Bir New York macerası

Kadim tatil ekürim Vivi ve onun ekürisi Marie ile yazdan kavilleştiydik. Ekimde New York’a gider miyiz be, gideriz diye. 

Uygun fiyatlı bilet olsun, aktarmasız olsun, herkese uyan tarih olsun, hem ucuz hem cam kenarı olsun diyerekten megabaytlar dolusu Whatzap mesajlaşmalarıyla 3 kasıma biletleri kapakladıydık. 

3ümüzde de 2şer çocuk; kocaları, babysitting e el atacak insanları falan ayarlamalar, bu yolda çekilecek çileler derken hiç kolay olmadı pek tabii. 

4 gün için gidilir mi be kafayı mı yediniz, jet lag den vefat etmeyin, canınıza kastınız mı var? serzenişlerini her duyandan işitsek de; çocuksuz, uçakta zehir gibi kahve içip kitap okuma fikri bile bize cennet bahçesiydi.

Benim ilk gidişimdi. Diğer gızlar evvelden gitmiş. Zaten bu evropalı karıların gitmediği yer yok anasını satıyım. Galapagos? Diyosun. Ex manitamla gittiydik diyolla. Peki ya Kosta rika? Diyosun anamgille lisede gittim diyolla. Benim anamgille lisede gittiğim en havalı yer Ayder yaylası, ex manitayla da Haluk Levent konseri aq askdkfkgk 

Coğrafya kaderdir kız bacılarım :( 

Valla ne yalan söyliyim bu kez bebeleri bırakıyor olmak hiç koymadı. Çünkü artık şahane büyüdüler. On numara yetenekler geliştirdiler. Ota boka “anamızı isteriz” diye tutturmamak da bunlardan bi tanesi eheuehue 

Kafaları karıştırmamak adına gideceğimi sadece 2 gün öncesinden bildirdim. “Ben uçağa binip uzak bi yere tatile gidicem. Gideceğim yerin adı New York! 4 tanecik uyuyup uyanacaksınız hemen gelicem. Gelirken de size çoğacayip hediyeler getiricem” dedim. 

Hediye kozunu oynamak size kekoluk gibi gelebilir. Ama benim çocuklar keko, nabayım? Askdllfl hemen okeyi verdiler zaten. Zırnık mırın kırın etmediler. 

Cuma sabahı benim uçak 10.30 daydı. 8 de evden birlikte çıktık. Güzelce sarıldık, öpüştük, koklaştık, helalleştik; bunlar kreşe ben havaalanına! 

Hazırsanız anlatmaya başlıyorum

Nerde o eski, boş koltuklara yayılmacalı okyonus ötesi uçuşlar kardeş? Artık olmuş sana bütün uçuşlar Eminönü otobüsü! 

Tıklım tıkış dolu uçağa; bizınıs klasın önünden walk of shame yaparak arkalara doğru ilerleyelim beyler. 

Ay bi de sana yanına düştüğüm adam leşe kokmasın mı? Ne içtiyse amk evladı çakmak çaksan alev alıcak... 3 saniye içinde de horlamaya başladı. Ya sabır çekip taktım pabuç gibi beats kulaklığı. Ben buna bakıp bakıp göz belerttikçe hanımı da bana kuruyo. Adama iş atıom sanıo herhalde askdkfllflf 

Bacım valla göz koyduğumdan değil senin bey kokuyo! Gelin yer değiştirin senin için rahat etsin benim de burnumun direği diyemedim ya ona yanarım. 

2 film patlatıp 1 de kitap devirerek 10 saatlik uçuşun hakkını teslim ettim. Kızlara da zorla big little lies izlettim. Son 3 bölüm yoktu ama sonunu acayip merak ettiler eheuheh. 

Gümrükte 1 saat sıra bekledik. Pasaport polisini bu kadar yolu 4 gün için neden geldiğimize ikna ettik askdkkfl. Sonra ver elini über! 

Gençten bir çocuk über taksiyle aldı bizi. "Nerden gelir nereye gidersiniz baba erenler?" dedi. Avusturya’dan geldik diyince; haaağ orası Almanya’da di mi? dedi. Avustur kankim bozuldu, Alman kankim keyiflendi, bense Türkiye’yi karıştırıp hepten kafasını yakmayayım genconun dedim sustum. 

20 dk lık yol, 1,5 saat çekti ve New Jersey deki air bnb evimize ulaştık. 

Manhattandaki oteller ve evler en ucuz 4 haneli rakamlara tutulduğundan çareyi New Jersey de bulmuştuk. Muhit olarak doğru seçimmiş, çok memnun kaldık. Evin önünden kalkan otobüsle times square’e ulaşmak 10-15 dk sürüyordu. Bundan iyisi Şam’da kayısıydı. 

