2 çocuklu tatil like a boss

Bilen bilir buralarda da gelip anlatmışlığım çoktur. Öyle sırt çantalı seyyah, doğal yaşam gurusu olamasak da çocuklu tatil konusunda bizim de kendi çapımızda namımız vardır ehe mehe. 

İşin sırrını önceden açıklamıştım, tekrar edeyim: kendinize çocuklarınızın iyi anlaştığı bir tatil ekürisi bulun argadaşlar. Gerisi çorap söküğü, gerisi harala gürele. 

Biliyorsunuz hayatta hiçbir şeyde bir takım çileler çekilmeden ekmek yenmiyor. 

Biz de bu günlere kolay gelmedik tabi. Ağlamalı zırlamalı yolculuklar olsun, lokma boğaza dizilmeli yemekler olsun, öğlen sıcağında puset itekleyerek bebe uyutmalar olsun Hakkı'n rahmetine çok kavuştuk. Rip. 

Ama artık şu tatilde gördüm ki, biz artık olmuşuz. Ciğerim pespembe duruyor valla yerinde, hiç solmadı ashdkflgl. 

Avusturya kışın kayak turizmiyle olduğu kadar, yazın da dağları yaylaları gölleriyle ünlüdür. Biz de şok fiyata herşey dahil bir otel kapakladıydık kıştan. Topladık çoluğu çombalağı vurduk kendimizi dağlara. 

Kaldığımız Otel bir kayak oteli. Otel bu sezonda (okullar henüz kapanmadı) 0-6 yaş kreş çağı bebeli aileler ve emeklilerden oluşan aşırı kalabalık olmayan tatilci grupları tarafından nasiplenilmekte. 

Heidi'nin, milka reklamlarındaki ineklerin dağları konpile manzara. İnek çanı sesleri, mis gibi doğasıyla huzur overdose! 

ranzaya bayilan bebeler eqlesin

bu da odanin baska bir minnoslugu

Biz de tatilin ilk günü müthiş bir organizasyonla bütün haftayı planladık. Çünkü almanlık <3 

Alman anası arkadaşım önünde 1 haftalık program olmadan kendini çıplak ve savunmasız hissediyor. Kaşı gözü oynuyor bildiğin. Bu konuyu yine kendisiyle çok konuştuk irdeledik. 

Bana mesela sordu, dedi ki bu sene kız kıza tatilinde ne yapacaksın nereye gideceksin, şafakla mı gideceksin? Ki benim kızkıza tatil tarihim nisandır (2018 nisan yani seneye ehueh) 

Dedim ki kıssssmet askdkflf. Şurda ne yazıyorsa o (alnımı gösterdim, anlamadı) dedim ki şekerim bizde öyle olmuyor o işler.

Herşeyi geçtim. Bu uzun vadede plan program işini profesyonel hayatta bile yapamazsın! Mesela şafak gidip çalıştığı firmaya bana 6 ay sonrası için şu şu tarihlerde izin verin dese hayırlısı be gülüm derler. Dur bakalım o zamana önemli bir toplantı-proje-event olmazsa ona göre şaaparız derler. Çok önemli birşey olursa sana ihtiyacımız olur, o hafta olmaz haftaya olur derler... Ha tabi düğün dernek ölüm kalım durumlarında alınır acil izin binbir surat ve trip yiyerek ama keyfi olarak çok da kendi özel hayatında programlı olamazsın iş dünyasında dedim. Dev şaşırdı :))) 

Neyse işte yaptık 1 haftalık programı. Ama ne program! Gün gün saat saat. 

Hatta çocukları kids club a iteleyerekten yetişkin programları bile yaptık; beylerle golf oynadık! 

Gelelim kids club mevzuuna. Kids club denince aklınıza ışıklı şıkırtılı viynk viynk öten oyuncak, muşambalı halıflexli salon, jeton atmalı lunapark, bebelerin yüzünü dallı güllü boyayıp Demet Akalın şarkısında dans ettiren animatör ergen gızlar geliyorsa yanlış kids clubdasınız! 

