Karantinanın 13. Günü

Ülkem adına olası bütün felaketlere hazırdım.. Savaş, iç savaş, terör, büyük ekonomik buhran, büyük istanbul depremi... Ne bileyim uzaylı istilası ve ya zombiler dışında “binlerce canın acı  kaybını, ohal ve sokağa çıkma yasağını; ekmeğin karneye bağlanmasını” gerektirebilecek olası senaryolar hiçbir zaman çok uzak olmadı bize.. 

Ama global ölçekte, aynı seyirle yaşanan; “Avrupa, ABD, Çin” gibi dünya devlerinin ebesini ziken bir pandemi?? Kimin aklına gelirdi ki? 

5 dakkada değişir bütün işler: 

9/11 ‘i ilk nerede, nasıl duydunuz? O sırada ne yapıyordunuz? Yanınızda kim vardı? Gibi anılar herkes tarafından çok detaylı hatırlanıyor. Çok ilginç geliyor bu bana. 

Ve ya Özal’ın ölümü, darbe gecesi ve saire.. 

İşte şimdi bu kategoriye “ev karantinasına girmeden önce en son nereye çıkmıştınız?” anısı eklenecek. 

Benimki kaşlarımı aldırmaya, Türk mahallesine gitmek. Akskdkdjd 

Gönül isterdi ki “o gün en sevdiğim efil efil  çiçekli elbisemi ve babetlerimi giymiş, eski bir Viyana kafesinde melange’ımı içerek kitabımı okumuş, Burggarten’da telaşsız ve keyifli bir yürüyüş yapmıştım” diye betimleyeydim o günü... 

Ama kedi tüyü kaplı siyah taytımla Songül abla'ya gitmiştim. “Formunu bozma ablacım, hafif dağınık ve doğal dursun” dediğim kaşlarımı “sus bagaayum! olmaz oyle şey! Ha buraya, Yozgat garıları gibi kalın kalın kaşlarla cezeysunuz” diye azarlayarak incecik almıştı.. (Kadınlık ve bakım üzerine başka fırçalar da yemiştim.) 

Kendisi ağır Rizeli olduğu için kızamamış, incecik alınmış kaşlarımı çatarak götüm götüm eve dönmüştüm. Zaten en sevdiğim çiçekli elbisem ve babetlerim diye bişeyim de yok. Isısısıs

Bugün ev karantinamızın 13. Günü! 

Her şey gayet iyi gidiyor. Söyleseler inanmazdım. Ev hayatında çok acayip şeyler oluyor. İşte o şeyler: 

-Harisle aramız çoğiyi. 

İlk hafta 7/24 telefon kulaklığı kulağına yapışık yaşadı. Malum şirkette kriz yönetimi. Ortalıkta, kulağında kulaklık,  Hitler almancasıyla konuşarak gezinmediği zamanlar çalışma odasına bilgisayar başına kapanıyordu. 

Öyle ki 2. Haftanın sonuna girerken, kulak içi kulaklık takmaktan orta kulak enfeksiyonu oldu sanırım :// (tekerleme gibi cümle) 

Ev hayatına ve çocuklara dair zerre katkısı olmadı tabii. Yediği yemeğin bulaşığını makineye bile koymadı.. ama ne yaptı? Her fırsatta bana teşekkür etti. Yalakalıklar, tatlışlıklar. “Aslansın kaplansın” diye bana gaz vermeler! Sürekli beni övmeler... kenarda köşede kıstırıp öpmeler.. ehehhueh

Bana bu yetiyormuş meğer! Azıcık taktir edilmek, güler yüz, tatlı söz... 

Ben de karşılığında Harise tek bir sitem bile etmedim, bütün iş bana kitlendi diye.

Normal zamanda 3 gün bile götgöte takılınca tosur tosur surat asan, tripleşen, laf sokan, kavga eden biz; şu 13 günde tek 1 gerginlik yaşamadık. 

-çocuklarla hiç bu kadar keyifli vakit geçirmemiştim.

Hem iki kardeşin ilişkileri güçlendi. Birbirlerine düşkünleştiler. Hem de birbirlerine mecbur kalınca şahane oyunlar kurup oynamaya başladılar.. 

