Beslenme evrimim ve devrimim

25 yaşıma kadar kiloyla ilgili hiç bir sorunum olmadı. 

Çocukken sıkı etli, kaslı, çevik bi çocuktum. Her zaman iştahlıydım. Cılız, çiroz, “yemiyorsun, ye” muhabbeti ve yemek pazarlığı yapılan bi çocuk değildim. 

Ergenlikte ona keza. 

Genç yetişkinlikte ayıptır söylemesi daştım akskdkdk 

ben kizken 48 küloydum 

kayla olsa begenirdiniz, ama bu basakito (beyaz sortlu-22 yas)

Ama işin ilginci neredeyse 28lerime kadar “diyet, spor, sağlıklı beslenme, temiz beslenme” kavramlarını hiç bilmedim. 

Adından başka bişeyini bilmediğiniz bi kavram düşünün. 

Karşılaştırmalı İran edebiyatı, des cartes’ın kartezyen dualizmi, arıcılıkta temel hususlar falan gibi bi konu mesela... 

işte benim de konuyla ilgili bilgim ve alakam bu kadardı. Bazı kızlar zayıflamak için “eti form” yerdi, diyet denilince aklıma gelen tek şey buydu. 

Çocukken anam ne pişirirse yerdik. Bazı yemeklere isyan eder (kereviz, pırasa, yayla çorbası gibi) bazılarını (kuru fasülye, etli-sebzeli-patatesli sulu yemekler mesela) önümüze konulunca yerdik. Bazılarını da tabi ki ayıla bayıla yerdik (köfte, pirzola, domatesli pilav, erişte) 

Annemin bize sağlıksız/paketli yiyecek kısıtlaması hiç olmadı (kendi de çok sever mehehe) 

Evimizden bisküvi, gofret, cips, kola, ice tea, meyve suyu vs eksik olmazdı. Markete gider hep birlikte keyifle sepete doldururduk aburu cuburu. (Doldururduk dediğim adam başı 1 paket cips, birer topkek, kornetto dondurma, birer bişey falan şeklinde ama koca poşet ederdi o da.) 

Annem her gün günlük yemek pişirirdi. Bazı günler 3-4 kap pişirir, dolaba atardı. “Acız, ne yiycez?” sorusunun cevabı her zaman “dolapta dolma var, ıspanak var, sulu köfte var. Isıtın yiyin” gibi ev yapımı alternatifler olurdu. 

Dolapta dondurulmuş hazır pizza (küçük boy), patates kroket, sucuk-sosis, ketçap mayonez gibi “lezzetli” yiyecekler de olurdu. 

O gün evdeki yemeği beğenmediysek ve anam evde yoksa bunları yapar yerdik. Anam evdeyse yemeğe isyan etsek bile izin koparamazdık. “Barbunya-pilav var. Ne pizzası? Önce onu yiyin, o kadar uğraştım, çöpe mi gitsin? hadi bakıyım” diye mutfaktan dehlenirdik. 

Yani kısaca kendi içinde sınırı olsa da bize “sınırsız” gibi gelen sağlıksız besin hakkımız vardı. 

Bu abur cubur tayfanın sınırlı olmasının nedenini maddi diye kodlamıştık gerçi sanki. Yani maaş günü süper markete aylık alışverişe gidilir, orada vur patlasın çal oynasın sepet doldurma hovardalığı yapılır, stoklar tükenene kadar da idareli yenirdi bunlar. Aynı şekilde günlük harçlığımızla da her gün marketten 1 algida dondurma ya da 1 çikonat ya da 1 kola falan alabiliyorduk. Ama her gün sadece 1 tane bişeye yetecek para. 

ha bi de bakkal alternatifleri bunlardi askdjkashjd. öyle simdiki gibi zibilyon cesit yoktu.  hobby ne yaa :/

Bunun sınırı “sağlıklı beslenmek zorunda oluşumuz, paketli gıdanın über zararlı oluşu” falan değil; her gün öküz gibi abur cubur yiyecek paramız olmayışıydı aakskskkd -yani şimdi düşününce bana öyle geliyor. 

“Sağlıksız besin” adına en çok dinlediğimiz nutuk; kepapçı, hamburgerci, tostçu, pizzacı gibi yerlerin sağlıksız oluşuydu aahhahdhd (orada içine ne katıyorlar belli değil, gelin evde yiyin) 

old but gold

Gelelim spora. Okuldan gelince hemen üstümüzü değiştirir, dışarı koştururduk. ip atlama, yakalamaç, azma kudurma tarzı oyunları köpeğimiz çıkana kadar oynardık. Ergenlikte de paten-bisiklet, voleybol, koşturmaç-su savaşı, uzun uzun turlayarak bütün siteyi yürüyüş; ama yine sürekli hareket. 