Buranın kids clubları da tabi ki Avustur kreş disiplininde. Sessiz, sakin, itiş kakışsız, bağırış çağırışsız açık havada oynamalı takılıyor bebeler. İçerideki herşey ahşap ve minimal. Çiftliğe köye geziye gidiyorlar toplaşıp. 3 yaş üzeri ücretsiz ama 3 yaş altı çocuklara özel bakıcı tutarak bırakıyorsunuz kreşe. Bakıcı başlarında duruyor. Bez değiştiriyor, tuvalete götürüyor, yemeklerini servis ediyor. Bizim bebeler 4ü bir arada olduğu ve açıkçası artık kendi oyunlarına/dalgalarına bakıp bizi pek ziklemediği için, kids club da bizsiz takılmaları kolay oldu. 

Tam 3 gün 3er-4er saat dehledik bunları. Alan memnun satan memnun. 

Diğer günler sabahtan beyler golf oynadı. Biz analar çocuklarla kahvaltı, havuz, inek koyun sevme, yürüyüş, park takıldık. Öğle yemeğini birlikte yiyip sonra babalara çocuk iteleyip 2saat mola aldık. Akşam üzeri tekrar buluşup maile dağlara çıktık, akşam yemeğini yiyip bebeleri 7.30 da yatırdık falan saat gibi işleyen rutinlerle dolu bir hafta geçirdik. 

Bir de burada çocuklarını zabbahtan akşama kadar kids cluba iteleyen aileler gördük. Bi baktık adamla-karı başbaşa yemek yiyor, gitmiş havuzda kitap okuyor. Çocukları dehlemişler bütün gün! Önce biraz kınadık... 

Ağğbiii çocuklarınla takılmıycaksan ne anlamı var böyle bi tatilin cıkcıkcık bu kadar da olmaz yazık değil mi o çocuklara falan dedik. 

Sonra düşündüm... Bazı aileler var. (Bizzat tanıdığım da var hatta bi tane, eşimin kuzeni oluyor) mesela Adam akşam 7de eve geliyor. Haftanın bazı günleri iş gezileri oluyor, hiç gelmiyor. Bakıcıları, yardımcıları, anane-babaanneleri yok. Hafta sonları full çocuklarla takılıyorlar. Açığı kapatmak, çocuklarla kaliteli zaman geçirmek için çoluk çombak aktivitelerinde boğuluyorlar. Her Allah'ın günü uyku saati dramalarla 1 saat süren pazarlıklarla ağlamalarla geçiyor... 

Şimdi böyle bir çiftin karı-koca zaman geçirebilecekleri, dinlenecekleri, kafa resetleyip azıcık insan gibi hissedecekleri tek tatilleri, yılda 1 haftacıkları varsa; yazık falan değil çocuklara... Ana babaya daha çok yazık amk çünkü.. Böyle olabilir yani dedim, kınamayayım. Böyle olmasa da kınamayayım gerçi, bana ne ki. 

Sonra gelelim çok çocuklu aile mevzuuna. Biz daha "çocukla tatil???" konularını bloglarda tartışaduralım. Millet biri slingde, biri pusette, biri kreş çağında, biri okul çağında 4 çocukla geliyor tatile. 6-7 yıl içinde ard arda fırtlatılmış 4 çocuk! Ana-baba desen hepsi pehlivan gibi upuzun boylar, kaslı bacaklar, siporcu vicutlar askdllflglg

O kadar çok 3-4 bebeli aile vardı ki, ilk kez hepsini bir arada gördüm :))) artık şaşırmayı bıraktım. Nasıl becerdiklerini de gördüm. Valla mum gibi duruyor o çocuklar. Efendi gibi yemeklerini yiyor, bütün gün dağ tepe tırmanıyor, yüzüyor falan. Bi tane bile çocuğuna ses yükselten, göz deviren aile; kendini yerlere atan çocuk görmedim. 

