Başakito’ya Paskalya şoku

11 günlük Paskalya tatili resmî olarak bu gece bitti. Çünkü çocukları yatırdım ve şu an bu satırları yazıyorum. 

Yarın sabah kreş başı. 

Tahmin edersiniz ki 2 çocukla bütün gün evde olmak baya bi zorladı beni. 

Havalar (son 2 gün hariç) bok gibiydi. Soğuk ve rüzgarlı... Soğuk moğuk dinlemeden her gün 45dk-bi saat dışarı çıksak da hiç keyifli olmadı. 

Aslında tatil boyunca çocukları kreşe dehleme şansım vardı. Ama şöyle: bizim muhitte 2 kreş var. Tatilden 2 ay önce çocuğu yollayıp yollamayacağınıza dair dilekçe veriyorsunuz. Ve gönderilecek çocuk sayısına göre hangi kreşte hangi sınıflar açılacak, başlarında hangi öğretmenler duracak sonradan belirleniyor. 

Durum böyle olunca ben de tanımadığı çocuklarla, tanımadığı öğretmenlerle başka binada kreşe gitmesinler; 1 hafta için strese girmesinler diye hiç vermiyordum çocukları bu gibi durumlarda. Ancak bu tatilde bizim sınıfta bizim öğretmenle oldu bir grup pehhhh. Hay kafamı zkeyim keşke vereymişim çok dedim. Ama nerden bileceksin... 

3 yaşından büyük Çocukları kreşsiz, evde eğlemek gerçekten zor... çünkü canları sıkılıyor. Sürekli bi aktivite istiyolar, ekşın istiyolar, arkadaş istiyolar... 

4 güne arkadaş çağırmalı program yapmıştım. 2 tanesi iptal oldu. Bi kere komşunun oğlanı çağırdık, çocuk bizde on numara 4 saat durdu. Yedi içti eğlendi. İadeyi ziyaret için benimkileri ne zaman komşuya dehlemeye kalksam “gitmeyiz” dediler, ağladılar. Hevesim kursağımda kaldı ahsjsjjdjd 

Her gün sabahtan akşama kadar kutu oyunları, evcilik, marketçilik, aşçılık, restorancılık, boyama-kesme-yapıştırma tarzı şeylerden oynamak zorunda bırakıldım. Aajjsjdjdjjd 

Aslında uzun uzun yazacak, şikayet edecek, ciğerimin solduğundan dem vuracaktım. Ama sonra şikayetten bıktığımı farkettim. 

İnstagramda da bi kaç tane hesap var böyle, muhtemelen bilirsiniz siz de bunları. Çocuklarla ne kadar darlandığını, günlerinin ne çileli olduğunu paragraflarca anlatıp duran. Artık onlara da şişmeye başladım. Şikayetçi anaları mimledim. Öyle postlara denk geldiğimde “hoff yine mi ağlanıyon tatlıqıss?” diyip okumadan geçtiğimi farkettim. 

Şikayet etmeyi gayet faydalı buluyorum özünde. Çünkü şikayet ettiğimiz şeylerin arkasında aslında kendimizi taktir etmemiz yatıyor. 

-çocuktan bunalma şikayetlerinin alt metni aslında “bakın ne kadar zorlanıyorum, yalnızım, yardım edenim yok, ama bi şekilde altından kalkıyorum” dur. 

-kaynanadan, eltiden, iş arkadaşından şikayet aslında “bakın bana neler ediyorlar, ama ben yüce gönüllüyüm. Çizgimi bozmuyorum”dur. 

-yoğunluktan, vakitsizlikten şikayet “vaktim kıymetli, dolu dolu, önemli bi insanım”dır. 

Ne bileyim bu örnekler çoğalır. Ama şikayet eden insan hem kendine hem etrafına “yine iyi idare ediyorum, aslında güçlüyüm, başkası olsa yapamaz” fikrini itekliyodur. 

O yüzden şikayet edene bakış açım “otur da şükret, ne dertler var. Hayat güzel, kuşlar ötüyor” sebepli darlanma değil. 

Tam aksine “tamam anladık, aynen çok zor knk, sen iyi idare edion” tesellisine artık doymamdır. 

Evet çok zor, bunca yıl tek başıma 2 çocuk büyüttüm. Hem de layıkıyla büyüttüm. Ama ne kadar süper olduğumu, ne kendime ne çevreme hatırlatma ihtiyacım var artık. 

Eskiden şikayet etmek iyi gelirdi. Karşılığında sırtımın sıvazlanması iyi gelirdi. Şimdi herhangi bir etki bırakmıyor. O yüzden şikayet ve ağlanma olayları misyonunu tamamladı bende çocuk konusunda... 

Maya biraz mızık mızık bir qıs. Gerçekten bazen mızıklanmaları isyan ettiriyor. Biz de Haris’le sürekli bunları edoyla karşılaştırıp dururduk. “Edo 3 yaşındayken hiç böyle değildi yaaa. Bu kadar ağlamazdı.” falan filan derdik sürekli kendi aramızda. 

Sonra Haris bi gün bişey farketti. Bunu farkedememiş olmama acayip şaşırdım. 

"Bu mayanın mızıklanmaları %90 edo kaynaklı" dedi :))) 

Aaa bi baktım hakkaten öyle. 

