İkokulun ilk haftası-2 (Beyimgil cephesi, haftanın diğer günleri ve veli toplantısı)

Nerde kalmıştık?

okulumuz. (temsili degil)

ilk güne dair bir önceki yazıda atladığım bir kısım var, önce onu anlatayım. Haris o sabah çok büyük bir karın ağrısıyla uyanmış (hatta gece de hiç uyuyamamış) kıvrım kıvrım kıvranıyordu. Okuldan çıkınca hastaneye gidecekti. 

Sınıftaki ilk yarım saatten sonra, baktım bizlik pek bişey yok. Çocuklarla öğretmen kaynaşıyor, veliler arkada kek kek bekleşip duruyor. Haris de zaten ağrıdan ve “ulan ne ağrısı bu” göt korkusundan edoya doğru düzgün konsantre olamıyordu. 

Harise “sen hemen git” dedim. Edonun sırasına gidip, yanına çömüp edoyla vedalaştı “ben gidiyorum, anne burada” falan diye kısaca açıkladı ve ayrıldı. Edo pek bozulmadı, bana bakıp gülümsedi. Göz kırpıştık. “Aynn dvm kardşm” ifadesi yaptık karşılıklı. 

İlk günkü ders bitiminde hep birlikte sınıftan çıkıp aşağı indik

Okulun girişinde çocukların dolapları var. Öğretmen velileri dışarı dehleyip, çocukları dolaplarına götürdü. 2 dklık kısa bir tur oldu, sanırım sadece gösterip, kısaca anlattı. 

Yanında biz varken son derece gururlu, motive, havalar 1500 olan Edo; kapıdaki 2 dklık ayrılış anında biraz panikledi. Kıyamam... gözleriyle hep beni aradı, suratı düştü. Ama ses etmedi. Yiğitliğe bok sürdürmedi.

Çıkışta yanıma koştu. 2 kmlik yolu birlikte yürüdük. Haris hastaneye giderken arabayı almış; edoyla ben yayan kalmıştık. Ama gülüşe oynaşa gittik. Harisin karın ağrısından bi bok çıkmayacağını hissediyor, onun için endişelenmiyordum. 

Sadece bu ağrı yüzünden okulun ilk günü keyfini layıkıyla yaşayamadık, çıkışta hep birlikte pasta yemeye neyim gidemedik diye biraz buruktum... ama yine de Edo da ben de gayet enerjik ve pozitif moddaydık. 

2 saat sonra haris eve geldi. Karaciğer değerleri çok yüksek çıkmış, hastaneye yatırıp müşahade altında tutacaklarmış. (Başta hepatit şüphesi)

Bu esnada Haris aşırı derece paniklemiş, surat bembeyaz olmuş, mmmmh ımmmmh diye kendini koltuğa atmış “üzgün kaslı” ifadesiyle; edonun suratına bakmıyor, benimle hiç konuşmuyordu. 

“üzgün kaslı” 

Ağrısı falan da geçmişti üstelik. Yani hastaneye yatma sebebi. Mr, tomografi tetkikleri yapılsın, kan değerleri takip edilsin, sabahki semptomun nedeni bulunsun, gerekirse ilaçla tedavi başlayıp değerleri düşsün, kontrol altına alınsın diyeydi... 

Tamam tabi ki can sıkıcı şeyler. İnsan korkuyor, panikliyor haliyle. “Bana ne olacak, ben ölürsem çoluğum çocuğum ne yapacak” diye türlü dramlar kurup, derdo oluyor o an. Hepimize olur elbet. 

Ama bu adam (yani beyim ehehe) daha 2 ay önce safra kesesi ameliyatı oldu. Ameliyat zaten laporoskopikti. İçeri girmişken ne var ne yok kanlı canlı bakıldı. Bütün tetkikler, testler, scanler, tümör markerı aramalar vs vs daha 2 ay önce yapıldı ve tertemiz çıktı. 

Yani 2 ay içinde sıfırdan 4. Seviyeye gelmiş kötü huylu bir pankreas tümörü diye bişey olamazdı! Bu kadar paniğin, üzülmenin, çökmenin; üzgün kaslılığın alemi yoktu!

Ama gel de harise anlat! 