Bunu yapabilmelerini sağlayan en büyük etken: Çocuğa yetişkin gibi davranmaları. Valla ben de elimden geldiğince rutinli, kurallı, tutarlı davranıyorum falan filan o ayrı; ama ben çocukları günde yüz kere şapır şupur öpmeden, götlerini başlarını mıncırmadan duramam ayol. Annesinin aşşşşşkı, bebeği, kuzusu falan diye seviyorum hala oğlanı. O da mest oluyo. Çocuklarla seviyeli bi ilişki kurmam Na-mümkün yani. 

Bunlar harbi böyle şeyler hiç yapmıyo yaaa! 

Ya bizim kankiler 3 yaşındaki çocuğa genitalleri kuku-pipi değil de vajina-penis olarak öğretiyor. 

Yani biz de çocuklara olabildiğince herşeyi mantıklı açıklayıp, meraklarını giderip, ciddiye alıyoruz ama kullanılan dil ve üslupta dev bi fark var yine de. Bir de gerçekten çocukların, büyüklerin yapabileceği nerdeyse herşeyi yapabileceklerini düşünüyorlar. 

daglar gizi maya

Mesela dağda trekking! Ben bi başta olmaz dedim. Ayol el kadar maya Nasıl yürüsün o yolu dedim, ben zor yürüyorum. Ama yürüdü! Yoruldu, ağladı, zırladı ama çok yoruldukça biraz kucak (babasının omuzlarına oturma) biraz ağlasa da zırlasa da "hayır yürüyeceksin" deme, bir şekilde bitirttik çocuğa parkuru. 

hele bi su icek

tirmanan dag kecileri

Aynı şekilde restoranda kola makinesi var. Bir kere öğrettik bardağı şuraya koyacaksın şu düğmeye basınca su akıyor (bir sürü düğme var farklı içeçekler için soldan ikinci su) dedik. Ve su istedikçe restoranın öbür ucundan suyunu kendi aldı geldi bizimkiler. Yemeğiniz bitince gidin elinizi yıkayın dedik, tuvalete kendileri gidip el yıkayıp geldiler. 

Düşündüm de biz Türk aileleri bir çok şeyi kafadan eliyoruz çocuk yapamaz diye. Ya da güvenmiyoruz, yapsa da yarım yamalak yapar, tam beceremez, döker saçar, hijyenik olmaz vs vs. Ama ilginçtir ki şans verirsen ve onlara güvenirsen yapabiliyorlar... 

Sonracığıma dağlarda birçok bisikletli aile gördük. Bir tanesiyle bir pizzacıda tanıştık. Maile takım tişörtler bastırmışlar kendilerine. Family tour 2017 salzburg-udine diye. Bisikletlerle ülke sınırı geçiyorlar! 200km bisikletle tamamlayacaklar çocuklar 9 ve 10 yaşında! Bizde 9 yaşında çocuğun bisiklete 200 km yol yapabileceğine hangi aile inanır? Bunlar çocuklarına inanıyorlar... Göze alıyorlar. Ve böyle olduğu için de challenge lar kademe kademe yükseliyor. Şimdi ben eminim ki o çocuklar 18 yaşına gelince bisikletle Tibet'e de gider... 

Bu Alman kankimin kardeşi 14 yaşında, Berlin'de sırıkla atlama bölge birincisi olmuş. Hedefi dünya olimpiyatlarıymış. Bebekliğinden beri sırıkla atlıyormuş askdkfkfk. Spor olarak sırıkla atlama bebeklikte nasıl seçilir ya? 

Alman disiplini iyi güzel de zor zanaat be kardeşim. Kukuya vajina diyeceksin, çocuğu öpüp sevmeyeceksin (sevdiğini güvendiğini; sana güvenebileceğini başka yollarla göstereceksin) 2 yaşındaki bebeyi dağlara yürütüp kucak istedikçe "hayır kendin yürü" diyeceksin ölme eşşeğim ölme! Ne kadar özensek, imrensek, taktir etsek de bizlik işler değil amk :) 

Yani mesela ben elimden geldiğince uyumlanmaya çalışıyorum; çevremdeki insanların çocuklarının yaptığını görünce mecburen bana da şans vermek düşüyor. Görerek, deneyerek, topluma uyarak gidiyorum. Ama bunları yapmak/ çocukların yapmasına izin vermek; çevremde kimse yapmazken aklıma gelmezdi... Ve ya cesaret edemezdim. 