Ya abisiyle olan saçma mevzulara mızıklanıyo. Kavga falan değil haa. Edo bana şunu dedi bunu dedi falan diyip ağlıyo. 

Ya edo kendi kendine on numara oyun kurmuş oynarken onu kıskanıyo. Kendi canı sıkıldığı için ağlıyo. Bahane bulamayınca kaşının üstünde gözün var diyip ağlıyo.

Ya Edonun istediği yapılıp kendi istediği yapılmadığı için ağlıyo. (Misal maya dışarı çıkmak istedi, edo evde kalmak. Ben "hayır maya hava soğuk çıkamayız" dediğim için Edonun isteğinde karar kılmış oluyoruz. Normalde bişeye hayır diyince 2 dk ağlar susar ama bu öyle bi durum değil. Edonun istediği oldu diye hırsından 2 dk yerine 20dk ağlıyo) 

Ya abisi hafifçe itip kaktı diye normalde ağlamayacağı şeylere sırf şov olsun diye ağlıyo. 

Teke tekte şahaneler ama ikisini bir arada idare etmek zor. Birlikte oynadıkları anlar gün içinde 15-20 şer dakikalık oyunlar olmak üzere maksimum 2-3’tür. (Kardeşler birlikte oynuyor mu sorusuna cevap olsun ehehhehe) 

Bu kardeşlik de, bebe bakımı gibi bişey haa. Hani bebe bütün gün pertini çıkarır; ama akşam olunca bi bakışı gülüşü herşeyi unutturur ya! 

Kardeş kavgaları da bütün gün yaka silktiriyor. Ama gün içinde böyle güzel oynadıkları, sarmaş dolaş oldukları nadide anlar da herşeyi unutturuyor. “iyi ki” dedirtiyor :))) ...

Bağırmayan anne olmak kavramı bana çok uzak. 

Çünkü ben bağıran anne olmayı seviyorum aakksmskdk durun açıklayayım. 

Bağırırkenki üslup aslolan bana kalırsa. Yani o bağırmanın içinde çocuğu aşağılayıcı, gurur kırıcı, korkutucu, ezici, üzücü söylem geçmeyecek! 

“Durun, yeter artık, bana bakın, yettiniz be, kesin sesinizi, artık ağlama/bağırışma/itişme duymak istemiyorum” “kaç kere yapmamanızı söyledim ama beni dinlemiyosunuz, bu ne ya?” “yoruldum, gerildim, sinirlendim” gibi duygularımı yansıtmak, sözel olarak yüksek volümle ve ciddi bir suratla bildirmek hem benim rahatlamamı sağlıyor, hem de çocukların orda durmasını sağlıyor. 

Ve annelik içgüdümle hissettiğim şu ki: çocuklar benden ve ya verebileceğim bi cezadan korktukları için sinip susmuyolar. “Aynen ya kadın haklı, hakkaten bokunu çıkardık, aha da delirttik” diyip susuyorlar afagahjsjs 

Anayı delirtmeler, ana gözünü belertip 2 azar kayınca tırsmalar ileride gülerek anılacak hatıralar olarak kalıyor. (Eğer ana genel tabloda sevgi şefkat dolu, ilgili, verici, tatlış bi insansa tabi) 

Bu benim görüşüm tabi ki... uzmanlar üzerine cilt cilt kitap yazıyor çocuğunuza bağırmayın diye askskdkkdkf. 

Tepkisel bi insanım. Duygularımı abartarak  yaşarım ve yansıtırım. Beni rahatlatır bu. Parlar ve sönerim. Kin tutmam. Surat asmam. Trip atmam. Karakterim böyle. Ben buyum. 

Sakin, dingin, kısık ve melodik ses tonuyla konuşan huşu içinde bi insan değilim. Hal böyle olunca da, bağırmamak için kendimi kasım kasım kasmak istemiyorum. 

Tabi ki bu bağırma ve ya tepkisellik davranışlarım; çocuklarıma, eşime, ilişkilerime zarar verecek boyutta ve ya sıklıkta olsaydı bunu değiştirmek için çabalardım. Ama öyle olmadığını biliyorum. (Burada demek istediğim; her türlü arızamıza “benim de karakterim bu şekil” diyip çekilmek olmaz elbet. Durumu iyi değerlendirmek gerekir) 

Bir de benim bağırma davranışım, Çocukların yüksek perdeden bağırışıp, mızıklandıkları; öncesinde başka yöntemler deneyip sonuç alamadığım zamandaki patlama oluyor. Sessizce yaptıkları bi yaramazlık, eve verdikleri zarar vs anlarında kızmış olsam da asla bağırmam. Sinirlenme anından bağırma eşiğine gelene kadar baya bi süre geçmesi ve o sürede itliğe sürekli maruz kalmam gerekir ajajdkdkdjfk 

Aynı şekilde Haris’e sesimi yükseltmem de öyle. O yükseltirse, ve sabrımı çok zorlarsa ben de! 

Evde darlanmalar, türlü dramalar ve aksiyonlar eşliğinde geçen Paskalya tatilinden sonra düşündüklerim bunlar oldu. Her köyden bir köpek şeklinde yazı ve alakasız bir başlık. Vallahi brava.