Sosyal yiyicilik, üşengeçlik ve sütyen teorileri

Biliyorsunuz tatlıqısslar, bu ara gündemim hep diyet, spor, sağlıklı yaşam, göt küçültme. 

Sürekli bu konuyu konuşmanın ve düşünmenin en çok kendime zarar olduğunu farkedeli beri, konuyu artık up’lamamaya özen gösterir olmuştum. 

Ama kendimi tutamıyorum a dostlar! Beyimle kavgalarda “tmm artk yhaa dha fzla tartışmk istmyrım” diye göz devirip, sonra dayanamayıp yine laf sokuşum gibi oldu konuya yaklaşımım asksnndjhdjd 

Ege’nin şu yazısında yine kendimi tutamadım ve 3 paragraf yorum döşendim asjsjjdjd. Ege reis de sen bunu yaz diyip verdi gazı, yapacak bişey yok. 

Halbuki kahve “glüten, şeker, püskevit ve sağlıklı beslenme” yazıları yazarken hiç oralı olmaz üstüme alınmazdım eheheheheh. 

Yani kısacası olaya gönül verince konuşasınız, yazasınız geliyo. O kafalarda değilseniz sizi durup düşünmeye davet etmiyor bu muhabbet. 

Yazan da zaten, okuyanda farkındalık yaratma misyonuyla değil; kendi çilesini doldurma yolunda kelam eyliyor. 

Ve ya sağlıklı beslenme kısmını düzene oturttunuz ve yaşam tarzı haline getirdiyseniz de konuyu artık kapatıyorsunuz. Vik vik konuşmak, kafa zikmek bu işte bu geçiş evresinde yaşanıyor. 

Bu nedenle kafa zikiyorsam affola. Bu ara idare edelim beni. Elden ele uzatalım. Arkalara doğru ilerletelim. 

Ve geçelim benim teorilere. 

Şimdi bundan çok değil 2-3 sene evvel, clean eating faslında bir takım absürdlükler yaşandı. 

Çiya tohumları, smootiler, kinoalar, mango cızlatmalar havalarda uçuştu. 

Bir laz için hamsi neyse, bir instamom için avokado o oldu. Avokadonun pilavını, tatlısını, turşusunu, muhlamasını yapar oldu instagızlar asjdjdjjfjdj 

Süt yerine soya sütü, un nâmına badem unu, şeker niyetine stevia, yağ yüzü suyu hürmetine coconut yağı, ve bir takım anam babam besinleri yerine mal mal alternatifler türedi. 

Tarifler, reçeteler paylaşıldı. Yemek kitapları edinildi. İçinde adını sanını duymadığımız ve marketlerde bulamayacağımız onlarca içerikle tepsisi 100 liraya gelen “ev yapımı” “sağlıklı” kurabiye tarifleri itelendi. “S.a., Ya benim İngiltere’deki bi siteden sipariş ettiğim goji berry’m hala gelmedi, onun yerine blueberry koysam olur mu?” diye forumlar düzenlendi.

“Kazıklanmalı” yemek kitapları furyasından beyim de nasibini almıştı ... 

İşte bunlar olurken ben böyle trendin amk! Diyip daha beter darlanıyodum. Hay keten tohumları ebenize atlasın, daş yiyin daşşş diyodum bunlara maruz kaldıkça anansndnkdkd 

Ne zaman ki bunlar bir kenara bırakıldı. Mevsiminde yetişen meyve sebze yiyin, etinizi yumurtanızı yiyin, südünüzü için tarzı old schoola dönüldü, smooti detoksunu salalım, nenem style kemik suyuna dadanalım, kefir içelim dendi; orda bana hitap etmeye başladı “sağlıklı beslenme” 

Demek ki neymiş, beslenmede en önemli şey: sadelik, ulaşılabilirlik, sürdürülebilirlik... 

İşte bunu yapabilirim, ve yapıyorum. Besinlerle kafayı yakmadan. Kimi besinleri mucize, kimi besinleri azılı düşman ilan etmeden; porsiyona, yeme sıklığına ve götü hareket ettirmeye dikkat ederek gül gibi geçinip gidilebilir ömür boyu. 

Diyete ve sağlıklı beslenmeye uyuz oluşumun nedeni insanların bu kıtipiyöz tutumları ve bazı yiyecekleri “hayatından çıkarmak” felsefesiydi zaten. 

Ben yemek yemeyi çok seviyorum! Abur cuburu, tatlıyı, fast foodu da seviyorum. (Azaltmak, kontrol altına almak evet, ama hayattan çıkarmak hayır!) 

