Unutursak kalbimiz kurusun

memento!

Son yazımın üstünden neredeyse 1 ay geçmiş. Son 1 ayda oldukça hareketli bir gündem vardı. Hem kendi gündemim, hem malumunuz, ülkenin gündemi... 

Kendi gündemimden başlayacak olursam haziran başında 2 günlük bir istanbul kaçamağı yabdım. 

Kocasız, çocuksuz; kankito düğünü! Bütün orta okul-lise argadaşlarım, kardeşim, en sevdiklerim, hep birlikte goygoyun, makaranın, göbek atmanın dibine vurduk. 

O kadar iyi geldi ki...İki çocuk anası olmanın verdiği yüzsüzlük ve kocasız gidip şen dul kahkahaları atmanın verdiği arsızlıkla ortamda en çok eğlenen insan ben olmuş olabilirim asmsmskkd

Döndükten sonra kül kedisine dönüşmem ve çocuklu ev analığına adapte olmam 1 haftamı aldı. Resmen kendime gelemedim. 

Bir taraftan kreş cephesinde ortalık karıştıkça karışıyordu. 

Kreş müdiremiz önümüzdeki dönemde emekliliğini açıklamış (yerine gelecek müdire, mobbing skandalına karışıp başka semtteki bir kreşten dehlenmiş olan bir isim üstelik) öğretmenimiz istifa etmiş, sınıf yardımcımızın akıbeti belirsiz; kreş anaları watzapta megabaytlarca “nereye sıçacaklar??” diye ağlanır olmuştu. 

Son haftaya zaten girmiyorum. Seçim stresi sarmış ve yazı yazmaya zinhar konsantre olamaz haldeydim. Neyse durumu ve genel modumu özetlediğime göre asıl anlatmak istediğim mevzulara geçeyim. 

Konu: unutkanlık. ve ya başka bir deyişle alzheimer başlangıcı? O da olmadı kafasızlık! 

Genel olarak unutkan bir insan değilim. 

-evden çıktıktan sonra, fişi çekmiş miydim, ocağı kapatmış mıydım vs. evhamları yaşamam. Anlık yaşasam bile, eve geri dönmem. Çünkü azıcık hafızamı zorlayınca herşeyi tastamam yaptığıma emin olurum. İçim rahattır. 

-bir yere gidileceği vakit çok güzel organize olurum. Götürülecek hiçbir şeyi atlamam. Gittiğim yerde de kolay kolay bir eşyamı unutmam. 

-telefon, cüzdan, kredi kartları, anahtar gibi elzem şeyleri unuttuğum/kaybettiğim görülmemiştir. (Telefon görüldü kıhıhı)

-evde her şeyin yeri bellidir. “Onu nereye koyduydum, unuttum” sık olmaz.

Şimdi buraya kadar unutkanlık-sorumsuzluk-laylaylomluk sıkıntısı yaşamıyorum. Ama unutmamam gereken durum, böyle otomatikleşmiş mevzular değil de yeni bir durumsa; orada akıllara zarar unutkanlıklar sergiliyorum. 

Yeni duruma dair bilgiyi işleyene kadar kadar başıma en az 3 musibet gelmesi şart! Yani benim bir hatadan ders almam imkansız. O hatayı en az 3 kere tekrarlayınca öğreniyorum asjsjjddj.

Bir örnekle açıklayayım. Arabam biraz külüstür. Biz de nerde trak orda bırak mantığıyla hareket ettiğimizden bir türlü yenilemiyoruz.

Arabadaki ufak tefek arızaları da, yaptırmıyoruz haliyle. Mesela şöför yanı-ön kapı dışardan açılmıyo ahshsjdj, klimalar randımanlı değil, kapı bazen kitlenmiyo vs vs.. bunlara yatırım yapmak istemiyoruz, o haliyle idare ediveriyoruz. Motor, fren, lastikler gibi hayati önem taşıyan mevzular yıllık bakımdan geçsin yeter. 

Kapıyı anahtarla basarak kitleyince bazen kitlenmiyo. (Bazen de kitleniyo, kafasına göre) kitlenmediği vakit iç ışıkları sönmüyo ve akü bitiyo!

