Über saçma çocukluk anılarım

şeker yutmam ve Neboş: 

Neboş anneannemin kardeşi. Çocuğu yok. Ama yeğenleri ve yeğen çocukları arasında kendisini ailenin fav’ı kabul etmeyen de yok. Dünyanın en süper büyük teyzesidir <3

Küçükken şu şekerlere bayılırdım.

Bayram şekeri kasesinde en çok bunlardan, sonra susamlı şeker ve dünyanın en leş çikolatası olan ender bulunurdu. 

Ender şoko piramit reis. Asla ağızda erimezdi ve donuk yağ tabakası gibi bişey bırakırdı. Ajsjdjdj

Sonradan kent elegan ve ece çikolatası çıktı da allahtan bu sefaletten kurtulduk. 

Bir diğer tırrek de bu. 

Neyse işte 5-6 yaşındayım. Şekeri ağzımda hunharca emerken zınk diye yuttum. O şokla ağlamaya başladım. 

Hem boğazımdan geçerken hafif bir tıkanıklık ve yanma hissi vermiş çok azcık canım acımıştı, hem de bişey olucak diye panik yapıp korkmuştum. O yüzden ağladım. 

O zaman Neboş beni çok ciddiye aldı. “Senin yaşındayken ben de sabun yutmuştum. Ohooo bu şeker de bişey mi? Benim yuttuğum sabun na bu kadardı (işaret parmağıyla orta parmağını birleştirip komple göster) Ben de o zaman ağlamıştım. Korkma kızım bişey olmaz” demişti. 

Ben şahsen ikna oldum ajsjdjdfjdj 

Geçenlerde de Maya pabuç kadar sakız yutup ağladı. Ben de ona aynı ciddiyetle kendi örneğimi verdim. “Ben de senin yaşındayken şeker yutup ağlamıştım, bişey olmaz” diye.. 

Asla Neboş kadar cool değilim tabi ki. Çünkü akabinde “pabuç kadar sakız çiğnemeyin, küçük küçük çiğneyin. Ağzınızda sakız varken hoplayıp zıplamayın hırtlağınıza kaçıverir hık diye gidersiniz allah muhafaza” tarzı bi kamyon nutuk da çektim :/ 

O değil de Neboş o sabunu nasıl yutmuş ya? Naparken mesela? Sorucam bunu yazın. 

Düşük bütçeli Ken: 

2 tane Sindy bebek vardı bende. Halam almıştı. (O zamanlar sindy barbieden daha taşaklıydı) Biri artistik patinaj buz patenciydi. Biri de güneş gözlüklü, bikinili, saçlar tostlu... Ne de severdim. 

Bkz. sindy reis. kuzenim SILAda bire bir aynisi vardi bunun.

Ken yok tabi. Onu kendi imkanlarımızla yaratıyoruz. Apartmanın alt katındaki “sağra spesyal” bi kampanya yapmıştı. 1 kavanoz şokella dolturtana leş bi plastik pazar barbisi hediye! 2 tane naylon barbiyi bu şekilde kapızlamıştık. 

Saçlarını sıfırladık, memelerini kesip düzledik sonra da göz kalemiyle sakal bıyık çizdik. Aşırı ucube bişey olmuştu yokluk Ken’imiz sndnndnfn. 

Bu hikayedeki play date’im Deniz. O zamanlar play date diye bişey de yok tabi. Deniz karşı komşu gızı. Bize her gün play date asjdjfjf 

Denizin müstesna peçete koleksiyonundan parçalarla sindylere çift kişilik nevresim takımı yapardık. Boş kutulardan mobilya; kaçık mus çoraplardan gece elbisesi yapardık. 

Deniz benden 3 yaş büyük olduğu için bu dekorasyon, kreasyon işlerinden hoşlanırdı asıl. Bense hem adam akıllı bi tasarım yapmayı beceremez (Deniz'in yaptıklarını kopyalardım anca) hem de bir an önce bu hazırlık aşamalarını bitirip “sindyle keni yiyiştirmece, dünyanın en boş diyaloglarını ve sikko senaryosunu yazıp konuşturmaca” falan kısmına geçmek isterdim. Ansndndnnd 

Tam bütün dekoru ve kıyafetleri hazırlayıp oyuna başlayacağımız sırada Deniz "ben sıkıldım bırakalım!" derdi. Offff var ya nasıl sinir olurdum belli değil. Yieaa ama hep böyle yapıyosun diye vik vik ağlanırdım. 