Benimle sohbetlere, ev işlerine katılıma ve işbölümüne daha bir gönül verdiler; kurallara daha bir bağlandılar. 

Gözümün önünde bir çok yetenek geliştirdiler. 

-omlet pişirmeyi, ocağı çalıştırmayı, makineleri programlamayı öğrendiler. (Çamaşır, bulaşık, mikrodalga) 

-ilk kez keskin bıçak kullandılar (ve kullanmaya devam ediyorlar) 

-günde 2k koşu yapıyorlar (edo 3k), kondüsyonları arttı. 

-edonun boyu bile uzamış olabilir aksjdjjdf 

-edo düzenli kitap okumaya başladı. 

Mutluyuz, gülüp eğleniyoruz, birlikte olduğumuz anların tadını çıkarıyoruz. 

Gelelim bana: 

Ne haris gibi home office, kriz yönetimi, online toplantılar gibi işler başardım.

Ne çocuklar gibi yeni yetenekler geliştirdim. 

Harala gürele geçirdim günleri. Yemek yap, ortalık topla, çocukları eğle X5. Şeklinde döngüler halinde yaşıyorum bu günleri. 

Sanırım ilk kez ben çocukların programını değil, onlar benim programımı takip etti. Beni bu kadar rahatlatan, pamuk gibi eden şey bu his olmalı..

Programı ben belirledim! Hangi saatte ne yapılacak tamamen ben organize ettim (onların okulu, kursu, sporu, arkadaş buluşması gibi tantanalara uydurmak  zorunda kalmadan dilediğimce pay ettim zamanı) 

Kendi hayatıma onları buyur ettim! 

Yemek hazırlarken yardım istedim, koşuya çıkarken gelin benimle koşun dedim, kahve içeceğim zaman “yallah Arabistana” dedim, kitap okurken siz de kapın kitapları yanıma oturun dedim. Ben banyoda saçımı kuruturken, gelin siz de burda kendiniz duş alın dedim. 

Monopoly, uno falan tarzı oynamaktan zevk aldığım oyunları oynadık. Hama boncuklara sardık, zor puzzle’lar yaptık. 

Çocuk işi şakalardan değil, gerçek espriler yaptım. Güldüler! 

Yoga pozisyonları yapıp birbirimizi puanlıyoruz misal. “Aferim, bravo, 10 puan” yerine “öfff Edo çok tırt oldu bence 10 üzerinden 3 veriyorum” dememe bayıldılar! 

Yemek menülerini birlikte planladık, pişirmeden önce üzerinde tartıştık. Daha önce hiç denemediğim tarifleri birlikte denedik. Hamur açıp mantı bile yaptık. 

İlk kez zaman durdu ve ben kendimi, diğer insanları, anneliğimi, yeteneklerimi, başarıp başaramadıklarımı, yetip yetemediklerimi sorgulamadım! Akmayan zamanın ortasına kendimi bırakıp öylece salındım. 

Canım ne istiyorsa hesapsızca yedim. İlk kez sporu “kilo vermek, fit olmak, vücudumu güzelleştirmek” gibi amaçlar gütmeden, beklentiye girmeden yaptım. 

Hareketin insani bir ihtiyaç olduğunu hissettiğim için yaptım. “Hadi çok oturdum, kalkayım da koşayım” şeklinde içgüdüsel olarak gelen motivasyonlarla hiç yorulmamacasına yaptım. 

Ne bileyim işte, böyle şeyler oldu! 

Ben eve kapalı kalmayı, daha ne kadar böyle gideceğini, sağlığı ve ekonomik belirsizlikleri düşünüp dibe batacağıma; bunları görmeyi seçtim.

Bilinçli bir seçim değildi gerçi, bunları gördüm! Fark ettim, hissettim, şükrettim.. 

Ha elbette ki bütün günümüz yazıda lanse ettiğim gibi saçı fönlü instoş anası modunda geçmiyor ahshdhdhd

Çocukların çirkefleştiği, benim ciğerimin solduğu, sağda solda (daha ziyade watzapta agshsgsh) “hay amk nabıcaz bu işleri” diye konuştuğum anlar çok oluyor! Olmuyor değil!

Ama yine de, günün sonunda yatağa mutlu gidiyorum be! 

(Not: bu yaziyi dün yazmistim. bugün 14. gün...)