Burda yapmam gereken kitledikten sonra, elimle kapıyı açmaya çalışarak kitlenmiş mi diye kontrol etmek. Ve iç ışığın söndüğünü görene kadar 3-5 saniye beklemek. Oldukça basit değil mi? 

Ben arabanın bu huyunu bildiğim halde kontrol etmeyi unutup giderek tamı tamına 3 kez aküyü bitirdim asksksmsndn. Beyim her seferinde kafasızlığıma inanamayarak cinnet geçirdi ajsjdjdjjd (bi de bizde yazık, akılsız başın cezasını %90 beyim çekiyo :))

Neyse ama artık öğrendim mesela, bunu asla unutmam eheueheu. 

Yer yön bulmada defalarca aynı sapakları kaçırmak, dolap beygiri gibi dönüp durmak, bir türlü öğrenememek de konuya başka örnekler. 

Ancak unutkanlık olayına birer hafta aralı 2 vukuatla bambaşka bir açılım getirdim ki, hala kendim de inanmakta zorlanıyorum. 

Vaka 1

Çocukların çiftlik gezisi vardı. Aylar önceden planlanmış, ajandaya kaydedilmiş. 

Kreşte koridordaki panoya hareket yeri ve zamanı günler öncesinden at nalı gibi harflerle yazılmış. 

Benim aklım nerdeydi, onu okudum ve unuttum mu, yoksa nasılsa “tarihi-günü” biliyorum diye hiç dikkat etmedim mi çözemiyorum ama şöyle oldu: 

O sabah çocukları darlaya-acele ettire tam 8de kreşte olacak şekilde evden çıktık. 

Sırt çantaları, yiyecek-içecekleri tam takım hazırlandı. Kapıda güneş kremleri sürüldü, şapkalar takıldı, yedek montlar alındı. Her şey layıkıyla hazırdı.

Kreşe bir gideriz ki, sınıfta sandalyeler  ters çevrilmiş. Tükkan kapalı! Sınıf değil adeta sabaha karşı 4 suları pavyon görüntüsü.

Panoda yazan şeyi okumamla başımdan aşağı kaynar sular döküldü. (Muazzam bir deyim! hakkaten o kaynar su dökülme hissiyatı birebir oluşmuyo mu milisaniyelik de olsa?)

Hareket saati:8 yer: itfaiyenin önü diyor. Canhıraş bir şekilde bebelerimi önüme katıp, kafası kesik tavuk gibi koşturmaya başladım. Maya koşarken düştü, dizi kanadı:( attım bunları arabaya yallah itfaiyeye. 8.06 da ordaydık ve tabi ki otobüs kalkmıştı. 

Velilerden birkaçı hala oradaydı. Bir veli "Sizi bekledik ama gelmeyince gittiler" dedi. (Evet 3dk beklemişler allah razı olsun anansndndj bir kişi de çıkıp aramıyor “nerdesiniz” diye) 

Neyse hemen aldım adresi yazdım navigasyona, yetiştiririm ben bunları dedim. Yarım saatlik yol... 

Çok üzüldüm, tutmasalar ağlıycam. Nası böyle bi salaklık yaparım diye içim içimi yiyor. (Bugüne kadar olan bütün geziler kreşten hareketle oldu. Biz çocukları 8 civarı kreşe bırakır giderdik, onlar 8.30 a doğru yola çıkarlardı. Yine öyle olur diye düşündüm ben de heralde ne bilem. Ama o yazıyı okumamaya, okuyup unutmaya, dikkat etmemeye mazeret değil tabi ki. Düpe düz salaklık) 

Çocukları korkuttum (kendi paniğim ve ciğer solmam yansıdı haliyle), acele ettirdim it gibi koşturdum, otobüs deneyimlerini çaldım, morallerini bozdum, “gidemiycez mi, nasıl gidicez” endişesi yaşattım diye kahroldum hep giderken. 

Tabi ki 3. Sınıf leş komedi filmi klişeleri de yaşanmadan olmazdı bu senaryoda. Bütün kırmızı ışıklara yakalanmamız, tek yön sokakta çöp kamyonunun arkasına denk gelmemiz, yokuş ortasında iş makinesi tarafından bloklanmamız, yol çalışmaları yüzünden navigasyonun sapıtması gibi bir sürü aksilik de başımıza geldi elbet, yetişmeye çalışırken. 45 dakikada anca gittik.

