Nasıl külo verdim?

Geçtiğimiz ilkbahar, mart sonu-nisan başlarıydı sanırım (o aralar burada da az ağlanmadıydım), ani bir kararla külo vermeye azmettim.

Hamilelikleri ve lohusalıkları saymazsak gördüğüm en über kilo 64; son 3 yıldır sabitim 62’ydi. 

3,5 aylık sıkı bir programın sonunda 7 kilo verdim. Temmuz ayında memlekete gittikten sonra 1 kiloyu da orda bırakmışım. Etti mi sana 8! Güncel halimle 54 kiloyum (boy 1.67)

Ünsüz bilogır başakito plajlarda bikiniyle işte böyle objektiflere yakalanamadı. Çünkü plaja gidemedi. Ansjsjdjdj bikinisini giyip yatak odasında foto çekiyordu sapık gibi. 

34 beden giyiyorum, xs giyiyorum diye hava attığıma bakmayın. Onlar tamamen tekstil firmalarının son yıllarda beden algısını manipüle etmek ve biz tatlıqıssları kekleyip daha çok satmak için geliştirdiği zottirik kalıplar sayesinde öyle olabiliyor. Yoksa 54 küloyla 34 beden giymek bana da hiç inandırıcı gelmiyor ahsjdjdjfkfk

bkz. kot 34, biluzz xs. ben bunu giyiyorsam 48 külo qisslar ne giyiyor?

Kiloları verdikten sonra argadaşlarımın sürekli arkamdan götümü kesmesi, konu-komşu aile eşrafı kadınların “nası verdin gız” diye sorgu odasına alıp itirafa zorlaması ve buraya yorum bırakan tatlıqıssların merakı bende bir basın açıklaması yapma isteği uyandırdı. ehueheue. 

Hepsini uzun uzun anlatacağım (tatava yapma taktiklere geç dediğinizi duyar gibiyim şu an ahshshdj) ama en baştan spoiler’ımı vereyim: hiç kolay olmadı ahshshhd

Zaten soranlara da “yha canım, abur cuburu kestim, çocukların peşinde koşarken falan da gidivermiş öyle 3-5 kilo” asla demedim. Ebem zikildi dedim, ebem. 

Gelelim sürece.

Beden olumlayabilen, kendini her haliyle sevebilen bi insan değilim malesef... 

Yıllardır bu konu içime dertti. 

Hem aynaya baktığımda gördüğüm suretten memnun değildim. (En kötüsü de fotoğraflarda kendimi görünce şok olmaktı ahsjsjhd size de oluyo mu o ya? Aynada “eh fena değil” gibi, fotolarda acı gerçekler?)  Hem fazla kaçırdığım öğünler, tıkındığım abur cuburlar sürekli bir pişmanlığa, kendimi suçlamaya dönüşüyordu. (Saçma sapan binge eating ve akabinde yaşanan “Neden bunları yedim ki şimdi aq” hissini bildiniz mi?) 

Hem de çevremden tepkiler, kilo vermem gerektiğine dair imalar, eskiden ne kadar zayıf olduğuma dair hatırlatmalar canımı sıkıyordu. 

Ben her zaman “evet yhaa sağlıklı beslenmek lazım, süpor yapmak şart, zayıflamak farz, şekeri kesmek sünnet” diye içimden ve dışımdan bolca mızırdanırdım ama aksiyona geçmek yıllarımı aldı. 

Bir sabah kalktım (pazartesi değildi) ve kendime “tamam artık ben başlıyorum büyük başkan, bu kilolar verilecek” dedim. 

diyetin ilk haflari.. bir nevi 'before' fotosu

Ne yapmam gerektiğine dair hiçbir fikrim yoktu. Sağdan soldan okuyup, duyduklarımla kör topal-deneme yanılma yöntemiyle ilerledim. 

Ne yapmayacağımı biliyordum sadece. “Şok diyet, 2 haftada 10 kilo verdiren diyet, lahana suyu içme diyeti, yeşil smuğti  zıçma detoxu, mucize zıttırıvıt çayı, aç karnına sirke, at skine kelebek” tarzı hiçbirşeye prim vermeyeceğimi biliyordum mesela. 

