Ufak tefek mevzularda kültür farkları

Geçenlerde beyim 2 haftalığına şehir dışındaydı. Arabam “düşük lastik basıncı” uyarısı verdi. Normalde böyle şeyleri beyim halleder. O olmadığı için ne yapsam diye düşündüm. Türkiyede olsaydım; 

-babam, kardeşim ve ya komşum arkadaşım vs artık ulaşabileceğim yakınlıkta “erkek” kim varsa ilk onu arardım. “Arabayı al da bi el at be hacı” derdim

-benzinliğe gider pompacı çocuklardan yardım isterdim. 

-sorun çözülemezse sanayiye gider kendimi türk tamircilerine emanet ederdim ısısıısus

Burada olansa;

-Babam kardeşim ve ya bir erkek hısmım yoktu yakınlarda kapısını çalabileceğim. 

-evime en yakın benzinlik “insansız”dı (yani benzinini kendin doldurup kredi kartıyla makineye ödüyorsun) 

-tamirciye gitsem dünya para 

Harisi aradım ne yapayım diye. Onun da tavsiyesi “birinden yardım iste” olmadı. “Çok basit kendin halledersin ben sana anlatırım” dedi. 

Benzinliğe gittim ve Haris'in telefondan yönlendirmeleriyle işi hallettim. 

Ustam seslendi uzaktan: giy dedi tulumlari

-her aracın optimal lastik basıncı farklıymış. Aracın kapısında, iç tarafta o rakam yazarmış. 

-lastiğin hava sibobunu çıkarıp bir aletle ölçüm yapıyorsun. Tüm tekerleri tek tek kontrol ediyorsun.

-basınç olması gerekenin altındaysa hava basıyorsun. Hava bastığın alette hava biterse, gidip aleti tektar havayla dolduruyorsun. Sibobu geri takıyorsun. Bu kadar! Gayet kolay bir şekilde hallettim. 

Beceremeseydim orada birilerinden yardım isteyecektim. (Benzin almaya gelmiş başka bir araçtan mesela) 

Burada son çare yardım istemek. Yardım istemedikçe kimse size kendiliğinden gelip teklif etmez. 

Şu hareketi türkiyede yapmış olsam benzinlikte başıma 50 tane adam toplaşırdı bence :)) “yenge napıyon? Bırak biz yapak” falan diye eheurh. 

Ya da taaa en başından bunu kendim yapmayı asla düşünmezdim işte. Ne kadar basit bir işlem olsa da, öğrenmeye gerek duymazdım. Hayatında kaç kadın kendi lastiğine hava basmak zorunda kalmış veya bunu öğrenmesi gerektiğini düşünmüş olabilir ki? 

Ayrıca burada yardım istediğinde de durumun çok müşkül değilse insanlar mırın kırın eder, sorumluluk almak istemez. 

Bir keresinde arabayı park edemeyip birinden yardım istemiştim. (Türkiyede kime sorsan geçer direksyona park eder mesela akskkddk) hatta üstüne vazife olmasa da “sağ yap, sol kır, topla gel” diye bağıra çağıra illa bi müdahale eden çıkar :))) 

Hah işte burda aracımı park etmesini istediğim genç türktü (olay türk marketi önünde geçiyor) “kusura bakmayın ben öyle bir sorumluluk alamam, çizilir, vurulur, aracın başına bir iş gelir; üstüme kalır falan neme lazım” dedi. Haklıydı... 

Türkiyede bizim yardımdan bile saymadığımız böyle ufak tefek durumlara burada son derece mesafeli yaklaşılıyor. Yardım etmek garip karşılanıyor. 

Mesela böyle arabayla ilgili durumlar

Yaşlıların atm den para çekmesi

Çocukların, yaşlıların koluna girip karşıdan karşıya geçirmek vs.. hiç yapılmaz. 

Türkiyede ise böyle ufak tefek yardımlar can-ı gönülden yapılır, coşkuyla icra edilir. Yapana sevap kazandırır, mutlu eder eheuehru. 

Viyanaya ilk geldiğim seneydi. 100lerce dairenin olduğu (otel tarzı hani, her katta  uzun koridorlarda sıra sıra onlarca daireli 6-7 katlı) bir binada yaşıyordum. 