Biz gittiğimizde çocuklar elma toplamayı bitirmiş ineklere saman yediriyolardı asksjjdjd

Geziye katılan analar göz devirip baktı, kreş elemanları ağız büküp kınım kınım kınadı ben de çocukları kakışladığım gibi kaçtım :)) 

Geziye görevli ana kadrosunda gitmemek için götümden bir mazeret uydurmuş (o gün filanca resmi dairede işim var) "gelmişken kal bari" havası estirilemeyecek kadar da sütyensiz, pijamalı ve terlikliydim üstelik askkskdjd ay rezillik vallahi yazarken darlandım... 

Vaka 2: 

Bu olayın travmasını hala atlatamamıştım ki aynı gerizekalılıktan 1 adet daha yaptım. 

Bu kez mevzu bir doğumgünü partisi. Watzap grubundan şöyle bir davetiye aldım. 

Mayanın ekürisi kreşten bir gızın doğum günü zımbırtısı. Okeyler verildi, geliyoruz dendi. Davet ettiğiniz için tşk’ler, ne hediye getirelimler, konuyla ilgili tüm detaylar grupta konuşuldu. 

Evlilique yıldönümümüz (8 Yıl, as bayrakları asas) pazartesiye geliyor üstelik, sırf bu parti var diye pazardan kutlamıştık bir de düşünün partinin önemini akskdkdkkf 

Maya hanımın iştirak edeceği sidikli bebe doğumgünü partisini kendi beşbinellisekiz yıllık evliliğimizin önüne geçirdim, ordan oraya koşturma olmasın stres olmasın dedim düşünün. 

Çocukları kreşten aldım. Edoyu harise devir teslim ettim. Mayayı giydirdim süsledim. Kendim ütülü beyaz göynek olsun, rugan ayakkap olsun, toprak rengi ruj olsun tam bir kreş anası, velinin ham maddesi stayla giyindim ansnsjdjdjjdjfjf 

Yine geç kalıcaz ayıb olacak stresleri ve yollarda kaybolmalar eşliğinde parti mekanına aktım. 

Kapıda parti çocuğunun adını söylüyorum. Sanki loca ayırtmışım da kotramdan inip reina’ya giriyorum ama, öyle bir godamanlık. Kız diyor öyle bir doğum günü çocuğu yok! 

-Ayy yanlış gelmiş olmayayım başka yerde şubeniz var mı sizin? Diye panikliyorum. 

-yooo diyor kız. Davetiye yanınızdaysa bakın isterseniz. 

Bir bakayım ki, pazartesi falan değil cumaymış! 29uymuş...

Bu kez kaynar su falan dökülmedi ama götümle güldüm halime askjskdjdjdj 

Ve bu kez tek sorunum olayı mayaya nasıl açıklayacağımdı ashhsjdjdjjd 

Doğumgünü bugün değilmiş beybi ya sori! Şimdi gidelim cuma yine geliriz. 4 tane yatcaz kalkcaz... falan diye açıklıyorum işte kendimce minnoşluklar yaparak. 

Tabi çocuk bozuldu, afalladı falan. "Neyse istersen biraz girelim içeri hazır gelmişken oyna sen" dedim ne diyim. "Tamam" dedi atladı hemen, üstünde durmadı zaten mevzunun. Yaş=3,5 ehehehe 

Kapıdaki kız da yaptığım salaklığa inanamayan bakışlarla ben “ehe mehe giriş ücreti ne kadar girelim bari biraz” derken "çok kalmıycaksanız geçin hadi para vermeyin" dedi. 

Beleşe girdik yarım saat oynadık. Sonra götün götün eve döndük. Haris bu olaya yorum dahi yapmadı ansjsjdjdjjdjf 

Ama gerçekten inanamıyorum. 29unun pazartesiye geldiğini nasıl düşünebildim? Ulan pazartesi 25i işte, evlilik yıldönümü... hadi onu geç 24ü pazar, seçim günü... 1 aydır bangır bangır bu tarihle yatıp kalkıyoruz... 

Nasıl bir akıl tutulması, hiç bir açıklamam yok. 29 rakamının üstünde durmayıp 25i diye attım hafızaya heralde bi şekilde. Yoksa o günü 29u sanmış olamam. Olabilirsem durum vahim çünkü!