Çok minnoş bi mahallede 2 katlı bi aile evinin bodrum katında kaldık. Penceresi olmayan göt içi kadar bi odaydı ama vallahi pek rahat ettik. Banyo camını ve dış kapıyı karşılıklı açarak havalandırmak suretiyle takıldık ama buna rağmen gayet freş bi ortamdı. Akarı yok kokarı yok. 

3 çocuklu hispanik bi aile olan ev sahiplerimiz bize her konuda yardımcı olup, türlü güzellikler yaptılar “sağda solda soran olursa air bnb demiyoruz, aile dostlarıyız misafirleriyiz diyoruz he mi gülüm?” Diyerek sıkı sıkı tembihlediler askdmskdkd

Bavulları eve atıp, ev sahibinin tavsiyesi üzerine mahalledeki Meksika restoranına gittik. Bizim meyhaneler style bi mezeci dayı geldi tepsiyle. İçinden mezeler seçtik masayı donattırdık. Mezeci dayı, taş havanda döverek taze guacomole sosu hazırladı bize oracıkta. Dibini nachosla sıyırdık. Mercimekli kara şimşek yedik. 

Dönüşte hudson nehrinin kıyısından aziz new York’u seyr eyledik. Vay babayın kemiği level şaşırdım ve de hislendim. Eve döndüğümüzde Saatler yerel saatle 8i gösteriyordu ve ben göz kapaklarımın ağırlığını daha fazla taşıyamadım. 

ödemli ve mutlu.

Gece 3te uyandım. 4.30a kadar yatakta döndüm ve sikerim böyle aşkın ızdırabını diyerek daha fazla uyumaya çabalamanın beyhude olduğunu kabullendim. Sırasıyla 5 te ve 5.30 karşı yataklardan da birer telefon ışığı belirdi asfkfkgllg

7.30 da times square deydik. Karton bardaklarda büyük boy kahveler ve krem peynirli bagellarla güne tam bir beyaz yakalı new yorker gibi başladık. 

Neden keko gibi hemen ilk iş times square’e aktınız tatlıqıss? Diye soracak olursanız onu ben de bilemiyorum asfkfkglgl. 

Otobüsün son durağı orasıydı ve kalabalık bastırmadan aradan çıkaralım diye düşündük, herhalde ondan. Times square i turlayıp bir iki selfie çekildikten sonra central parka gittik (Allah’ın emri no 3! Biliyorsunuz 1.si “oku”, ikincisi times square, 3.sü central park) 

Şansımıza pazar günü meşur New York maratonu varmış. Pazar günü parka gitmek eziyet olacaktı. Cts bile yüzlerce insan ısınma turları atıyordu. 

Central parkı bahsedildiği kadar şahane bulmadım. Bizim oraların parkları daha güzel. Ya zaten sürekli Türk olduğum için bi “bizim oraların gözün sevem, memleket gibisi yok anam yaşanmaz buralarda” muhabbeti açtıysam da kızlar bu muhabbetime hiç prim vermedi asfjfkfkfk.

Yabancı memlekete gidince “bizim oralar” muhabbeti açmak Türklere özgü bi davranış sanırım. 

Dakika dakika anlatıp, anlatırken yaşayıp mevzuyu uzatmayayım; toparlayayım bari yoksa bitmeyecek yazı. 

Kaldığımız 4 gün boyunca sabahtan akşama kadar yürüdük. Ayaklarımız ve belimiz kopana kadar yürüdük. Birkaç sergi gezdik, sanat sepet kovaladık. 

Broadway, Highline, chelsea market, east village, west village, Greenwich Street, park avenue, soho, tribeca, brooklyn derken yürüdük babam yürüdük. 

Öğlenleri american diner tarzı restoranlarda hamburger-pattis-milk shake, chicken wings-bleu cheese, sabahları pancake-bacon eggs, aralarda bol kahve tarzı pis pis beslendik. Akşam için whole foodstan salata - suşi gibi nispeten daha sağlıklı ve hafif kumanyalar alıp eve geldik. 

Saat farkı ve bütün gün yürümeler belimizi büktüğünden akşam programları yapmadık. Her gece 8de eve gelip bayıldık. 

Halbuki gelmeden önce gidilecek çok güzel barlar, konserler, tiyatrolar bulmuş listeye yazmıştık ama hiç mecalimiz kalmadı. 

the tayfa.

Şimdi arkalarından gıybet döndürmek ve namkörlük etmek olmasın ama bizim gızlar birazcık bayık ehe mehe. Süper tatlış kızlar, inanılmaz uyumlu, mülayim ve pozitifler, aramızda sevgi-saygı muhabbet had safhada ancak gel gör ki ah ulan kendi has kankalarımla gelmek vardı buraya hissi hiç eksik olmadı içimden... 