Evin içinde de oturduğumu bilmem. Ya müzik açıp kan ter içinde kalana kadar dans ederdim. Ya yatak tepelerinde zıplardım. Kardeşimle itişir kakışır yine terlerdik. Tv izlerken bile götümün üstünde oturamaz, amuda kalkar, bacaklarımı şpagat açar, saçma sapan hareketler yapardım asjjsjdjjd 

Kısaca sağlıklı besleniyorum/ beslenmiyorum; spor yapıyorum/yapmıyorum gibi bi kavram yoktu.

Nasıl ki analar yüzyıllardır çocuklarını bi şekilde, belli rutinlerle modellerle uyutmuş ama bunun adına “uyku eğitimi” dememişler; ben de mesela hareketli bir günün ardından “bugün iyi kalori yaktım” demedim. "Bugün iyi yoruldum" dedim... "bugün çok sağlıklı beslendim" demedim "allah ne verdiyse yedik" dedim. "Sağlıksız beslendim" demedim, "nutellanın mına koydum" dedim askskdkkdkf.

Ne zaman ki üniversitenin son yıllarına geldim, o zaman ilk darbe uyku düzenimi skertmek oldu. Sabahlara kadar boş beleş muhabbet-gıybet, lost izlemek, alkol, bar-pavyon; akşama kadar uyumak, kalkınca fast food yemek... gecenin bi yarısı Waffle yemek, 24 saat açık mekanlardan eve dürüm söylemek, bar çıkışı ıslak hamburger-kumru gömmek, hareketsizlik... 

20-25 yaşlarım arası böyle geçti. 

Ve ben yarın yokmuşcasına yaşamak ve yemekten 38bedenlere çıktım. Ama o arada bile “ay sağlıksız, ay kilo yapar, ay bu saatte bu yenmez” falan diye hiç düşünmedim, kendimi hiiiiiç kısıtlamadım! Gönül rahatlığıyla her istediğimi gömdüm.

Kilolarımla ilk yüzleşmem gelinlik seçimi zamanımda yaşandı. (Kezban gibi 25 yaşında evlendiğimi belirtmeme gerek var mı bilemedim tatlıqısslar askskdkkd) ilk kez o zaman farkettim ve halime üzüldüm :( belim kalınlaşmış, simitlerim çıkmış, kollarım patlıcanlaşmıştı :(( hayal ettiğim silüet gelinlikler beni iskele babası gibi gösteriyordu.... 

Moralim bozulsa da üstünde durmadım. Silüetten vaz geçtim, kezo model bir kabarık gelinlik seçtim. Yani kısaca vicudumdan memnun olmadığımı ilk kabullendiğim o anda kilo verme arayışına, motivasyonuna girmedim.

kezonovias marka gelinligim ve ben (harisin ifade ahsjahdskah)

Şimdilerde ise en büyük gündemimiz sağlıklı beslenme-çocuğu sağlıklı besleme oldu. 

“Sağlıklı beslenme” konseptinin içime dert oluşu tam olarak ne zamana tekabül ediyor onu tam hatırlamıyorum ama diyetle ilk tanışmam gebelik dönemimde oldu. 

Gebelik şekerine bağlı, tabi ki tek suçu şekere atmak olmaz agop’un kazı gibi yemem yüzünden de olabilir askdkfk, aşırı ödem ve kilo problemim oldu. 

Gebelik şekeri tespit edildikten sonra (20. Haftaların sonuna doğru) diyet danışmanıyla bir diyet planladık. -danışmanı devlet Hastanesi tahsis etti, ekstra para ödemedik- çok sıkı bir diyetti.

Meyve ve basit karbonhidratlar hiç yoktu. Nisasta iceren sebzeler yoktu. Bulgur, kinoa, tam buğday ekmek gibi carb.lar bile aşırı kısıtlıydı. Diyete harfiyen uymama ve insülin iğneleri kullanmama rağmen, hatta günde 5 kez parmaktan şeker ölçümü yapmama rağmen her hafta 1-2 kilo alarak gidiyordum. Haftada 1 tartılıyor, her tartıldığımda ağlama krizine giriyordum :((( 

60 kiloyla başladığım hamilelik 92 kiloyla sonlandı! 

komikli foto alti yazisi bile yazamamak... o derece travmatize olmak :(

Doğumdan sonra şekerim normal aralığa düşünce ödemlerim indi, kilolar hiç bişey yapmadan 1 sene içinde kendiliğinden gitti. (2 kilo fazlam kaldı gebelik öncesi kilomdan, yani 62ydim) 

Ama o dönem kilo yüzünden o kadar büyük bi travma yaşamıştım ki atlatmam yıllar sürdü. 

