Okul çocuğu

İlk okul anası oluyorum dostlar, vay bana vaylar bana! 

Geçen cuma oğlanı ilkokula yazdırmaya gittik. Hele bi soluklanayım da baştan anlatayım. 

Ama peşinen uyarayım: okul çağında çocuğunuz yoksa ve ya Avusturya’da okul sistemi nasılmış bakalım diye merak etmiyorsanız yazı sizi bayabilir eheheheh

Burada ilk okula hazırlık süreci 1 yıla yayılıyor. Bizim kreşte çocuklar 2,5-6 yaş arası hep birlikte takılıyor. Ancak okul öncesi yaşa gelen grup “schuwidu” ünvanını alıyor. (Okunuşu: şuvidu) 

Schuwidu’nun açılımı: schulkind wirst du!

Türkçesi “okul çocuğu oluyorsun” 

Kreşte bir şuvidu köşesi var. Orayı miniklerin kullanması yasak, o yüzden pek bi havalı. Şuvidu köşesinde harfler, sayılar, haritalar, eski bir daktilo, abaküsler gibi okul çağına hitap eden envanterler var.

Bütün şuviduları toplayıp hep birlikte ders yapılmıyor; isteyen şuvidu istediği zaman şuvidu köşesine gidip, istediği şeyle meşgul olmakta serbest. Çocuk ancak kendisi ilgi duyar ve yol gösterilmesini isterse öğretmen yardımcı oluyor. Sonracığıma şuvidu’lar diğer miniklerden ayrı grup tiyatroya falan gidiyor arada.

(Sürekli şuvidu demek, “takatukaları takatukacıya götür” tekerlemesi gibi oldu, yazarken gözüm seğirdi asjsndjnf) 

Bir de şuvidu’larla önceden randevu alıp gün belirleyerek bire bir work shop’lar düzenleniyor. İlkokuldan bir öğretmen geliyor, çocukla toplantı odasına girip birlikte çalışıyorlar. Mesela edo’nun 2 tane workshop u oldu şimdiye kadar.  

Birinin teması “ışık ve gölgeydi” biri de “kirpiler ve yapraklar”dı. 

Labirentten yol bulma, sudoku, farklı olanı bulma, renkler-sayılar, matematik gibi ödevler kaktırılıyor bu workshop larda eheueheu isimlerinin daha cool şeyler vadettiğine bakmayın :) 

Bu workshoplar 2-3 ayda bir olmak üzere (tabi ki randevusu da 3 ay önceden alınmak üzere askdkkfkf) yıl boyu devam ediyor. Okula hazırlık safhasında kreşin görevi bu.

Olayın diğer ayağı ise ilkokul. Kasım ayında okulun “açık kapı günü” var. Okul bir gün belirliyor. Veliler çocuğunu alıp okula gidiyor. “Ana baba” günü deyiminin hakkını veren ortam. 

Kapıda sizi görevli öğretmenler ve öğrenciler karşılıyor. Çikolatalar ikram ediliyor, davul zurna eşliğinde koç kesiliyor (kıs kıs kıs), elinize bir program verilip yanınıza son sınıftan minnoş bir danışman öğrenci katılıyor. 

O günkü program okulun doğal akışı. Programda hangi sınıfta hangi ders var (resim, müzik, beden, atölyeler, hazırlık ve 1. Sınıflar) yazılı ve dersler o gün kapı açık işleniyor. Siz çocuğunuzla birlikte gidip; ister kapıdan köşeden gözetleyip, ister derse dahil olarak sınıflara katılıyorsunuz. 

Mesela bizim katıldığımız bi sınıfta öğrenciler sandalyelerini çekerek daire oluşturmuş müzik ve ritm eşliğinde parmak şıklatma, el çırpma falan gibi gittikçe zorlaşan hareketlerden oluşan setler yapıyorlardı. Edoya hadi sen de çek bi sandalye gel dediler. bizimki de direkt çöküp yapmaya çalıştı. Meğer bu Almanca dersiymiş! Okuma-heceleme çalışmasıymış. Hiç çaktırmadan veriyolar coşkuyu eheueheu. Vay aq.

En sonda da spor salonunda toplanılıyor. Okul çocuklarının mini gösteri ve konserleri, müdürün ve belediye başganının konuşması şeklinde ilerleniyor. 