Beklentimi realistik tuttum en başta. Sürecin zor olacağını, uzun süreceğini, sıkı disiplin gerektireceğini (haftada en fazla 400-500 gram vererek 3-4ayda kaportayı toparlayabileceğimi) hesap ettim. 

Başlarda daha agresif yöntemler denesem de (ketojenik beslenme mesela) kısa sürede carb-yağ-protein dengelerini, günlük aktivite türlerini, vicudumun verdiği tepkilere göre değiştirip dönüştürerek kendi bedenime en iyi gelen yöntemleri keşfettim. 

Bu herkes için değişir. Buna ikna olmuş durumdayım şu an! Derhal sizi de ikna edeyim.

Mesela kimi bünye az ama sık yemeli, ara öğünlü, kalori hesaplı beslenmeye hızlı tepki verirken; kimisinde uzun açlık döngüleri işe yarar. 

Kimisi uzun yürüyüşlerden sonuç alırken, pilatesle şekillenirken; kimi kas yapıları kısa ama hayvani work out larla iflah olur. 

Nasıl kaşımız gözümüz, huyumuz suyumuz biricikse; metabolizmalarımız da öyle.

Şu an aşırı keko konuşuyo olabilirim tabi ama bence bu olay böyle :D 

Ayrıca her yöntemin kendine göre bir takım fiziksel (kan şekeri düşmesi, halsizlik, baş ağrısı, yorgunluk) ve/veya psikolojik (irade konusunda aşırı zorlanma, mutsuzluk, bıkkınlık) zorlukları olabilir. Diyet türüne adaptasyon her bünyede farklı gelişebilir. Zorlandığımız noktalarda “birşeyleri yanlış yapıyor olabilirim” diye alarma geçip yeni düzenlemelere gitmek gerekebilir. 

Yani kısaca şunu söyleyebilirim ki “diyet listeni ver biz de aynılarını yiyek, hangi spor tatlıqıss biz de nasiplenek” diye bir formül ne yazık ki herkesin yüzünü güldürmeyebilir. 

Ama tabi ki hepsini anlatıcam yine de ayıpsınız ;) kıpsss

İlk adımım abur cuburu, junk food’u ve rafine şekeri kesmek oldu haliyle. 

Cips, püskevit, şokonella, kavrulmuş tuzlu kuruyemiş, pizza hamburger falan aşırı faşist bir şekilde hayatımdan bir süreliğine dehlendi. 

Çikolata çok canım çekerse sadece 1 kare! O da haftada 3-4’ü geçmez. Meyve de çok kısıtlı yedim (yine haftada 3 porsiyon maksimum) onu da “ödül” mantığında yapmadım. (Fino muyuz ayol “ödül maması” yiyelim.) Canım isterse... 

Tam 1 instagram gızı gibi, doğumgünlerinde pastalardan bir çatal alıp bıraktım. Evde günlerce duran 1 külo baklavadan toplamda sadece 1 dilim yedim. Börekten ısırık bile almadım... alkol: haftada 2 kadehi geçmedim. 

Yani “diyet bükücü” besinlere karşı tutumum bu oldu. Bunları asla yemedim. 

Başlarda aşırı zorlandım. Bütün gün burnumda pideler, leahmeacunlar, supangleler uçuştu. Marketteki püskevit reyonlarına gözlerimle ekmek bandım. Buzluktaki ben and jerrys dondurmayı %100 düşünce gücümle erittim. Bunu yaparken uri geller’a dönüştüm ansnsnndnd

Ama ilk birkaç haftayı atlatınca canım o kadar da çekmez oldu. Gün içinde aklıma bile gelmiyordu artık “offf şu yemek olsa da gömsek” düşünceleri. 

İkinci adım; Akşam 6-sabah 10 arası, 16 saatlik bir açlık döngüsü oluşturdum (“if” denilen olay) 

Benim için zor olmadı bu. Çünkü zaten minnoş bir gizli şekerim var, sabah açlık şekerim yüksektir. Gündüz açlıkta zorlanırım ama gece aç yatsam uyuyabilim. Kalkar kalkmaz yemeyi de sevmem. Aç karnına 2 fincan sütlü kahve içmeden kahvaltı etmem normalde de. Saat 10 gibi acıkıp kahvaltı ediyorum. (6da kalkmama ve çocuklara kahvaltı hazırlamama rağmen hatta) -bunlar işte hep kişisel özellikler misal-

Akşam 6dan sonra yememek de başlarda biraz zorladı ama bitki çayı içip çok acıkırsam hıyar kemirerek idare ettim. (Kesmediyse 2-3 yarım ceviz ve bir ince dilim kaşarın da gideri vardı)

Saat 10daki kahvaltım şu 3ünden biriydi. Kafama göre bunları döndürüp duruyordum.