(Hastanede kaldığı 2 gün boyunca da dilimde tüy bitti zaten harisin drama queen’likleriyle uğraşmaktan. Sonuç: bütün tetkikler tekrar yapıldı. Bu kez endoskopi de dahil. Hiçbişey çıkmadı. Kana karışan az miktarda safra geçişi olmuş ve değerleri o yükseltmiş. Nadir görülen bi durum da olsa olabiliyormuş. Değerler de kendiliğinden düştü zaten, ilaçsız milaçsız. Herşey yolunda) 

Ben tabi bu 2 gün içinde kreş-okul-ev arası mekik dokumaktan, çocuklarla yardımsız bir başıma olup, yeni düzene alışmaya çalışmaktan; üstüne de harisin dakika başı yolladığı “bende şu hastalık olabilir bu illet olabilir” linklerine “öyle bişey olamaz rahat ol cnm yhaa” diye beyimi pışpışlayıp ikna etmeye kasmaktan fenalıklar geçirdim :)))

beyimin bana yolladigi linkler (temsili)

Gelelim 2. Güne: 

Yine önce Mayayı kreşe, sonra Edoyla okula! Dolapların olduğu yere beraber gittik bu kez. Edo montunu dolaba astı, ayakkabılarını çıkarıp ev terliği giydi. Dolabını kapattı.  

Sonra öğretmeni dolapların orda toplanmış bütün sınıfı elele tutuşturup önüne katıp, güderek sınıfa götürdü ahahsjnsd

Edo yine bi huzursuz oldu. Ama hemen anlattım kısaca “bugün sınıfta biz olmayacağız, dışarıda bekleyeceğiz. Sizin dersiniz bitince beni kapıda bulacaksın” dedim. Gittiler. 

Ders 9.45 te bitti. (Bu esnada eve gidip kahve içip geldim tabi ki ehuehe) 

Edo dolaplara gitmeden önce beni kapıda görüp acayip sevindi. Kapının önünden Fatih Terim gibi el kol hareketi yaparak “ayakkabını, montunu giy de gel dolabından, ben burada bekliyorum” dedim. Koşa koşa gitti, geldi.

3.gün ders 11e kadar sürdü. Bu kez okulun kapısında vedalaştık. Dolapların oraya kadar girmeme izin vermedi kapıdaki görevli :)))

Akşam evde konuşmuştuk zaten. 

-Ben artık kapıda ayrılacağım, sen dolabına ve sınıfına yalnız gideceksin dedim. 

-Ama anne daha 3.günüm! Nasıl yalnız gideyim? Sınıfı kendim bulamam. Kaybolurum. Yarın da gel sonra gelmezsin dedi. 

-Kapıdaki görevli, annelerin girmesine izin vermiyor kendin halledersin dedim. 

Aradan biraz zaman geçti. Edo michael sikkofield gibi “güvenliği nasıl atlatırım, anamı nasıl içeri sokarım” planları yapıyor, salonda volta atarak bu esnada ansnsndjdj 

Bu esnada Edo

Allahım bunun planlarından şiştim artık. Bi yandan planların saçmalığına içimden götümle gülüyorum (çünkü güvenliği atlatınca bu kez de polis arabaları falan takılıyor peşimize sirenlerini çalarak, çok hızlı sürmek zorundayım vs. asnjsndjdj) bi yandan da ne desem ikna edemiyorum, darlanıyorum. 

Tamam dedim, çok istiyosan gelirim seninle, güvenliği de ben hallederim... sen daha fazla düşünme artık :)) 

Güvenlik edonun korktuğu gibi çıkmadı. Edoyu cesaretlendirdi. “Seni zaten oradan öğretmenin alacak, sınıfa yalnız gitmeyeceksin. Sadece dolabına git ve kendin hazırlan” dedi. Edo tamam dedi :) -demeseydi güvenliği halledecektim ama gerçekten :)) "çocuğum hazır değil, bugün de yanında olmama karar verdik" falan deyip, gerekirse tartışıp izin koparacaktım.  Neyse ki gerek kalmadı... çünkü gerçekten çok katılar (ırkçılık demeyeyim de “siz akdenizliler/ortadoğulular da çok gevşeksiniz yufka yüreklisiniz yeaa. Bu işler burda böyle olmaz” modu var) ve güvenlikle ciddi tartışmam gerekebilirdi eheheh.  

4.günde artık Edo tamamen rahatlamıştı. Artık önce edoyu, sonra mayayı bırakıyordum. Bu esnada Maya arabada bekliyor. 

4.günün akşamı veli toplantısı oldu ve 3 saat sürdü! 

-Önce kurslar ve dersler için açıklamalar yapıldı. Formlar dolduruldu, kayıtlar alındı. 

-anadil imkanı: çocuğun haftada 2 saat ekstra anadilinde ders alma imkanı var. Bizim okulun bünyesinde değil ama başka bir mekanda türkçe dersi alabiliyor. (Sınıfta 1 türk, 1 yugoslav ve 1 asyalı çocuk var avusturya kökeninden farklı olarak. Toplam mevcut 16 çocuk) biz bunu pas geçtik şimdilik. Bu sene türkçe dersine gerek yok. İleriki yıllarda düşünürüz belki. 