Yorgunluktan gebersek de vitaminler ilaçlar Çakar yine de gece çıkardık, her durakta lök gibi bira içer ayık gezmezdik, türlü saçmalıklar rezillikler yapıp anırarak gülerdik, 4 günlük geziden 10 yıl konuşulacak malzeme çıkarırdık diye düşünmeden edemedim. Bülbüle altın kanki vermişler, yine de kendi kankim demiş eheueheu. 

soho'a 1 saat yüncü gezdik. ben derdimi size daha nasil söyleyem? asdffhgjg

Genel New York izlenimlerime gelecek olursak aklımda kalan diğer şeyleri yazayım azıcık. 

İnsanlar- mekanlar: 

Gençliğimi Amerikan emperyalizmine düşman, ama Nike ayakkap ve Levis kottan geri durmayan; big mac leri hüp hüp gömen bi tatlı su solcusu olarak yaşadığımdan Amerika ön yargılarım ilk gittiğim zaman kırılmıştı zaten. 2010 senesinde california turumuzdu ilk gidişim. 

Onun öncesinde dünyada bu kadar görülecek yer varken Amerika’yı hiç te merak etmiyorum diyerek ötelemiştim sürekli. Bir vesileyle gitmiştik ve 3 hafta kalmıştık o vakitler. 

Geçtiğim her sokağı, her mahalleyi, her binayı “ben burayı biliyorum” hissi etkilemişti en çok. Amerikan filmleri ve subliminal kodlar sağ olsun... bir de her milletten insan çeşitliliği, ırkçılığa ve ayrımcılığa olan aşırı hassasiyetleri (ya da göt korkuları mı demeliyim?) hayret-i mucipti.

Senli benli canımlı cicimli konuşulan yapay samimiyeti sevmiştim be, birçok insanın aksine. İlginç gelmişti bana tüm bunlar, bambaşka bi dünyaydı işte. Ortadoğu kekoluğundan, Avrupa kasıntılığından, uzak doğu tevekkülünden farklı bi dünya. Ya da hepsinden biraz biraz. 

New York’da da çok benzer hisler yaşadım. 

Alış veriş: 

Vivi ile ben büyük boy boş valizle geldik. İt gibi alış veriş yapıp doldurmayı hedefliyorduk. Ben ki aylardır bişey lazım oldukça amarıgadan alırım onları yeaa diye düşünüp hiç bişey almıyordum (çocuklara mont, bot, kıyafet vs aciliyeti olan şeyler dahil)

Marie bizim eşşek gibi valizleri görünce “ayyy köwlü müsünüz 4 günlüğüne geldik zaten alışverişle vakit mi kaybedicez?” Diye bizi kınamıştı. 

“Öyle deme gız ucuz buralar hep, burdan almak daha karlı olacak ehe mehe” falan diye kafalamıştık.

Elbette yurt dışında tek derdi alış veriş olan “vizyonsuz köpek” ilan edilmek istemiyordum ama yeaaaani şimdi o kadar gelmişiz 2 banana republic bluz da mı almayak? Asldlflgllg 

Şu demin bahsettiğim california turunda bi alışveriş yapmıştım ki, dostlar alış verişte görsün asldlflgllg 

Zaman boldu. Her yer outletti. Gerçekten fiyatlar şaka gibiydi. Bir de burada çok pahalı ve afilli olan markalar orada 5te biri/ 10da biri fiyatına olunca baya bi coşmuştum. 

Yeme içme de öyleydi californiada. Porsiyonlar büyük, sürekli içecekler beleşe tazeleniyor, fiyatlar uygun. 

Ancak New York alışverişte de yeme içmede de aşırı kazık geldi bana. 

Outlet falan kovalamadık tabi vakitsizlikten. Cadde üzerindeki mağazalar ve macy’s le yetindik. Orada da fiyatlar burayla aynıydı neredeyse. Çocuklara oyuncak, pijama-penye ıvır zıvır falan aldım tabi orijinal bişeyler ama yine de tırt geçti, beklentiyi karşılamadı gezinin Shopping ayağı. 

Haaağ kendime dr martens bot ve oduncu gömleği aldım bi de asldlflgl. Yaş kaç 14 mü? Diyecek olursanız andropoza giriyorum ondan herhalde :( 

Giyim-kuşam-Moda: 

İlgilimizi çeken ve bol gıybetini döndürdüğümüz bi konu olduğundan bundan bahsedeyim dedim. 