-2 yumurtadan peynirli omlet (no ekmek) 

Ve ya

-3 yemek kaşığı yulaftan sütlü meyveli poridge 

Ve ya

-yarım dilim tereyağlı tam tahıllı ekmek, kibrit kutu peynir+ 1 haşlanmış yumurta yeşillik, domat, biber. 

Ara öğün yok. Öğlen 2 civarı yemek. Protein-sebze (1 elimizin ayası büyüklüğünde et, 2 avcumuzun içini dolduracak sebze; porsiyon boyutu bu) -sebzeden kaçmadım. Örneğin Mantar, mısır, havuç, bezelye gibi sebzeler diyetlerde pek tavsiye edilmezken; ben sağlık açısından değerlendirdim. Sebzeleri çeşitlendirmek adına her renkten sebze tükettim. (Sebze bizim en büyük dostumuz. Yeşil, sarı, kırmızı, turuncu, beyaz, mor; renk renk sebzeler!)

Akşam 6da çorba-salata (öğlen ve akşam yer değiştirebilir) 

Ekmek ara sıra kahvaltıdaki yarım dilim haricinde hiç yemedim. Pilav-makarna-patates hiç yok. Bakliyat (fasülye-nohut) salatalara kattım. 

Bu diyeti sürdürülebilir kılan tek şey: yediğim şeylerin aşırı lezzetli olmasıydı. Kalori saymadım. Salatayı yaptığım vakit min 500-600 kalorlik salata yaptım misal kendime absbsbsbdb. Hellimler kızarttım, avokadolu mangolu hardallı ballı soslar yaptım. Kahvaltıda zeytinyağından-tereyağdan, tam yağlı peynirden kaçmadım. Baharatlar kullandım. 

Kendime hazırladığım yemekler gerçekten süper lezzetliydi. Keyif alarak yedim. Yemeklerimi üzerinde düşünerek, özene bezene hazırladım. Yemek saatlerini şölene dönüştürdüm. 

Böylelikle hem yeme miktarını-porsiyonları az tutup midemi küçülttüm; hem de kalori alımında bir anda laps diye düşüş yaşayıp hızlı kilo vermedim. 

Kuru kuru yağsız marul-salata, tatsız tuzsuz kara buğday modunda şeyler de hiç yemediğim için diyete isyan etmedim. Neler “yiyemeyeceğime” değil, neleri keyifle “yiyebileceğime” odaklandım.

Şu an artık diyet yapmıyorum. Ama hem midem küçüldü, (küçük bir tabak bişeyle ekmeksiz doyabiliyorum) hem de nefsim sağlam köreldi diyebilirim. Diyetin en büyük getirisi bence buydu.

Özetle diyet kısmında yaptıklarım bunlar oldu. Tabi ki sizin aşırı cahil olduğunuzu var sayıp “diyetisyeninize ve doktorunuza danışmadan bunları yapmayın” diye uyarma ihtiyacı duymuyorum şu an ahshshdhjd ama dediğim gibi sizin için en optimal kilo verme yöntemi çok daha farklı olabilir. Kendiniz keşfedeceksiniz süreç içinde zaten bu kafalara girdiyseniz eheueh 

Gelelim süpora! Aman yarabbi beni gömen kısmı oydu asıl ahshsjjdjd

Haftada 2-3 gün 5k koşu, her gün yarım saat (15er dk sabah-akşam) hiit diyeyim siz anlayın :((

Hatta diyeti bitirdikten sonraki ay “badi’ye” yazıldım. Ansndnjdjd 

Yazlıkta leşo bir “badi” salonu vardı (bakın fitness, gym falan değil badi! Bildiniz mi badi salonunu?) kardeşim “badiye mi gidion ehe mehe badici başak” diyerek gülmekten altına işiyodu ama ben gittim. Badi salonunun havasından mıdır suyundan mıdır her gelişimde de “30 külo bench press bastım kanka” falan muhabbetleri yapıyodum gardaşıma ashdjfjjfjd. Badiye gitmem yazın en büyük taşak konusuydu.