Bir de dersi alacağı türkçe öğretmeni, sınıftaki diğer türk çocuklarının profili falan da önemli ya, iyice araştırıp soruşturmadan yollamam açıkçası. Faydasından çok zararı olabilir :/ bir de ben zaten türkçe gelişimiyle yakından ilgileniyorum bizzat ;) 

-din dersi meselesi: okul roma-katolik kilisesiyle bağlantılı, dini eğitim ve aktiviteleri oldukça fazla olan bir devlet okulu. Diğer büyük din ve mezheplere mensupsanız (müslüman, ortadox, musevi, budist) çocuğunuzu yine okul bünyesi dışında ama okul yardımıyla kendi dinini öğrenebileceği derslere yollayabiliyorsunuz. (Bunu da pas geçtik.) 

Ama roma-katolik din derslerine de katılmasını istemiyoruz elbette. O yüzden din dersi olduğu zaman (haftada 2 saat) diğer çocuklar din dersi için ayrı bir sınıfa giderken; bizimki kendi sınıfında kendi öğretmeniyle kalacak... (din dersi almayan 3 çocuk var sınıfta Edoyla beraber)  

Ayda bir gün sabahları spor salonunda toplanılıp “dua” ediliyormuş. Duanın konsepti “sevgili tanrım, beni akıllı biri yap, derslerimi öğrenmem için güç ve motivasyon ver” modunda direkt dini dogma/ayet kökeni olmayan daha çok geleneksel bişeymiş. Buna okey dedik. Katılabilir, sakıncası yok. 

İlkokulda din konusu biraz gerdi beni açıkçası... din dersi almasını kesinlikle istemiyorum. (Hiçbir din) Ama bütün çocuklar din dersi alırken kendisinin ayrıştırılması (hatta “ötekileştirilmesi”) da kafamı karıştırıyor. Keşke okullarda din dersi hiç olmasa... okul dışındaki zamanlarda kendi seçtikleri camilere, kiliselere gönderseler aileler çocuklarını... ama öyle değil. Neyse hem karnım doysun, hem köftem dursun diyemeyeceğimize göre, ayrıştırılma ihtimalini seçtik mecburen :/

Halleluja! Hele noliy ya? (Öfff kelime esprilerini de hiç yapamam. Leş oldu sorry asksjjdjdjdjj) 

-kimi ücretli kimi ücretsiz her güne 1-2 tane kurs var okul sonrası için. Okulun spor salonunda yapılıyor. 

Bir adet ücretsiz (jimnastik) 

Bir adet ücretli (ingilizce tiyatro-yaratıcı drama) seçtik. Kaydettirdik. 

-doktor kontrollerine okey miyiz, bilmemne projesine okey miyiz bi ton belge imzalandı. İçlerinde en “anasının gözü” dedirteni : olası bir atom faciası durumunda (çernobil style) çocuklara olay anında, bi kereye mahus radyoaktif iyot ilacı verilecekmiş. Verilsin miymiş??? İlaçla ilgili bi ton açıklama (o ilaç verilirse facianın vücuda etkileri azaltılabiliyor) ve konuşma oldu. Bunu vermeye izin verdiğimize dair kağıt imzaladık... 

Pics or it didn't happen diyenler icin geliyor: önlü arkali 2 sayfa 

-bütün senenin planı yapıldı, tüm gezilerin etkinliklerin tarihleri planlandı. (Elimizde zaten hazır plan vardı da, tarihlerin üzerinden geçildi diyeyim) Bu kısım şaka gibiydi üstelik. 

Allahım çıktı ortaya cep telefonları-ajandalar. “4 nisan 2019” tarihli bilmemne etkinliğini oyluyorlar, fixliyorlar. 

Halloween’da gözünü oymak için alınacak kabakları herkes kendi mi alsın (ama öyle olunca da kabaklar hep farklı boy oluyor tatlıqısslar, kimi çocuğun balkabağı çok büyük kimininki küçük falan :((( yoksa para toplanıp tek tedarikçiden mi alınsın? Kabaklar 3 yuroluk mu olsun, 5 yuroluk mu olsun? Böyle şeyler konuşuluyor, planlanıyor askdkfkkfkf

Ay resmen Almanlardan dev tırstım haa. Dünyanın en boş ve sikindirik mevzularında bile bu kadar detaycı-plancı olan adamların; bilimde teknolojide yönetimde ar-ge’de falan nasıl olduklarını düşünün işte aksjdjdjjd (düşünemedi) 

Ama şöyle bir güzelliği var. Tamam çok darlandık, 3 saat susmaksızın tartışıp kafa patlattık ve bitti! Bütün senenin programı hazır ve süprizlere yer yok. 

Yazıyı yine bitiremedim iyi mi? Abdbsndndjd yarın da okul sonrası ve ödev kısımlarını anlatayım bari.