Sonra zamanı gelince tabi, aynısını ben de Sıla’ya yapmaya başladım. Sıla halamın gızıydı ve efsane sindyleri vardı. Ama malesef ben de sıla’dan 3 yaş büyüktüm :)

Atanamayan noel ağacı: 

Yine Denizle bigün kafaya koyduk. Yılbaşı ağacu süsleyeceğiz! Nerden heves ettik hatırlamıyorum ama denizlerin evde sanırım deve tabanı denen (şu yaşıma geldim, çiçek adlarını zerre öğrenemedim) 2 metrelik bi saksı bitkisi var. İşte onu süsliycez. 

tam olarak bundan. difenbahyaymis adi.. vay aq. 

Aldık başımızı çıktık sokaklara. Tek tek kırtasiye, züccaciye falan gezmeye başladık. Çocuk aklımızla 90lı yılların ve Sivas'ın tam ortasında “biz yılbaşı ağacı süslemek istiyoruz da, yılbaşı ağacı süslemelik süs var mı?” falan diye soruyoruz girdiğimiz dükkanlara. Tribi yiyip, terslenip “yok, mok” diye dehleniyoruz tabi her medet umduğumuz kapıdan. 

Sonunda bir dükkanda gençten bi abi duruma ayıktırdı da anca öyle ulaştık amacımıza. 

“Siz salak mısınız? Yılbaşı-noel diye gezmeyin ortalıkta. Sünnet süsü diye sorun öyle bulursunuz” dedi. Askjdjddj 

Aldık sonra sünnet süslerimizi, süsledik deve tabanımızı. (Bitki deve tabanlığını koruyor. 30 yıldır kanıksamış olduğum bilgiyi updatelemem zor) 

Sonra da gelsin 2,5 lt kolalar, kuruyemişler mandalinalar. Vur patlasın çal oynasın noel queyfiiii. 

Dilimin metale yapışması: 

Hep Sivas'tan gidiyorum bu gün. Bu anım da Süğas'tan gelsin. 

Çok memleket gezdim böyle soğuk görmedim. Ya da termal içlik, ısı yalıtımlı mont-eldiven, polarlı bere vs bilmememizin etkisi de olabilir bu taşak çatlatan soğukları.. 

Zira montun kapşonuna 2 tur dolanan el örgüsü orlon atkı ve yün külotlu çorap kendimizi winterprooflamada yegane yöntemimizdi. 

Bir sabah vicdanless anam o soğukta beni ekmek almaya yolladı. “Saçakların altından yürüme, 2 metrelik devasa buz sarkıtları beynine düşüp vefat etmeyesin” diye tembihlemek suretiyle ajsjdjjdjfjf 

Yerlerde kapkalın bir buz tabakası olduğundan fıtı fıtı yürüyerek fırına vardım. Fırının önünde 3-5 kişilik bir kuyruk. Beklerken canım sıkıldı. Fırının dış cephesindeki donmuş metal kaplama ilk parti sıcak ekmeğin buğusuyla öyle güzel; pamuk gibi, mat bir görünüm almış ki adeta büyülendim. Gidip hemen çaktırmadan yalamak istedim ansjjdjdjdj

Dilimi değdirmemle dilim yapıştı. Çıkmıyor! Sırada bekleyenler “ah yavrııııım dur kıpırdama” falan diye başıma toplandı. El birliğiyle kurtardılar beni. 

Dilimin ucundan minik bir doku koptu ve kanadı amk. O neydi gız!! 

Eve gelip anneme anlattığımda çok üzülmüştü ama. Skdkdkdkjd 

Hala da “anne dilim nası yabışmıştı ısısııs” diye hatırlattığımda “ay cnım yhaa” diye üzülür, gelir sever. 

Çocukluk anılarımı hatırladıkça anamgilin rahatlığına hayretler ediyorum ya. 

-İşlek caddelerden karşıya geçmeli bakkala çakkala gönderilmemiz. 

-hayvan gibi yokuşlarda son sürat bisiklet sürmemiz (kasksız) 

-nerde olduğumuz belli olmadan akşama kadar orda burda sürtmemiz, aileminizin tanımadığı arkadaşların evlerine girip çıkmamız

-oto koltukuz, emniyet kemersiz uzun seyahatler. 

-camda kapıda balkonda hiçbir korunak olmayışı

-ilaçlar, deterjanlar hep ulaşabileceğimiz yerlerde... 

Resmen şansa yaşamışız. 

11-12 yaşlarında gece yarılarına kadar panayırda takılıyoduk mesela Çardak’ta. Panayır zamanı kalabalık, curcuna, gürültü, karambol; hırsızın uğursuzun cirit attığı bir ortam. 

Neboş'un kankası Sevilay teyze “çingen çocuklar götünüze pandik atar valla, kalabalıklarda dikkat edin“ diye tembihlerdi. Ansnsndn 

O ortamda çingen çocukların götümüze pandik atması başımıza gelebilecek musibetlerden en tehlikesizi oysa ki... 

Vallahi de anksiyetem azıyor işte bunları hatırladıkça.