Asansörde yaşlı bir kadın ve ben vardık sadece. Kadın durup dururken laps diye yere düştü (tansiyonu düştü, başı döndü vs heralde) korktum haliyle belki de beyin kanaması geçiriyor amk? Kadını kaldırdım. Kırık dökük almancamla birşeyler geveledim: sizi evinize kadar götüreyim dedim. Telefonunuzu verin bir yakınınızı arayalım dedim. 

Kadın tam anlamadı sanırım panikle bana baktı. Benden çok rahatsız oldu. Yine de koluna girdim kendi dairesine kadar peşine takıldım, kapıyı açıp içeri girene kadar bekledim. Kadın kitlenmiş gibi korku dolu gözlerle bana bakıyordu ve müthiş huzursuzdu. Son bir kez daha sordum, birilerini arayalım diye. “Gerek yok gidebilirsin” dedi. Teşekkür falan da etmedi... (içerde onu kesmediğim için yasin falan okudu bence akabinde) 

Yani bu durumda bir avusturyalının yapması gereken kadına yardım teklif etmek “kalkmanıza yardım edebilir miyim?” (İzin çıkmazsa dokunamazsın) “evinize bırakayım? Bir yakınınızı arayalım, ambulansı arayalım?” Cevap hayırsa bırakıp gidersin, asla evine kadar peşine takılmaman ve telefonunu ısrarla istememen gerekir :D 

avusturya'ya entegre olurken ben

Karşı komşunun çocuğunu babaanne ve dede arabayla alıyor her gün kreşten (mayayla aynı kreşteler) 

Bu babaannegil tatile gittiğinde komşu benden rica etti benim oğlanı sen alır mısın diye. Hay hay! Seve seve aldım 1 hafta boyunca. (Elime mi yapışacak) 

Aradan 2 ay geçti babaannegil yine tatilde. Ama bu kez annesi benden istemedi. Bisikletle kendi alıyor çocuğunu. 

İçime sinmiyor aslında öğlen sıcağında 5km yol yapmaları. “Ben alıverem kız noğlcek” demek istiyorum bir yandan. Ama bir yandan da yardım istenmediği için kendiliğimden teklif etmem uygunsuz... 

Ayrıca bende de artık bu huzursuzluk yerleşti.... ya emanet çocukla kaza yaparsam, kreşte benim sorumluluğumdayken merdivenden düşerse, kafasına saksı düşerse, başına bir iş gelirse?... Allah korusun. 

“Emanet malın canı götünde olurmuş” derler eheuehje 

Şöyle özetleyeyim avusturyalılar kolay kolay sorumluluk almaz (ya saksı düşerse, ayı çıkarsa, daş düşerse, meteor yağarsa, uzaylı istilası olursa falan diye bütün milyorda birlik riskleri hesaplarlar aksjjddj) ama aldı mı da tam alır tabi. 

Buraya geleli 11 yıl olsa da, günlük hayat inceliklerini olabildiğince kavramış olsam da acemisi olduğum bir konu daha vardı: çocukların birbirinin evine gidip gelmesi. 

Kreş döneminde anasız durmuyor pek bu keratalar. Yani aileler çok sıkı görüşmüyorsa; çocuklar play date’e gönderilmez. 

Yapanlar var tabi ama ne yalan söyliyim “şimdi bu anasını ister, ağlar, durmaz; onla mı uğraşıcam” diyerekten pek bulaşmadım eve anasız çocuk çağırma işine.. 

Ama artık oğlan 7 yaşına geldi ve müthiş tutturuyor. Best friendi Sebastian'la birlik olup her gün bana yalvarıyorlar “size gelek” diye. 

Ben bu işin yolunu yordamını bilmiyordum. Önce anasına mesaj attım güzelce; “Sizin için mahsuru yoksa Sebastian bize gelmek istiyor. Bir gün ayarlayıp getirebilir misiniz?” diyerekten

Kadın dedi ki; hafta sonları şehir dışındayız (baba şehir dışında yaşıyormuş bunlar da her hafta oraya gidiyorlar. Hafta sonu olmaz) 

Kendisi de hafta içleri işten 5te çıkıyormuş, geç... 

Çalışmadığım bir gün, denk gelirse getirem falan filan dedi (son derece belirsiz) 

Çok tatlı yaklaştı aslında. “Çok teşekkür, danke şön, davetinize çok sevindim, Sebastianla Edo çok iyi arkadaşlar, biliyorum çok istiyorlar. Ben de çok isterim. Mutlaka ayarlamak isterim” vs vs. 