En çok sofra muhabbetlerini seviyorum ama. Sevdiklerimle bir araya geldiğimde kalorisine, carb’ına yağına bakmadan keyifle yemeyi seviyorum. Yemek üstüne konuşmayı seviyorum. Yemek övmeyi seviyorum, yaptığım yemeklerin övülmesini ve hapır hupur yenmesini seviyorum. 

Yemeklerin damak tadına ve göze hitap etmesini seviyorum. Sunumlu sofralar, mis gibi kokular seviyorum. 

İşte burda bi düzenlemeye gitmem gerekti. Ve hedeflediğim yeme alışkanlığını “sosyal yiyicilik” diye tanımlamaya karar verdim. 

Güzel bir sofra, güzel insanlar, güzel yemekler gördün mü otur ye! Yediğin her lokmadan keyif al. 

Ama evde yalnızken değiştirilecek bazı noktalar var. 

Şimdi ona değinicem. İkinci teorimiz: üşengeçlik. 

Geçen yaz teyzem bi tespit patlattı. Dedi ki “üşengeç insan kilolu olur” 

Aaa bi baktım hakkaten öyle. Karakter ve davranış olarak eline çabuk, fıtır fıtır gezinen, işten kaçmayan, hiç bişeye erinmeyen, erken yatan-erken kalkan insanlarda kilo problemi olmazken (bahsettiğim şey daşlık, fitlik, kaslılık değil; sağlıklı aralıkta kiloda olmak) 

Yavaş, aheste, sürekli birilerine iş kitlemeye çalışanlar “hazır ayaktayken bana su getir gülüm” diyenlerin, bırakınca öğlene kadar uyuyanların  totişleri almış yürümüş, yağları lömbürdemiş. 

Ve sonra döndüm kendime baktım, üşenmekten, bahane bulmaktan, kaytarmaktan almışım ben de kiloları. 

Günü kurtarmaya o kadar alışmışım, çocuklardan arta kalan zamana o kadar bel bağlamışım ki her fırsatta yan gelir yatar, işten kaçar olmuşum. 

Demek ki neymiş hiçbir şeye üşenmeyerek başlıyoruz değişime. 

İlk adım yemek hazırlamaya üşenmeyeceksin. Yediğin her öğünde emek olacak, emeksiz yemek olmayacak. 

Bir sandöviç bile yapacak olsan ekmeğini ince tutup malzemesine bol yeşillik-çiğ sebze katacaksın. Yok öyle ayak üstü yarım ekmeğe peynir gömmek. 

Buzluğunda her daim köften, 1-2 parça tavuğun-butun, balığın, haşlanmış bakliyatın, sebzen olacak. (Artanları az çok demeden atıvermek şahane oluyor evde yalnızken kendine göre bi porsiyon sağlıklı bişey hazırlayıvermeye) 

Bu dediklerim kişiye özel yemekler bakın. Günlük rutinde çoluk, çombalak, bey falan birlikte sofraya oturuyor olabilirsiniz. Orada zaten herkesin vardır ailesine göre bi sistemi. 

Bizi en çok vuran kısım, yalnızken yeme şeklimiz. Ve yorgunen, bıkkınken, üşenirken yediklerimiz. Evde bişey yok, alışverişe vakit yok bahaneleriyle tıkındıklarımız. Hah orda aç işte buzluğu, çıkar bi avuç nohut, yanına 2 dilim kabak, 1 avuç brokoli, haşla buharda, doldur salata kasesine! Gözüne az geldiyse kes yanına tazesinden domates, hıyar, yeşillik üstüne bi de güzel sos, biraz baharat! Al sana sağlıklı on numara öğün. 

2 gidim saglikli beslenince ben 

Ben kendi yediklerime özen göstermeye ve kendime sebze yedirmeye başladığımdan beri buzluktaki bütün stokları tükettim. Açıp bakıyorum ne yapabilirim şu an diye ve acayip kombinasyonlar buluyorum mesela. 

Yani düşünün mesela çok zengin olsanız, evinizde babanızın uşağı olsa... Acıkınca çabuk tarafından bi tost basıvereyim, makarna yapıvereyim, abur cubur çekmecesini açayım ordan püskevit tıkınayım mı dersiniz? Yoksa “sağlıklı yemeğimi derhal hazırla sebastiyan” mı dersiniz? 

İşte ben bunu hep düşünürdüm mesela. Ünlüler nasıl oluyor da fit oluyor (Sibel Can hariç asksnndjd) çünkü onlar zengin, evlerinde aşçıları var, spor için personal trainerları var, eve pilates hocası geliyor, zamanları var, imkanları var... Sağlıklı beslenmememin nedeni zamansızlık, yorgunluk sanırdım ama aslında üşengeçlikmiş! 