Program süresince de kantinde okul aile birliğinin kermesi var. Çocuğunuz darlandığında orada pasta-börek molası alıyorsunuz. 

Bizim muhitte sadece 1 ilkokul olduğundan oraya yazdıracağımız fixti. Ama şehir içinde yaşayan ve birkaç okul arasında kalanlar, tüm okulların açık kapı günlerine katılıp fikir sahibi olabiliyor. 

Okul seçimine karar verince kayıt günleri ocak ayında. Kayda gitmek için de yine 2 ay öncesinden randevu alınıyor. 

Belirlenen gün ve saatte çocuğunuzu ve kayıt için gerekli belgeleri alıp okula gidiyorsunuz. (Nüfus cüzdanı, ikamet, foto vs) Bu belgelerin içinde bir de kreş öğretmeni ve pedagoğunun hazırladığı portfolyo var. Bi nevi “cv” asjdjdjjd 

İçinde çocuğun kreşte yaptığı çalışmalar, workshoplar, fotoğraflar ve kreş pedagoğunun yazdığı değerlendirme olan bir dosya) 

cöp ayristirma önemli.

senin anan örgü öremez, sana noluyo?

dosyadan kesitler.

pedagogun yazdığı değerlenme çocuğa hitaben bir mektup şeklinde “sevgili edo, sen şunları bunları yapabiliyorsun. Falanca konuda çok iyisin. Filanca konuda başta zorlandın ama pes etmedin, sonunda başardın” gibi okurken duygulandiran uzunca bi mektuptu ;( 

Siz müdürün odasında kayıt işlemlerini yaparken, bir öğretmen çocuğunuzu özel odaya mülakata götürüyor. (Neden sizinle çalışalım? Asndnjdkfjf) 

Mülakatta, muhabbet sohpet (dil gelişimi) ufak tefek bulmacalar çözme (bilişsel gelişim) boyama-resim-yazı (motor beceriler) gibi şeyler hakkında kaba taslak seviye belirleniyor. 

Daha sonra hem portfolyo, hem kreş pedagoğunun referansı, hem mülakatı yapan öğretmen (ve daha kimlerin katıldığını bilmediğim bir komite) tarafından çocuğunuzun 1. Sınıfa başlayacak seviyede olup olmadığına karar veriliyor. Tabi son karar haziran ayında çıkıyor... şu an için sıkıntılı görülen durumlar da yaza kadar çözülebilir çünkü. 

Son tahlilde dil-bilişsel-motor gelişim seviyeleri yeterli bulunmayan öğrenciler “hazırlık” sınıfına alınıyor. 1 sene boyunca okul bünyesindeki hazırlık sınıfına devam ediyor (yani 1 sene daha kreşe gönderilmiyor) -ki her sene bir sınıf dolduracak sayıda çocuk hazırlık sınıfına alınıyor-

Çocuğun ilk okul 1e başlamak için her yönden tam olarak hazır olması gerekli. “Alışır, açılır, sınıfı 2-3 ayda yakalar, halleder yeaa” olarak bakılmıyor olaya. Şu an anladım ki bizi geçen sene ergoterapilere, logopedilere boşuna göndermemişler. 

Bu avüstüryanlar eğitim-öğrenim-sene kaybetme konularında hiiiiiiiç aceleleci davranmıyorlar. Lise biter bitmez sıcağı sıcağına üniversiteye başlanmıyor misal.

Erkekler lise bitince, önce askere gidiyor. Sonra üniversite (tecil diye bişey yok). Vicdani red yasası da malesef çıkmadı. Ama askere gitmek istemiyorsan onun yerine sosyal hizmet görevi yapabilirsin.

Askerlik dışında üni. Öncesi 1 sene ara verip dünyayı gezmek, uzak ülkelerde gönüllü programlara katılıp evden uzakta yaşamak da gençler arasında yaygın.

Ve ya üniversiteye başlayıp 1 er sene okuyup, “bu benim istediğim şey değilmiş” diyip 3-4 kere bölüm değiştirmek ve 30 yaşında mezun olmak da çok yaygın eheuehue. 