Yani beni geçiştiriyor, dehliyor gibi de değildi hani.. neyse gel zaman git zaman bu kadından ses yok. Oğlanlar beni tam gaz darlamaya devam :D 

Hele sebastian her seferinde paçama yapışıyor “ben ne zaman size gelcem, bugün geliverem mi? Lütfen lütfeeeeen” falan diye görseniz yürek dayanmaz :( 

Ben kadına teklif yükselttim amskdkdkkf 

“Siz okula onay verin. Çocuğu ben alayım bize getireyim. Siz iş çıkışı bizden alırsınız” dedim. 

Bu arada bunun ne derece uygun olduğunu bilmiyorum. Karıya sapık gibi, stalker gibi “o çocuğu bana vereceksin” diyorum ha bire akskdkkdkdj 

Bunu yapmadan önce alman anası ekürime sordum tabi. Ya durum böyleyken böyle dedim, kadına çocuğunu almayı teklif etsem beni manyak sanar mı dedim :D 

Yok dedi, bu durumda olabilir, dene şansını dedi. 

Kaldı ki bizde son yıllardaki pedofili, istismar vakaları yüzünden hiçbir aile tanımadığı eve çocuk yollamaz. Bırak evi, pastanede kutlanan doğumgünü partileri bile analı bacılı kutlanıyor akskkd kimse çocuğunu oraya bile bırakmıyor 2 saatliğine. Ben de doğal olarak kendi yaptığım teklifi ve ısrarı uygunsuz buluyorum.

Neyse ki kadın bu teklifime de çok olumlu yaklaştı. “Tamam süper olur öyle yapalım. Ben sana uygun olduğum bi gün söyliycem” dedi. (Senli-benli konuşmaya da geçtik ama bikaç hafta daha ses yok) 

Son hamlem: bir mesaj daha attım “salı gününe ne dersin tatlıqıss?”

-salı kızımın kreş festivali var oraya gitcez

(Hızımı alamıyorum, o çocuk buraya gelecek!) 

-peki ya çarşamba? 

Çarşamba olur dedi havlu attı amsjdkkdkdkf

Hort’ta bir bayram havası. Oğlanlar çarşambaya gün sayıyor. Neyse çarşamba oldu aldım oğlanları geldik eve. Oynadık azdık kudurduk, yüzdük, dondurma yedik; vur patlasın çal oynasın derken saat 5 oldu. Kadın kızıyla birlikte geldi Sebastianı almaya (kız da 5 yaşında) birer kahve içtik sohbet ettik. 

Kadın bana demesin mi: “6 da bir yere yetişmem lazım kapanmadan, gideyim onu halledeyim. Kız da burda dursun” ajsjjdjdjd kızı da kitledi mi bi güzel :D 

Çocuklar aç, kadın gitti gelmez, evde yemeğim yok. (Son 4 köftem kalmıştı buzlukta, yanına pilav-cacık yapıp benimkilere yedirecektim ama hepsine yetmez) neyse makarna ve dondurulmuş hazır chicken nuggetslardan yaptım mecburen ortaya, çocukları yedirdim. Kadın 7.30 da geldi. 

daha karpuz kesicektik yaa oturun heuheu

Sebastian giderken dedi “Anne yarın yine gelebilir miyim?” Kadın diyor ki “Edin’e sor” ansndndndnf 

Amk kadın beni manyak sanmasın diye tırsarken kendisi manyak çıktı :))) 

Neyse yarın olmaz diye atladım tabi de, haftaya yine gel Basti’ciğim dedim. (Sebastian’ın kısaltması “Basti” bizim ibrahim-ibo misali ahsjdjjdjd) 

O günden beri Basti her hafta bizde ;) 

Yazıya başlarken amacım 11 yılda tecrübe ettiğim; bazılarını benimsediğim (hatta artık türkiye’deki şeklini garipsediğim) bazılarına hala alışamadığım böyle günlük hayat yaklaşımlarını “sıralı tam liste” yapmaktı. Daha da çoook mevzu vardı aslında ama her zamanki gibi 8sayfa yazdım yine ehuehue hadi yetsin bugünlük.