İkinci gebeliğimde çok kontrollü beslendim ve her gün yürüdüm. (O zamanki kilo muhabbetlerimi merak ederseniz bloğun ilk yazılarından olan gebelik günlüklerimde bolca bahsetmiştim) 

Maya 7 aylık olduğunda diyet yapmaya karar verdim. Emzirirken yapılabilecek diyetler vardı. Diyet dediğim şekeri ve beyaz unu kesmek, bolca protein, meyve-sebze tüketmek, badem-ceviz yemek, bol sıvı... kulağa gayet sağlıklı ve mantıklı geliyor di mi?

Ama sütüm kesildi... (kesinlikle aç kalmadım ve cahilce bişey yapmadım bunu belirteyim) 

Gerçi ben bunu göze almıştım. Zaten sütüm edoda olduğu gibi on numara değildi. Maya memede durmuyor, emzirmeler işkenceye dönüşüyordu. Sütü sağarak içiriyordum. 

Ayrıca kilolarım yüzünden aşırı mutsuz ve takıntılıydım. Benim psikolojim daha önemli! Böyle mutsuz, bıkkın, küskün olup darlanarak emzireceğime varsın süt müt olmasın. Çocuk zaten alacağını aldı. Ama ben kilo verip bedenimle barışayım diyordum. 

Nitekim öyle de oldu. 3 ay içinde 10 kilo verdim ve yine Doğum öncesi kilom olan 62ye döndüm. (Yıllardır 62yim gram oynamıyor. Diyet ve spor yapmıyorum. Ama hunharca da yemiyorum. Sabitim)

Şu an gelmiş olduğum noktada ise, sağlıklı besin, işlenmiş gıdaların zararı, şekerin ibneliği, karbonhidratın götlüğü, hastalıklar, kanserojenler, kilo almalar falan derken; bu konuyu düşünmediğim bir anım, vicdan azabı ve pişmanlık duymadan tükettiğim 1 öğünüm bile yok... 

benim bu :P

Çocukluğum, gençliğim, kilo almam, sağlıklı ve fit olmak, çocukları nasıl beslemem gerektiği falan konularında kafam allak bullak. 

Yani sıkı sıkıya sarılacak bir yöntemim yok... kafama hiçbiri yatmıyor. 

Hayatımdan birşeyi çıkarmak konsepti beni tedirgin ediyor. Sınırları çok net olan, içinde benim insiyatifim olmayan her şey beni tedirgin ediyor. 

Yani şekeri hayatınızdan çıkarın, bisküviyi eve sokmayın, börek yallah Arabistan’a! Gibi şeylerin uygulanabilir olduğunu düşünmüyorum (kendi adıma) 

Bir de bu diyet-sağlıklı yaşam-spor hedelerinin bizi bu kadar darlaması, gün içinde 50 kez aklımıza gelmesi tamamen insta-feys-sosyal medya yüzünden. 

Elbette ki bu tartışmalar hep vardı. Ama akıllı telefon yokluğunda asla bu kadar maruz kalmıyorduk. Şu an elimizi telefona attığımız her an önümüze bir görsel düşüyor: ya diyet menüsü, ya güzel vicutlu bir tanıdığımızın bikinili fotosu, ya spor fotosu, ya bilmemnenin zararları, ve ya kafa karıştırıcı binlerce sağlıklı yaşam zımbırtısı... 

su fotolardan gunde 850 tane görünce, yedigin ekmek bogazina diziliyor mesela...

Hal böyle olunca, sürekli aklımızda bunlar oluyor. Ve ben artık kendimi suçlamaktan, bunları düşünmekten bıktım. 

Ve ilk adımı attım. Ketojenik diyete başladım! Keto hakkında yazmıycam, zaten benim de bildiklerim netten araştırdığım kadar. Diyetisyene uzmana falan gitmiş değilim. Kimseyi yanlış yönlendirmek istemem. 

Referansım: beyim ehehehe. Geçen sene keto diyetle ve tam bir instagram gızı gibi beslenerek 7 kilo verdi. Ve kas kaybı yaşamadı. Diyeti bırakınca da verdiği kiloları geri almadı. (1sene oldu) 

Şimdi birlikte tekrar başladık. Hedefim 7-8 hafta tamamen keto beslenip, hedef kiloma inince, low carba geçmek. Ama tabi ki onu da diyet şeklinde değil de “yaşam tarzı” olarak uygulamak. Yediğime içtiğime dikkat etmek, ama canım çektiğinde, mükellef bir sofra ortamı olduğunda, argadaşlarımla buluştuğumda falan istediğimi yemek. Ayı gibi yediğim bir öğün olursa vicdan azabi cekmeyip, pisman olmayip onu sonraki öğünlerle dengelemek... 

Hadi bakalım allah utandırmasın :) 

Not: yazı uzun oldu, ama görüyorsunuz ne kadar derdoyum bu konuda anajsjdjdjd yazayım da rahatlayayım istedim...