Üşenmezsek hep mi sağlıklı şeyler pişiririz? Hiç mi canımız pis pis şeyler çekmez? Elbette çeker! Ama o gereksiz kalorilerin kaçını “gerçekten” canımız çektiği için yiyoruz? Kaçını anlık bir kararla yemeye başlayıp, binge eating’ le sonlandırıyoruz ve ardından pişman oluyoruz? Gerçekten canımın çektiğine emin olursam yiyorum artık... 

Üşengeçliğin diğer ayağı da harekete üşenmemek. Mümkün mertebe yürümek, merdiven çıkmak. Bugünün ev işini yarına bırakmamak, ütüyü ötelememek, ev süpürmede “bi gün daha götürür bence” diye çakallık yapmamak, bankaya devlet dairesine gitme prosedürlerini deadline’a bırakmamak... 

Şimdi de sıradaki teorimiz sütyen teorisi! 

Sütyenle ilk tanıştığım günden beri, kendisiyle rahat edemedim. Eve gelir gelmez çıkarır atardım. Soğuk kış günlerinde atletin üstüne sütyen takardım askskdkkdjd 

Ama iş dışarı çıkmaya gelince sütyensiz bakkala bile gitmezdim. Renk renk model model onlarca sütyenim vardı. 

Sütyende rahatlık değil duruş önemliydi. Balenli, destekli modeller seçerdim. 

Çocuklardan sonra benim sütyen modelleri yavaş yavaş, götün götün değişmeye başladı. 

Önce destekliler ağır gelmeye başladı. Sonra balenliler darladı. Renkler gereksiz geldi, danteller canımı sıktı. Ve son tahlilde aşırı sade ama konforlu, tek amacı meme ucunu belli etmemek olan varla yok arası modellere geçtim kompile. 

Onları da mecbur kaldıkça kullanıyor, evde sütyensiz takılmak için yıllardır koyu renk tişört giyiyordum. Evde giydiğim 1 adet bile beyaz tişörtüm yok. Çünkü sütyen! 

Edo’nun anneler günü anısına resmettiği “kadın anam” temalı eseri! Hep siyah tişört giydiğim için “siyah” yapmış. Yeşil birkenstocklarımı çizmiş. Bi de hep mutluymuşum :)) öyle dedi iki gözümün çiçeği <3 

-kurda sormuşlar neden ensen kalın? " Her işimi kendim yaparım da ondan "yorumunu da ben ekleyeyim resime askskdkdk

Sütyen bizim comfort zone seviyemizi temsil ediyor tatlıqısslar! 

Sütyen renk, desen ve modellerini ne kadar downgrade ettiysek; sayısını ne kadar azalttıysak comfort zone’umuzun o kadar boku çıkmış demektir. Askkdkdkfk 

Ve comfort zone’dan çıkamayan adam sağlıklı da beslenmez (çünkü dondurmaların ve kurabiyelerin minnoşluğu) götünü kaldırıp hareket de edemez. 

Bu konuda da çalıştay başlattım asnsndnjdndm 

sütyen görseli ararken buna denk geldim ve agladim asdfghjkl

Ayrıca giyim, kuşam, bakım konularını, kilomdan memnun olmadığım için salmıştım. Tam bir kısır döngüydü. Amaaaen giysem de yakışmıyor. Göt aşure kazanı gibi olduktan sonra, makyaj yapıp da kuş mu kondurucam? Tek derdim manikür olaydı.. diye diye motivasyonsuzluk çöküyordu. Battı fish is yan going, saldıkça salıyordum. 

Sonra 1-2 kilo gidince, sağlıklı beslenme ve sporun verdiği motivasyonla kendimi internetten saçlarım için argan yağı araştırırken buldum. Topuklarımı yumuşatayım diye ponzalar, kremler kullanır oldum. Cildimi tonikle temizleyeyim, tarihi geçmiş 5 yıllık toniğimi çöpe atayım yenisini alayım derken buldum. 

Bunları hiç farketmeden ve “hadi artık zamanı geldi, bu işe el atıyorum, bakımlı olucam” demeden bu işe gönül verdim birden bire eheueheue. 

Tabi ki 2 kilo verdim diye on numara olmadım, 2 beden küçülüp dolabımı düzenleyecek kıvama gelmedim. Ya da haldır huldur kuaförlere, büyük değişimlere koşmadım. Ama minik bir değişim yine minik minik motivasyonlar doğurdu. 

Gün geçmiyor ki “her bokolog” başakito kıçından yeni bir teori uydurmasın. Teorlerimin saçmalığını tartışmak isteyen tatlıqısslar kendini yorumlara eqlesin. 

Eheuebueh.