Çocuk yetiştirmedeki yöntemlerimizde biz ne kadar kendi kararımız-seçimimiz-bilincimiz zannetsek de aslında kültürel kolektif bi bilinç var ve bunun dışına çıkmak zor... Elalem ne der olarak değil ama; herkesin karşı olduğu şeyleri yaparken, doğru yaptığına inansan da şüpheye düşüyorsun çoğu zaman. 

Basit bir örnek, 1 yaşından küçük bebekler yerlere salınıp emekletilir burada. Parkta, bahçede hatta kapalı mekanlarda bile (market, restorant vs) Burada herkes bunu yapıyor ve ben de hiç sorgulamadan lay lay lom salıyordum edoyu. 

8 aylık falandı Türkiye'ye gittim bir restoranda arkadaşımla buluştuk. Oldukça temiz, öğlen saati 2-3 masadan başka insan yok, tenha. Ben edoyu saldım yere emeklesin diye. Herkes şok oldu! 

2 nedeni var: birincisi yerler soğuk, taş çeker, üşütür (askdkflf hadi bunu kafadan eledim) 

İkincisi, mikrop kapar, hastalanır. 

biraz da suraya salayim

Burada biraz şüpheye düştüm işte... Ya gerçekten bağışıklık sistemi henüz bunu kaldıracak kadar güçlü değildiyse? Ya gerçekten hastalanırsa? Sonra ben de huzursuz hissetmeye başladım ve bir daha çocuğu salamadım o tatilde... Bir de yaşanılan toplumun bakteri florası meselesi var. Yani ne kadar bilimsel bilmiyorum tabi kuş kadar tıp bilgimle şöyle eyyorladım: edonun bağışıklık sistemi bizim yaşadığımız yerdeki genel bakteri florasına bağışıklı olabilir. Türkiye'de immün sisteminin tanımadığı bakteriler olabilir. (Türküye pis demiom kız, Türkiye'de doğmuş büyümüş bir çocuk için de Dünyadaki her hangi bir ülke aynı risk) 

Ama işte bana tüm bunları sorgulatan toplumun o konudaki genel tutumuydu. Sosyal psikolojideki çoğunluk etkisiydi... 

Bilmem bilir misiniz, bir deney vardır sosyal psikolojide. Muzaffer Sherif'in otokinetik Etki deneyi. (Ben basitleştirerek anlatayım, merak eden deneyin prosedürünü araştırsın) 

deney gibi deney

Deneklere karanlık odada bir ışık kaynağından farklı uzunlukta ışıklar gösteriliyor, mesafeyi tahmin etmeleri isteniyor. Kişi ayrı bir odaya alınıp test yapıldığında gördüğü mesafeye kendi karar verip yüksek skorlar elde ediyor. 

Daha sonra işin içine iş birlikçiler giriyor. Işık herkese aynı anda gösterilip gruptaki diğer 7 kişinin bildirdiği mesafe deneğin kafasını karıştırıyor ve o da son kararını grup normundan yana kullanıyor. 

Yani buradaki çekince "elalem ne der, ben çıkıntılık etmeyeyim, beni aptal sanıp kınamasınlar" dan ziyade; kişinin algısı değişiyor! ve milletin bir bildiği var, bu kadar insan yanılıyor olamaz diyip mesafenin diğer grup üyelerinin dediği kadar olduğuna ikna oluyor.. 

Sikimsonik anelizlerime artık bir son verip yazıyı bitireyim. Ne de olsa ana fikir, çocukların artık büyüdüğü ve tatillerden git gide daha fazla keyif alır hale geldiğimiz, daha az yorulduğumuzdu. Tünelin sonu ışıktı ;) 

cocuklar parkta oynarken bankta homeless gibi yatma qeyfiiii