Ama ağırlıklarla çalışmanın hazzını orda yaşadım. Muazzam olay! 

Spor konusunda diyet kadar dirayetli ve çelik iradeli olamadım yalnız onu diyeyim. Bu saydığım (5k koşular ve her güne hiit’ler) hedeflediklerim ve en iyi skorum olan haftalarda uyduklarımdı. Aralarda çok saldım onları (mesela sadece 1-2 gün koştuğum haftalar ve ya hiit leri boş geçtiğim günler çok oldu. Olmayaydı abs’leri çıkarmıştık zaten şimdiye hey yavrum hey) 

Kendimce evimde iyi kötü bir düzen kurmuş, beslenmemi hale yola sokmuştum. En büyük korkum “ ya yazın türkiyeye gidince kilo alırsam” dı...

Çünkü karbonhidratlar, ballı börekli kahvaltılar, mangallar mezeler, anne yemekleri, dışardan söylemeler, tatlılar falan gırla gidecekti. Böyle ortamlarda kendimi kısıtlamak ve darlamak istemiyordum doğrusu... 

Korktuğum gibi olmadı. Porsiyon kontrolünü iyi yaparak sofrada olup da canımın çektiği her şeyden yedim. Ekmek-makarna-pilav yememeye devam ettim. Sabahları börek-gözleme-poğaça kısmını pas geçip yarım simit-peynir ve yeşilliklere odaklandım mesela. 

Mangal günleri sadece et ve bol salata. Fav. mezelerimden 1er kaşık koydum tabağıma. 

Dışarıdan pizza-pide falan söylediğimizde inanır mısınız 2-3 dilim beni kesti! Daha fazlasını yemedim.

Vicudumun son halinden ve gelen iltifatlardan o kadar memnundum ki bunu sabote edecek yeme ve hareketsizlik davranışlarına gönlüm razı gelmiyordu zaten. Dana gibi yediğim junk food’lu bir öğün olursa onu bir sonraki spor seansıyla ve ya bir sonraki öğünle mutlaka dengeliyordum. 

Çünkü daş vicutluluqq yan gelip yatma yeri değildir. Asjsjdjjdnd. 

Sonuçta korktuğum gibi olmadı; gayet keyifli bir şekilde, kilo almadan (aksine daha da vererek) tatili atlattım. 

Ağustostan beri 54te sabitim. Sağlıklı beslenme, dikkat etme, hareketsiz kalmama rutinim devam ediyor. Yeni hedefim: spora abanıp kasları hafif belirginleştirmek ve kilo olarak da 52-53 bandında sabitlenmek. Bakalım onun kafası ne zaman gelecek?  Ne zaman disiplinli bir rutinle sporu oturtacağım? Kıfffssmet. 

Tabi ki kilo vermiş insan özgüveni denen bişey var. Uzun uzun anlatmak, kendimce akıl fikir vermek çoğoşuma gidiyor bu muhabbetler açılınca eheuheu. 

Ama yine de “ekmeği keseceksin. Şunu yemeyeceksin, bunu yapacaksın, yılmazı meseneden silecehsin” tarzı çaçaronluklar hoşuma gitmiyor. Kilo vermenin tek bir yolu olduğuna inanmıyorum. 

Çok zayıf olmak istemek, sürekli bu mevzuları takıntı haline getirmek de; homini gırtlak tumba yatak takılmak da zarar bünyeye. Orta yolu bulmak lazım. 

Yazarken gaza geldiğim için kendi izlediğim yolu anlattım sadece. Yoksa beslenme ve diyet konusunda zırnık itibarım olduğunu düşünmeyiniz :)) 

görsellere devam.. burda 58 kiloyum (diyet süreci)

burda 56 kilo..

Konuyla ilgili maşallahlarınızı fav.larınızı alırım, sorularınızı cevaplarım, detaylara girerim arzu ederseniz tatlı qısslar. Şimdilik huzurlarınızdan çekiliyorum. Isısısısısı

ciaoooo