(Nasılsa 60-70 yaşına kadar çalışacaksın amk bu acele niye? Gençliğinde devlet bakıyor zaten sana. Ve ya harçlığını çıkarmak için gayet insani şartlarda mini job’lar buluyorsun. Garsonluktan, barmenlikten hiç gocunmayacağın, şahane paralar kazanıp vur patlasın çal oynasın yaşayacağın yaşlardasın!  22 yaşında bankacı olup, möhendiz olup napıcan? Bence haklılar) 

Laf arasında söyleyeyim bizim kayıt-mülakat günümüz çok iyi geçti. Mülakatı yapan öğretmen bize, her türlü 1. Sınıfa başlar dedi. Hatta edo’ya da eylülde 1. Sınıfta görüşürüz dedi. 

Yaza kadar 3 tane daha okul oriyantasyonu olacak. Çocuklar kreşteki küçük oda değil de okuldaki büyük alanlara alışsın diye okulda vakit geçirecekler. 1. Sınıflarla birlikte geziye gidecekler, etkinliklere katılacaklar. 

Ve eylül ayı geldiğinde anasının arkasından ağlayan, sınıfta ödü bokuna karışan çocuk kalmayacak eheuehue

İlk okul 4 yıl sürüyor. Eğitim öğretim öğlen 12de bitiyor. Ancak “hort” adı verilen bir sistem var. Okul sonrası çocuklar yemekhanede öğle yemeği yiyor. Sonra ödevlerini yapıyorlar. Sonra da spor salonunda ve ya bahçede oynuyorlar. Hort akşam 6ya kadar açık. İşten çıkan veli, istediği saatte gidip çocuğunu hort’tan alıyor. 

Hort ücreti aylık 90€ (yemek hariç) -onun dışında başka bir ücret ödemiyoruz. Çünkü devlet okulu. 

Okul konusunda çok şanslıyız. Çünkü hem binamız yeni ve ferah; Hem de okulun maddi imkanları oldukça iyi. Devlet okulları arasında namı yürümüş bir okul bizim okul tıstıstıs. 

Bağlı olduğumuz belediye sınırlarında Viyana’nın en büyük alış veriş merkezi bulunmakta. Oradan gelen bir takım yüklü meblag vergiler bizim belediyeye aktarıldığından zengin bir belediyeyiz kıpppps. Hal böyle olunca da okula bol keseden ödenek aktarılıyor, yatırım yapılıyor. 

Açık kapı günlerinden aklımda kalan en acayip şey çocukların okulda terlikle (ve ya ev ayakkabısıyla) geziyor oluşuydu bir de bak şimdi aklıma geldi eheueheu 

Herkesin dolabı var. Çocuklar girişte bulunan dolaplarına montlarını ayakkabılarını bırakıyor. Sınıflarına terlikle çıkıyor. Sınıflar parke döşeli ve bebeler bazen yerlerde yatarak ders dinliyor asjdjjdkfjf 

Ne güzel rahat, minnoş, cosy ortam diye düşünmüştüm ama bi arkadaşım asıl nedenin fazla sayıda hademe istihdam etmemek olduğunu söyledi ahsjdkdjfj 

Aman yağmurda çamurda lap lap girip her yeri batıracaklar, arkalarından sürekli kim paspas yapsın dedi eheueheu olsun o da mantıklı sebep :) 

Öğretmenler de kot-tişört-sabo terlik şeklinde giyiniyor. Saçlar lohusa topuzu, makyaj sıfır genellikle askdkflkf 

Bizdeki (özellikle) özel okullarda öğretmenlerin ilaç reprezantı gibi ful makyaj-topuklu-fönlü-manikürlü-döpiyesli takıldıklarını bildiğimden bunlar bana pek bi paçoz geldi. Ama şahsen kendim de paçoz bi insan olduğumdan taktir ettim bunu da eheueh 

Başta bu okul işini düşündükçe panikliyordum. Çünkü benim yaşadığım ve ya bildiğim okul sisteminden çok farklıydı. 

Bana tamamen yabancı, kendi çocukluğumdan referans noktası bulamayacağım, empati kuramayacağım mevzulardı. Üzülüyordum içten içe... ama bugüne kadar gördüklerim oldukça içime sindi. Yolun en başındayız tabi. Bakalım okul çocuğu analığı beni nerelere götürecek... 

ilkokul denilince aklima gelenler..

ve de bu..

pek tabii bu.