Benden bir yaş küçüktü. Öyle aman aman kanki değildik. Annelerimiz arkadaştı. Hatta o kız bir sebeple o gün bizde kalacaktı)

Gayet güzel oynadık, eğlendik. Kız durup dururken biraz hüzünlendi. Bana dedi ki “Başak, senin hiç maddi durumu size göre kötü olan bir arkadaşın var mı? Evi güzel olmayan, oyuncakları o kadar güzel olmayan falan?”

Sorunun üzerine zerre düşünmeyip hemen magazin kısmıyla ilgilendim. “Kim kız o? Melo mu yoksa?” "Meloların evi nasıl ki? Nasıl oyuncakları var?" falan dedim. (Melo bunun bff'i)

Bir sürü soru sordum ansndndnd Kız konuyu değiştirdi. Evet Melonun ailesi bi acayip. Birlikte özel ders alıyoruz. Bi hafta onlarda bi hafta bizde... bizde olunca ders bitiminde benim ailem hocaya parayı zarf içinde veriyo. Melonun babası parayı adamın eline sayıyo, çok utanç verici dedi... 

Vay ayı falan diye bi miktar Melonun babasını gömdükten sonra oynamaya devam ettik. 

Aradan uzuuuuun yıllar geçti. Ve ben bir gün durup dururken Zeynonun kastettiği “fakir” insanın ben olduğumu farkettim ansndnndndndn

Oha dedim Zeyno o gün beni kastetmişti galiba :D (Zeynonun tanıdığı en fakir insan olma ihtimalim ciddi anlamda kuvvetli ansnsndnd)

Evimiz gerçekten pek de güzel değildi. Eşyalarımız kaliteli ama oldukça uyumsuz ve alakasız şeylerdi amdkjdhd. Şimdi size elimden geldiğince bizim salonun bazi özelliklerini betimleyeceğim. 

Gül kurusu fon üzerine bordo kadifeden damask desenli kabartmalı duvar kağıdıyla kaplıydı. Bi nevi Neo-varak dönemi! ansjdndnf şimdilerde yandaş ihale zengini kesimin rağbet ettiği osmanlı-arap esintileri varaklar falan zamanlar kimsede yoktu tabi.. bizim evde olması son derece ilginçti. 

Duvar kağıdı bunun aynısı. Pembişli fon üzerine bordo kabartma 

Ev kiralıktı. Eve tadilat yapacak paramız yoktu. Üstelik orada ne kadar yaşayacağımızı da bilmiyorduk. Annem duvar kağıtlarının bu kitschiğinden gizli bir zevk alır, “ev sahibi bunları almanyadan getirtmiş meh meh” diye taşak geçerek misafirlere anlatmaya bayılırdı.  

İşin trajik boyutu duvarlar değildi ama! Koltuklardı. Annem yeni gelinken aldığı minimal ve düz renk bej kadife koltukları, sivasa taşınmadan önce “kilim deseni” kaplatmıştı. 

Acı kahveli, hakili, kremli; enine çizgili kilim desenli kumaş düz beyaz duvar kombiniyle hafif etnik; yanına bol sahaf kitaplı kitaplık dekoruyla hafif entelektüel bir hava yakalayabilecekken, bordo kadife kabartmalı pavyon duvarıyla nükleer facia görüntüsü yaratmıştı... 

“Çoluk çocuk mına koyuyor koltuğun, kilim deseni kaplatam leke göstermez” mantığıyla düşünen anam o koltuklarla ve o duvar kağıtlarıyla güle oynaya 5 sene yaşadı.

Allah kahretmesin koltuk da bu style 

Koltuk ve duvarı hayal etmekte çok zorlanmadıysanız resme bir item daha ekleyeceğim. Sütlü kahve ve kiremit tonlarında büyükcene hereke halısı... 

Babam bu halıdan bahsederken “beyazı ipek” derdi. Babama göre halının adı buydu. 

Yine yıllar sonra farkedecektim ki halının dokumasındaki beyaz iplikler ipekmiş.. ondan öyle diyormuş. Oysa ben o güne kadar “beyaz-ı ipek” şeklinde telaffuz ediliyor sanıyordum “çeşm-i siyah” der gibi ansjdjdjd.

Hatırladığım kadarıyla buna benzer bi motifti. Renkler farklı. 

Yalnız salon çok büyüktü. O koca koca masa sandalyeler, kitaplık falan köşelerde duruyor ortada yine hayvan gibi alan kalıyordu. 

