Minik eller özel montesori kreşi

Sıla 7 yaşlarındaydı. Ben de 10-11.. Gelibolu'da ananemin evindeydik, bir gündüz vakti. 

Sıla bana dedi ki “ben çok ayıp bir kelime biliyorum. Annem öğretti. ama hiç biyerde söylemememiz gerek çünkü aşırı ayıp” 

Neymiş dedim. “Am...” dedi

Kukunun adı am’mış dedi. Hiç prim vermedim. Bu muydu aq? Bilioz onu falan dedim geçtim. 

Sonra ekine sarmış. Ekini meletiyor böyle “hadi söyle ne o kelime” diye. “Kukunun çok ayıp bir adı varmış ama ne olduğunu Sıla söylemiyo” diye ağlanıyo kardeşcağızım. Bi süre de ben yalvarttım tabi, sonra söyledik. 

Kardeşim “am” diye bir kelimeyi, kelime dağarcığına o gün kattı. 

Aradan yıllar geçti. Ben üniversitedeyim artık, Sıla liseye gidiyor; ve Ege tam 7 yaşında! Sılayla karar verdik: Ege'nin “am”ı öğrenme yaşı geldi! 

Çağırdık Egeyi. Sana dedik çok ayıp bi kelime öğreticez hazır mısın küçük bacı? Ege şımarıyo, hiç oralı olmuyo falan. Neyse “am” dedik. Pipinin adı da “sik” dedik. 

Egeden beklediğimiz aksiyonu alamadık. “Senle mi uğraşcaz, yürü git” diye dehledik. 

Bu hikaye aklıma geldi çünkü edo artık 7 yaşında! Ahshshdhhd 

Bu hikayede sadece küfür-argo kullanımı değil başka bir detay da var mesela. Ege’ye yürü git falan diye köpek çekmemiz... 

Egoşumuz canımız! Tabi ki onu çok severdik, bazen aramıza alırdık, onla takılırdık. Ama bir yandan sınırlarımızı da hayvan gibi korurduk. Yeri gelirdi iter kakardık, ötelerdik. (çünkü orman kanunları) 

Bi keresinde de Egeye nah çekmiştim. Bu da gidip hemen içerdekilere yaptı hareketi. Buna kızdılar falan. “Nerden öğrendin sen bu hareketi? Ne kadar çirkin bi hareket” dediler. 

“Balkonda oturan 18 yaşındaki kızdan öğrendim” dedi. Ajsjdjdjdj 

Kapağa gel. Kız diyor, 18 yaşında koca dana diyor, el kadar bebeye bunları öğretiyor diyor :)) Kapak sesi balkona kadar geldiydi. 

Oysa benim çocuklarım daimi bir “minik eller özel montesori kreşi” ortamında büyüyorlar. 

Herkes aşırı pedagojik. Herkes ayrı ayrı ve minnoş minnoş ilgileniyo. Eğitici-öğretici oyunlar, trt2 dublajlı film türkçesiyle tane tane konuşmalar, bir dediklerini iki etmemeler... 

Havuz diyolar havuza, dondurma diyolar derhal topu 7 liradan 2şer top dondurma almaya, park diyolar anında park... 

Çocuklara “bi siktirin gidin” diyen yok! 

Tabi bunun 2 ana nedeni var. Birincisi yılda bir kez görüyorlar. Gönüllerini hoş etmek, kaliteli zaman geçirmek istiyorlar. 

İkincisi de çocuklara “am göt” muhabbeti yaptıklarını duyarsam çökerim ümüklerine ajsnndndnd benden korkuyorlar :)) 

Ama artık yavaştan bu durumu sorgulamaya başladım. Yani böyle aşırı minnoşluk, kibarlık, sevgi yumaklığı ve bol keseden ilgi-oyun ortamında bişeyler eksik değil mi? 

Çocuğun hafiften argoya sokak diline maruz kalması, yaşça büyükler tarafından taşak geçilmesi, yeri gelince ötelenmesi, isteklerinin “siktir la” denilerek reddedilmesi; onun hayatına bir takım yetenekler, savunma mekanizmaları, duygularla başa çıkma yöntemleri, hiç olmadı mizah yeteneği falan katmaz mı? 

Bu şekilde çok saf ve keko geliyolar bana, benimkiler asdjdjdjdn. 