Manhattanın zengin muhitlerinde gızlar şu şekil geyiniyor. (Sen şu şekil geyinirsin, o bu şekil. Hiçkimse kimsenin ne giydiğine karışamaz tabi orası ayrı) : jogging taytı-neon renkli koşu ayakkabısı, üste oturan spor mont ve ya yelek. Bir de küçük ve şık bir tasarım çanta askdkfkkf 

aha da bu.

“Altı forma üstü sorma” trendi bizi şaşırttı ve güldürdü. O kadar çok vardı ki! 18-58 yaş aralığı tüm kadınlar neredeyse eheuhehe

Türkiye’ye de yakında gelir bu trend. Başakito dediydi dersiniz. (Hatta belki gelmiştir bile) 

Yer yön bulma-ulaşım: 

Yer yön oriyantasyonu, sağını solunu bilmeme konusunda iddia ediyorum benden daha gerzeği dünyaya gelmedi! İnanılmazım bu konuda. 10 kere gittiğim yeri bile bulamam, her yerde kaybolurum. Hatta Haris bana der ki “2 yol seçeceğin varsa ve hangisini seçeceğini bilmiyorsan; içinden geçeni değil diğerini seç” askdkfkfkf çünkü içgüdünle davranırsan mutlaka yanlışı seçiyorsun :) 

Bırak haritayı Google Maps bile okuyamıyorum. Elimde telefon 200 mt yürüdükten sonra hedef noktanın tersi istikamete hareket ettiğimi farkediyorum askdkfkgkf

Sanırım bu olay genetik. Ve ben bu genlerimi anamdan almışım. Sağ ve solu tabi ki konsept olarak biliyorum ama otomatik olarak söyleyemiyorum. Sağa dön ve ya sola dön demeden önce o elimi havaya kaldırıp 3 saniye düşünmem gerekiyor. Arabada seyir halindeyken “burdan sağa dön” denilince direksiyonu sola kırıyorum asldlflgllg şimdi anladınız mı durumun vahametini? Daha önce bu derece mal bi insan gördünüz mü? Efsaneyimdir.

Marie ise benim antitezim. Ben de onun kadar efsane yön bulucu, harita okuyucu görmedim. Haritayı eline alıp, “buranın kuzeydoğusundan ilerliyoruz, 7 blok sonra güneye dönüyoruz” falan diye hesaplayan, eliyle koymuş gibi bulan  bir hatun. Ayrıca finans-matematik hesaplarında, 3 basamaklı sayıları kafadan çarpmada bir mastermind. 

O yüzden şehirde ulaşım ağı ve mahalle düzeni kolay mıdır zor mudur bilemiyorum. Marie bizi çoban gibi güttü. Biz de o nereye dediyse koyun gibi takipledik eheuehue. 

Dönüş yolu nispeten daha rahat geçti. Gece uçuşuydu ve 7,5 saat sürdü. 3-4 saat falan uyudum zaten. Sabah 9 gibi evdeydim. 

Ev leş! Ortalık dingonun ahırı gibi. Banyoda dağ gibi çamaşır birikmiş, tezgahta meyve sinekleri uçuşuyo, yerde oyuncaklardan legolardan adım atacak yer yok, tuvalet sidik kokuyo. Yuh aq dedim 2 gün daha kalaymışım toksik zehirlenmeden gidermiş bunlar askdfkfk 

Evi toparlayıp, tuvaleti kloraklayıp yattım uyudum. Öğleden sonra bebelerimi almaya kreşe gittim. 

Mutlu son:

Ay bunlar bi boynuma atıldı. Mamaaa mamiii diye bi yıktılar ortalığı, ağzım kulaklarımda. Kreş öğretmeni bana hoşgeldin dedi sarıldı öptü askdkkflg (bayram değil seyran değil eniştem beni niye öptü hissiyatının vücut bulmuş hali) düşünün yani nası duygusal bi ortamsa bizim taş kalpli Henriette bile yelkenleri suya indirdi. 

Edin seni çok özledi, yokluğunu çok hissetti ama maya pek siklemedi. Maya biraz babacı galiba dedi :)) aynen dedim maya babacıdır :) 

Eve giderken bana yol boyunca "seni çok özledik bi daha gitme" dediler. "Ben de sizi çok özledim. Yok bu ara artık full buralardayım ama seneye bi daha giderim dedim :)) hem bakın o kadar da zor geçmedi, eğlendiniz ben yokken de" dedim. "Evet" dediler :) 

Haris pazartesi ve salı yoğun çalışmış. Eve çocukların yatma saatinden sonra gelmiş. O 2 gün bunları görümcem kreşten almış, yedirmiş, yatırmış. Bu ne demek biliyo musunuz? Artık beyimle birlikte de 2 günlük kaçamaklar yapabiliriz, biz olmadan yatırılmaya okeyler demek. Asın bayrakları, as as as.