Okuldan gelince Sertap Erener’in lal kasetini takar, kasedi sardıra sardıra “mecbursun” parçasını bulup açardım. 

Salonun ortasında dönerek dans eder ve kavanozdan sarelle kaşıklardım. Yıldızlı dönen eteğimi giyer, kafama külotlu çorap takar; onu “uzun saç”mış gibi hayal ederdim. (Kilotlu çorapları saç yaptığımız oyunlarda benim adım “Bedriye” kardeşiminki “Naciye” olurdu. Asjdjdjfkjf.)

Bir gün öyle hızlı dönmüştüm ki kaşıktaki sarelleler svisss sviss diye beyazı ipeğin üstüne saçıldı hep. Wtf!! diye kaldığımı hatırlıyorum ama sona ne yapmıştım unuttum.

İşte böyle, o evi hayal meyal hatırlıyorum. Ama bana hiç de kötü gelmiyordu ev ve eşyalar. Mutlu ve hayatından aşırı memnun bir çocuktum.

Lojmanda yaşayan arkadaşlarımın evleri çok güzeldi. Ana-babalarının yurtdışında gittiği kongrelerden gelirken getirdiği oyuncaklar, biblolar, kırtasiyeler, kıyafetler falan olurdu. Yazın Antalyada “tatil köyü”ne, kışın erciyeste kayağa giderlerdi.

Ama hiç “Bizim niye bundanımız yok? Benim babam niye yurtdışına kongreye gitmiyor?Biz niye öyle tatillere gitmiyoruz?” diye sorguladığımı hatırlamıyorum. 

Parasızlığı, diğer arkadaşlarımla eşit şartlarda olmayışımı görmüyordum. Zerre sikimde değildi ansndndnnd 

Bir de Gülnur teyzeler var hikayede. Gülnur teyzeler bizim oturduğumuz apartmanın 1. katında yaşıyordu. Sonradan yeni yapılan bir apartmana taşındılar.

Yeni apartmandaki evleri çatı dubleksti! İlk kez öyle bir modern mimari görmüştüm.. hem şehrin içinde bir daire, hem de dubleks. 

Gülnur teyze dünya tatlısı bir kadındı. Çerkez güzeli; ince uzun bedeni, zarif yüz hatları, ela gözler, kısacık siyah saçlar, beyaz ten, karakteristik burun.. çok asil gadındı.

Evini de çok zevkli döşemişti. Bayılırdım onlara gitmeye. O ev benim hayallerimin eviydi. Geceleri hayal kurarken o evin bizim evimiz olduğunu hayal ederdim. Kendime o evden oda seçer hayalimde döşerdim. O evin içinde arkadaşlarımla oynar, partiler düzenlerdim... 

Gülnur teyzelerin ev, temsili. sdfgsdg

O ev bana gerçek hayatta da keyif verirdi, hayalimde de güzel duygular yaşatırdı. O eve gittiğimde evin odalarını dolaşmaktan daha çok mutfakta Gülnur teyzeyle muhabbet etmeye bayılırdım hatta.

Beni ilgiyle dinler, anlattıklarıma kahkahayla gülerdi. Sıcacık bir sevgiyle bakardı. 

Yani “kıskançlık, haset, öyle bir eve sahip olamanın ezikliği-burukluğu, hüznü” gibi duygular asla uyanmazdı bende.

Bazen düşünüyorum ben de şimdilerde... çocukların arkadaşları bizim eve gelince “Edoların havuzu var, bizim niye yok?” falan diye sorguluyor olabilirler mi? 

Bu havuzun esansı eksiktir agam

Bizim ev azıcık lükslü olsa da; yaşadığımız semt zengin muhiti değil. Çocukların sınıf arkadaşları arasında hali vakti yerindecene kalıyoruz biz.

Çoğunluğu bizim imkanlara sahip değil. (İmkan= Edo ve Mayanın kendilerine ait ayrı odaları olması, afilli tatillere gidebilmemiz, havuz ve bahçe olması falan) Böyle düşününce bi buruk hissediyorum işte.. ama sonra aklıma kendi çocukluğum geliyor böyle. Yok canım diyorum o kadar da zikinde değildir çocukların ısısısııs. 

Biterken: Almanlıqq serime bu yazıyla ara vermek istedim bugün. Almanlıq to be continued.. :)