Küfür, argo, siktir çekme modunda açılımlarım henüz olmasa da “oyun” konusuna bir sınırlama getirdim mesela ben bu karantinada. 

Sen çocukla ilgilenip oynadıkça çocuk sürekli ilgi ve oyun istiyo. Bu net! Çocuk hazıra alışıyo ve kendi başına oynamıyo.. Çünkü neden oynasın ki? Bi enayi o mu? 

Sürekli tepemde “sıkıldım, benle oyna” diyen ve arıza çıkaran çocuğu eğliycek gücüm kalmadı. Hem de hiç, bi tane bile kalmamıştır.

Yeni bir kural getirdim. Dedim ki açık açık: 

Maya ben evcilik, barbi ve lol bebek oynamaktan inanılmaz bayıyorum sorry! 

Çünkü ben ne yazık ki 5 yaşında değilim, 35 yaşındayım. 5 yaşında olmak harikadır, 5 yaşındayken evciliği çok severdim ve arkadaşlarımla oynardım. Evcilik 5 yaşındaki bir çocuk için şahane bi oyundur. Seni anlıyorum ve katılıyorum :) (Evciliği ilk beş yıl ben de destekledim sdfhhj) Ama benim keyif alabileceğim bir oyun değil artık bu.. Denedim ama olmuyor.. 

Ben seninle vakit geçirmeyi çok seviyorum ama evciliği sevmiyorum! Hem birlikte vakit geçirebileceğimiz hem de ikimizin de sevdiği şeyler bulalım. 

Dedim! Ve evcilik sayfasına noktayı koydum... 

Barbi gelinin kınası ashhshshs

Evcilik taleplerini 

-kart ve ya kutu oyunları

-puzzle

-el işi

-trambolinde zıplamak, bahçede top oyunları 

alternatifiyle değiştirdim. Dedim hacı bunlardan birini seç, onu oynayak! No more evcilique! 

Bu saydıklarımı yeni bulmuş değilim elbet, bunlar zaten oynadığım şeylerdi, listeden evcilik ve bebek oyunlarını çıkardım işte sadece. (Darısı diğerlerine dhhdjd zıplama ve top işlerini de 1-2 yıla salıcaz inş) 

Ve çocuğun artık benden evcilik talebi olmuyor. Teklif bile etmiyor. (İster öğrenilmiş çaresizlik diyin, ister vah yavrım Maya'ya yazık gız diyin ama ben kararımdan memnunum ehehehe) 

Diğer oyunlar da her istediklerinde değil elbet.. belli saatleri falan var. Çok daha kıymetli oldu böylelikle oynadığımız oyunlar. 

Ben Sürekli “ne vereyim abime?” diye her oyun ihtiyaçlarını tatmin etmeye çalışırken daha mutsuz, daha isteksiz, daha mızmız, daha talepkar olan çocuklar; “kendiniz oynayın aq, ben sizle saat 3te oynayabilirim” dediğimde mis gibi çocuk oldular. 

Sürekli oynaninca cocuklar: Fıstık benim olacak! 

Bu tabi bir günde olmadı. “Oyun istiyor yavrılarım, sıkılıyor evladlarım” diye kendimi bok gibi hissettiğim günler oldu. 

Çocukların Sezercik bakışlarıyla “Allah baba lütfen anamız bizle oynasın, amin” etkisi yaratan cümlelerle ajitasyonun dibine vurup ciğerimi soldurdukları oldu. 

oynamayinca cocuklar asfsgs

Ama benim onları eğlemem yerine kendi kendilerine ve ya birbirleriyle daha uzun süreler oynama, yaratıcı fikirler bulma alternatiflerini keşfettikten sonra bana daha az ihtiyaç duymaya başladılar :) 

Ulan dedim, benim zaten en büyük amacım bu değil mi totalde? 

“Bana olabildiğince az ihtiyaç duymaları, ama ihtiyaç duyduklarında onlar için orada olduğumu bilmeleri” ... 

Challenge notu: zeynep her hafta yazmaya davet etti. Öyle edebiyle adabıyla, tagleyerek mimleyerek falan davet etmedi tabi sndndnd. “Başaaaak yazsana gız” dedi. Tamam dedim bakalım. Mayıs ayı boyunca her pazartesi yeni yazı! Takipte kalınız :P (Zeynep kuşum, öperim)